Nitro, τ.165, Ιούλιος 2009

Οικολόγοι και οικολόγριες η πανουσίαση αρχίζει

Ένα αναρχοκομμουνιστικό υπερθέαμα

Το νέο έπος «Πανουσιάδα»: Μια συνέντευξη σε 3 κράξεις

NITRO PRODUCTIONS PRESENTS

Ο καπετάν Τζιμάκος πανουσιάζει: «Ο Οικολόκλαστης»

Μια συνέντευξη μιούζικαλ, ένα σόου με εκατοντάδες κομπάρσους, πρωθυπουργούς, δημάρχους, αγιορείτες καλόγερους, οικολόγους και οικολόγριες.

Text by: Βασίλης Τσακίρογλου / Photo: Παντελής Ζερβός (EFFEX+) / Επιμέλεια: Άντα Καρνάρου

Το sms ήταν σαφές: «Πολλές φωτογραφίες, να βάλουμε και λίγα λόγια σε μικρές προτάσεις διακοσμητικές μπας και φρενάρουμε το γρήγορο ξεφύλλισμα στον καμπινέ που θα μας διαβάζουνε. Τζιμάκος». Εντάξει, ρε Τζίμη, σου έχουμε αδυναμία, αλλά δε θα μας μάθεις τη δουλειά μας. «Θέλω να κάνω μπροστά από το φωτογραφικό φακό του Nitro τα πάντα όλα! Να γίνω τιμονιέρης μονόφθαλμος, με το μάτι βουλωμένο από αγκυλωτό φαλλοσταυρό. Θέλω να γίνω αντάρτης τρανσέξουαλ, να προσφέρω στην Αλέκα-Σαλάμη το κεφάλι του Πατερούλη επί πίνακι. Θέλω να γίνω επιδειξίας τηλεορασάκιας, να δείχνω την καυλωμένη μου μίνι tv στα κοριτσάκια, με φύλλο συκής στην οθόνη. Θέλω να γίνω μικροαστείος ελβετόψυχος, με μεταξωτό κοστούμι και κάλτσες φούξια να βγάζουνε μάτι. Γκόλντεν μπόι να γίνω, ινδικό μαριονετίδιο. Θέλω να κάνουμε συνέντευξη μιούζικαλ, εικονογραφημένο και ο αναγνώστης να φαντάζεται τη μουσική». Τίποτε άλλο; «Θέλω οικολογική φωτογράφιση με παλαιούς, παραδοσιακούς ανεμιστήρες και στιλιζαρισμένες δίμετρες ημίγυμνες. Να σεβαστούμε όσο μπορούμε την ποίηση, που δίνει άνισο αγώνα με τα διαφημιζόμενα προϊόντα που την πολιορκούν». Η σκηνή όλη δική σου, Τζιμάκο, περιμένουμε το πρώτο σόλο για την εισαγωγή. Α καπέλα:

Ένα πρωινό, η Πετραλιά μου
ήρθε να με βρει, άβαφτο βαμπίρ
Ήτανε μαζί κι ο Μητσοτάκης
με περούκα Ντόρας, αποκρουστική...
Πόσο σ’ αγαπώ, κανείς δεν ξέρει
και θα σου δοθώ μες στο παρτέρι
τρελιάρη μοναχέ, ζηλωτή.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΙΣ - ΚΡΑΞΗ Α΄

Θα ήθελα να καταθέσω ότι έχω ένα πρόβλημα με την οικολογία. Τους φοβάμαι αυτούς τους Πράσινους Χμερ, τον οικοφασισμό που έχει σκάσει τελευταία και είναι πολύ επικίνδυνος, γιατί πιστεύω ότι η οικολογία και η φιλανθρωπία είναι τα δεκανίκια του καπιταλισμού που πεθαίνει. Η οικολογία είναι πολύ της μόδας, πουσάρεται πολύ από παντού, αν κι εμείς το έχουμε πάρει λίγο στραβά, εκτός από τους οικολόγους πουσάρουμε και τον Καρατζαφέρη από τα μέσα μαζικής εξημέρωσης. Στην ουσία όμως δεν υπάρχει διαφορά, διότι αυτό το θολό οικολογικό κίνημα χωρίς μια ιδεολογική βάση είναι πάρα πολύ επικίνδυνο.

Νομίζω ότι ο μεγάλος εχθρός είναι η αγάμητη οικολογία, αυτή η περίεργη ακτιβίστρια, η οποία έχει την εμμονή και την ψευδαίσθηση ότι, αν σταματήσει η παραγωγή μουσταλευριάς, θα καταστραφεί ο πλανήτης. Τέτοιου είδους οικολόγοι είναι εγωπαθή και υπερφίαλα άτομα, τα οποία πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Πετάνε φίδια, οχιές στην Πελοπόννησο, δενδρογαλές κ.λπ., νομίζουν πως μπορούν να επέμβουν στο οικοσύστημα και έχουν αυτή την τρομερή πλάνη ότι μπορεί ο άνθρωπος να καταστρέψει τον πλανήτη. Είναι σαν ένα μυρμήγκι που φαντάζεται πως εάν ένας σκύλος κατουρήσει τη μυρμηγκοφωλιά του θα επέλθει η συντέλεια του κόσμου.

ΤΑ ΓΚΑΛΟΠΙΣΤΙΚΑ ΦΥΤΑ

Μια άλλη γάγγραινα είναι οι δημοσκόποι, οι πληρωμένοι γκαλοπιστές, οι οποίοι μετράνε τα πάντα. Φυσικά, ό,τι λένε είναι λάθος, αποδείχτηκε για άλλη μια φορά στις πρόσφατες ευρωεκλογές, ο κόσμος δεν τους εμπιστεύεται, λέει ψέματα στα exit polls, παρ’ όλ’ αυτά όμως όλοι, ακόμη και στο ραδιόφωνο που εργάζομαι εγώ, τους έχουν σαν τυφλοσούρτη. Κάθονται και μετράνε καθημερινά το ένα και το άλλο, είναι τεράστιο λάθος, κάτι σαν την κότα και το αβγό: Να κοιτάς τι θέλει ο κόσμος ή να φτιάχνεις κάτι εσύ και να εκτίθεσαι στον κόσμο; Δεν μπορείς να μετράς. Είναι σαν να γαμάς μια γκόμενα και κάθε τρεις και λίγο να βγάζεις έξω το πουλί σου και να το μετράς. Η γκόμενα θα ξενερώσει. Κάνε ό,τι μπορείς με το πουλάκι, το τσουτσουνούνάκι σου και κάτι θα καταφέρεις στο τέλος.

Αυτοί που παραγγέλνουν τις δημοσκοπήσεις δεν μπορεί λοιπόν παρά να είναι μικροτσούτσουνοι. Γενικότερα, η μικροφαλλία είναι μεγάλο πρόβλημα, και μια έγκυρη έρευνα που έγινε τελευταία στην Ευρώπη έδειξε πόσο σοβαρό είναι το ζήτημα στην Ελλάδα: Τα ελληνικά πέη είναι κατά μέσον όρο 3 πόντους μικρότερα από τα αντίστοιχα ευρω-πέη, π.χ., των Νορβηγών και των Γάλλων.

Χρησιμοποιώντας σαν ερμηνευτικό κλειδί τη μικροφαλλία, κατάφερα να εξηγήσω την παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα: Όταν είσαι μικροτσούτσουνος, ντρέπεσαι, οπότε, εάν πας με μια γυναίκα, θα σε ξεφωνίσει. Γι’ αυτό βάζεις τη γυναίκα στο γυναικωνίτη, την περιορίζεις για να μη μαρτυράει τις πομπές σου και ξεσπάς στα παιδάκια, που δεν τα πονάς κιόλας με το μικρό το πουλάκι σου.

Έτσι εξηγούνται πολλά. Οι διαφορές, λοιπόν, ανάμεσα σ’ εμένα και στους αναγνώστες του Nitro δεν είναι ιδεολογικές, αλλά αιδιολογικές. Υπάρχει ένα πρόβλημα: Όταν δεν μπορείς να ικανοποιήσεις το θηλυκό ηδονοτριβείο —μιλάω ως άντρας προς άντρα, δηλαδή μιλάω στον καθρέφτη—, δίνεις κλοτσιές και ξεσπάς βίαια. Κι εδώ είναι που εμείς οι αναρχοκομμουνιστές βάζουμε το απαράβατο όριο: Δεν μπορείς να δέρνεις παιδιά, γυναίκες, ανυπεράσπιστους ανθρώπους. Με άλλα λόγια, «πυροβολείτε το φασίστα».

Από μικροφαλλία πάσχουν κυρίως οι εξουσιομανείς, οι πολεμοχαρείς, οι ιμπεριαλιστές, αυτοί που δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τον ερωτικό τους σύντροφο γι’ αυτό προσπαθούν να του αλλάξουν τα φώτα.

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ

Εγώ είμαι επαγγελματίας καραοκίστας, αυτήν τη δουλειά έκανα στον «Δούρειο Ήχο» κάθε μέρα στον City. Αν και δεν έχω επαγγελματιστεί προσανατολιστικά ακόμη (ελπίζω να βρω τη δουλειά που μου ταιριάζει κάποια στιγμή, μικρός είμαι ακόμα, μόλις 55 χρονών), κλείνω περίπου 30 χρόνια δουλειάς. Είμαι επίσης σκουπιδομανής, μου αρέσει να βλέπω σκουπίδια στην τηλεόραση, με ξεκουράζει. Μπήλιω Τσουκαλά, δηλαδή, βλέπω στις 4 το πρωί που την έχει σε επανάληψη, είναι το τελείωμά μου για να πάω να κοιμηθώ. Είναι απίστευτη, και δεν το λέω μόνο εγώ. Την πήραν και στο Art Athina, γιατί ένας τύπος την είδε και έπαθε σοκ. Πήρε μια εκπομπή της και την έκανε installation, το είδα στο Γκάζι. Είναι απίστευτη η Μπήλιω, το τι ρωτάει, το τι κάνει — γι’ αυτό λέω ότι η Ελλάδα είναι μαγική χώρα.

Υπήρξα οπαδός του εθνικού σταρ στην θρυλική εκπομπή Φτυάρι News. Αυτά ήταν πραγματικά σκουπίδια, τώρα υπάρχουν τύποι που δεν αξίζει να τους σχολιάσεις καν, γιατί πέφτεις στην παγίδα του συστήματος που τους πλασάρει παντού, σε όλα τα κανάλια. Ο Άδωνης, π.χ., είναι μια φαιδρή προσωπικότητα. Αδωνίζεται αλυτρωτικά.

Οι κουτσομπολίστικες εκπομπές απαντούν στην ανάγκη της φτήνιας και των φτηνών εργατικών χεριών. Δηλαδή η Βάσια Λούη —τυχαίο παράδειγμα— τι λεφτά να πάρει; Είναι φτηνή. Έτσι δουλεύει το κόλπο, να περνάνε ώρες με φτηνό τηλεοπτικό πάνελ, με φτηνά εργατικά χέρια. Αλλά και οι άλλοι, π.χ., ο Αρναούτογλου, που τελευταία δεν πήγαινε καλά, ο καημένος. Πρέπει να το δούμε και από τη δική του πλευρά. Είναι σαν έναν ποδοσφαιριστή: Τα χοντρά λεφτά είναι για λίγο, για τρία τέσσερα χρόνια, τα υπόλοιπα είκοσι πέντε τι θα κάνει; Μεγαλώνουν κι οι ανάγκες σου, παίρνεις πολύ ακριβό αυτοκίνητο, πολύ ακριβό σπίτι και κατόπιν δεν μπορείς να τα συντηρήσεις.

Το ζευγάρι Πάνια-Καρβέλας; Τους φοβάμαι — και πού να τους πετύχεις νύχτα... Να μην ξεχνάμε όμως ότι από αυτούς ξεκίνησε ο Δεκέμβρης, που λέμε ότι από μόνος του ξεκίνησε ο κόσμος. Παραμύθια. Εάν δεν υπάρχει ο ηγέτης, εάν δεν υπήρχε η αντίσταση του Καρβέλα και της Πάνια στην εξουσία, θα ξύπναγε ο κόσμος να κατέβει κάτω στα οδοφράγματα; Κι αυτό το ζευγάρι πέρασε πολιτικά ανεκμετάλλευτο, κανένα κόμμα δεν έσκυψε πάνω από αυτές τις προσωπικότητες. Ωστόσο, αυτά τα παιδιά έχουν κάτι που με φοβίζει, δεν ξέρω. Για Βίσση δε λέω τίποτα, τι να πω, γριά γυναίκα, προηγήθηκε και εμού στο εξώφυλλο του Nitro. Και με μεγάλη συνέντευξη — δεν τη διάβασε κανείς. Ούτε τη δική μας θα τη διαβάσει κανείς.

ΜΟΥΣΙΚΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

«Ένα φτηνό ζεϊμπέκικο για τον Γιώργο»
Θάνατος στους διαφημιστές
Στους εκτελεστές-τραγουδιστές
Που τον πόνο του κοσμάκη
Τον πουλάνε στον Λαμπράκη
Να τον κάνει φούσκες μετοχές.

Αυτό το τραγούδι είναι μια εντελώς αληθινή ιστορία, με Χριστόδουλους, Νταλαρείς, Φαρισαίους κ.λπ. Έπαθα έμφραγμα πηγαίνοντας να συναντήσω τον Λαζόπουλο. Ήταν μια ημέρα πολύ περίεργα φορτισμένη κι έμπαινα σε έναν κυκεώνα δικών με τον Νταλάρα. Έπρεπε να έχω τον Λάκη ως μάρτυρα, ήμουν σε μια κατάσταση που με ενοχλούσε πάρα πολύ. Και δεν άντεξα. Περίμενα τον Λάκη για να συζητήσουμε, κι εκείνη την ώρα σχόλαγε το θέατρο, έβγαιναν πολλές γριές, οι οποίες έπεσαν πάνω μου. Είχαν μόλις απολαύσει έναν σταρ και τους έτυχε κι ένας άλλος. Με τελείωσαν. Έμεινα.

Για τη σάτιρα στην Ελλάδα σφίγγουν οι ρόλοι. Πρέπει να δεις τις προθέσεις των σατιριστών. Για να κάνεις σάτιρα, δεν πρέπει να συνεργάζεσαι με την εξουσία. Οι καλλιτέχνες δίνουμε τον όρκο του Απόλλωνα, όπως οι γιατροί δίνουν εκείνον του Ιπποκράτη. Έχουμε άρθρα απαράβατα. Δε συνεργάζεσαι με την εξουσία. Δε συνεργάζεσαι με το κράτος, αλλιώς δεν υπάρχει σάτιρα. Δεν μπορείς να είσαι διαπλεκόμενος και να σατιρίζεις. Μου τη λένε κι εμένα, ότι είμαι κι εγώ μέρος του συστήματος επειδή δούλευα στον City. Είναι σαν να λες ότι συνεργάζομαι με το κράτος επειδή πληρώνω τη ΔΕΗ. Εγώ δεν είχα σχέση με κανέναν εκεί, μου ζήτησαν να κάνω αυτό το πράγμα, η εκπομπή είχε ανταπόκριση, με πλήρωναν και δε με είχε ενοχλήσει κανείς ποτέ, όχι μόνο εκεί, αλλά και σε κανένα ραδιόφωνο. Μου είχαν πει βεβαίως «Σήκω φύγε» διότι τους πήρε τηλέφωνο ο Ρουσόπουλος και τους είπε, π.χ., «Δεν μπορούμε να λέμε κάθε μέρα τον Καραμανλή μπουχέσα». Έτσι ναι, αλλά όποιος με παίρνει στη δουλειά ξέρει ακριβώς τι παίρνει.

Υπάρχει και μια συνωμοσιολογία, δεν ξέρεις από πού σου ’ρχεται τελικά, π.χ., ότι «Η Γιάννα πήρε στον Πανούση παγοθραυστικό». Διάβαζα σε ένα μπλογκόσπιτο που έχει φτιάξει off-shore. Για μισή ώρα εκπομπή! Δηλαδή, εάν έκανα τρεις ώρες εκπομπή κάθε μέρα, πόσες off-shore θα μου έπαιρνε; Απίστευτα πράγματα. Αλλά αυτό σκέφτεται ο καθένας. Σου λέει «Για να τα χώνει αυτός, δεν μπορεί, θα πρέπει να έχει φράγκα, να είναι καβαντζωμένος». Κι εγώ θα το ’λεγα, γιατί αυτός που κωλώνει λέει «Εντάξει, σιγά το μαλάκα, τα πιάνει από παντού».

ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ Ο ΔΕΝΤΡΟΦΑΓΟΣ

Ο Μπερτόδουλος Μπρεχτ έλεγε «Ή όλοι ή κανείς». Δηλαδή από μόνος σου ή κατά ζεύγη δεν μπορείς να ευτυχήσεις. Ή θα ευτυχήσουμε όλοι μαζί ή θα πεθάνουμε όλοι μαζί. Δε γίνεται να έχω εγώ τη μεζονετάρα μου, την τζιπάρα μου —που την έχω— και απέξω να είναι ο άλλος με το χαρτόκουτο. Δεν μπορεί να κατεβαίνεις από τον ουρανοξύστη και από κάτω να είναι πεντακόσιοι άστεγοι. Να κάνεις τι; Να βγαίνεις κατευθείαν από το γκαράζ και να κυκλοφορείς μονίμως περιστοιχισμένος από μπράβους; Άσε αυτό: Λυπάμαι και τον καημένο τον Κακλαμάνη, που είναι κοντός και έχει τους μπράβους τους ψηλούς δίπλα και δε βλέπει ότι έχουν πολιορκήσει το δημαρχείο τα πρεζάκια και οι Αφρικανές ανήλικες πουτάνες. Άλλο χάλι αυτό: Να μας έχει τύχει μισοδέντρης δήμαρχος. Δεν έχει ξαναγίνει. Να κόβει τις νεραντζιές και να φυτεύει τραπεζοκαθίσματα. Μιλάμε για απίστευτα πράγματα. Νομίζω ότι αυτός ο τύπος θα μείνει στην ιστορία ως ο χειρότερος δήμαρχος των Αθηνών. Να το δούμε όμως και από τη δική του πλευρά: Όλα αυτά τα δέντρα, το πράσινο, φέρνουν σκουλήκια, βρομιά κ.λπ. Ενώ το τσιμέντο είναι καθαρό, είναι κατιτίς ωραίο... Είναι μια άποψη κι αυτή, δημοκρατική. Το χριστουγεννιάτικο σύνθημα «Αφήσατε τη χώρα να καεί για πλάκα και τώρα φυλάτε το δέντρο του μαλάκα» ήταν κορυφαίο. Πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Όλα είναι πολιτική. Κι εμείς είμαστε οι πολίτες. Ποιος πήγε και κράτησε το πάρκο στη Χαριλάου Τρικούπη; Δε θα γίνει παντού γκαράζ, αυτό πάει, τελείωσε. Βάλτε γκαράζ στον εθνικό κήπο — είμαι σίγουρος πως το έχει σκεφτεί και αυτό ο Κακλαμάνης.

Υπάρχει και αυτό το εξωφρενικό κόλπο με τη μεταφορά συντελεστή δόμησης-δόνησης, το κάνουν οι μοναχοί. Ο Εφραίμ, π.χ., για να έχει πολλή δόνηση, μπορεί να κάνει μεταφορά στον Αρσένιο.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΙΣ - ΚΡΑΞΗ Β΄

[Ο Τζιμάκος ψάλλει το απολυτίκιο]
Το καλογεράκι στην ακρογιαλιά
μπρος στο Βατοπέδι, μετράει τα λεφτά
Θεέ μου, θα σε πάρω στην καυτή την αμμουδιά...

Έχω πάει πολλές φορές στο Άγιο Όρος, καθώς ήμουν φοιτητής στη Θεσσαλονίκη επί πολλά χρόνια (δεν έχω πάρει ακόμη το πτυχίο μου, έχω δικαίωμα κι εγώ, όπως και πολλοί άλλοι, στην αιώνια φοιτητική ζωή). Πήγα στο Όρος για να βιώσω μια μεταφυσική εμπειρία — και την έζησα, με το παραπάνω μάλιστα. Κάποια στιγμή είχαμε αποκλειστεί εκεί λόγω κακοκαιρίας, με χιόνια κ.λπ. Βρισκόμασταν στο ρώσικο μοναστήρι και μαζί μας ήταν κι ένας Αμερικανός φωτογράφος, με τον οποίο ήμασταν στον ίδιο θάλαμο. Όταν ξεντυθήκαμε για να κοιμηθούμε, είδα ότι φόραγε ροζ καλσόν. Μας είδε ο αρχοντάρης κι έπαθε νευρικό κλονισμό, είδαμε και πάθαμε να τον συνεφέρουμε. Τρελάθηκε.

Στο Άγιο Όρος, όπως και παντού, υπάρχουν απίστευτες προσωπικότητες, με μια αύρα και μια δύναμη να σε γαληνεύουν, ακόμη και μόνο με την παρουσία τους. Φυσικά, υπάρχουν και λαμόγια, κυρίες κ.λπ. Θυμάμαι ότι μου έβαλαν χέρι στην Ιβήρων, με χούφτωσαν κανονικά, παρόλο που δεν ήμουν τροφαντούλης τότε. Βέβαια, φόραγα κι εγώ ένα διχτυωτό... Ο χουφτωτής όμως αμέσως μετά έκανε μετάνοιες καθ’ όλη τη διάρκεια της λειτουργίας. Γιατί αυτό είναι το καλό της ορθοδοξίας, να το τονίσουμε αυτό, αν κι εγώ τη λέω ορθολοξία: Μπορείς να κάνεις τα πάντα, αλλά εάν μετανιώσεις είσαι μάγκας. Αυτό δεν υπάρχει πουθενά. Δηλαδή τώρα, εάν ο Εφραίμ κάνει πέντε πατερμιά και τρεις κωλοτούμπες, έχει καθαρίσει. Τι ολυμπιακά κέντρα και αηδίες; Αυτό είναι το μεγαλείο της ορθοδοξίας. Επίσης, το μεγαλείο της ορθοδοξίας είναι ότι αποτελεί ένα καταφύγιο για πολλούς ομοφυλόφιλους, οι οποίοι θα ήταν ο περίγελος του χωριού τους, θα τους κράζανε, αντί γι’ αυτό, τώρα με την ορθολοξία, έχουν μια υπόσταση, ένα σχήμα, έχουν βρει κι αυτοί ένα απάνεμο λιμάνι.

Εγώ τυχαίνει να έχω πάντα παράλληλες σκέψεις. Να το πούμε αυτό: Όταν είμαι, π.χ., με τη γυναίκα μου, σκέφτομαι κάποια άλλη. Αυτή την άλλη δεν την έχω σχηματοποιήσει εντελώς, είναι μια ιδέα. Κι εδώ να κάνω και ένα outing, μια και το Nitro είναι περιοδικό λάιφστάιλ: Είμαι ομοφυλόφιλος, αλλά λεσβία. Μου αρέσουν οι γυναίκες. Έτσι γεννήθηκα, φαίνεται. Εντάξει, είχα πολλά όνειρα, στην αρχή ήθελα να γίνω νοσοκόμα, να παίζω διάφορους ρόλους, ωστόσο το μεγάλο μου όνειρο παραμένει: Θέλω να γίνω συλλέκτης γυναικείων οργασμών. Μπορεί να μην αφήνει λεφτά, αφήνει ιδρώτα και ηδονή.

ΔΑΚΡΥΣΕ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗ

Σε σχέση με το Βατοπέδι, σ’ εμένα συνέβη μια αποκάλυψη, κάτι σαν θαύμα: Ανέκαθεν μπέρδευα τον Μειμαράκη με τον Βουλγαράκη. Τώρα όμως που πήρε 53 σπίτια, ξέρω ποιος είναι ο Βουλγαράκης. Τρομερό επίτευγμα. Έχει 53 σπίτια από τις αμοιβές του ως υπουργός κ.λπ., τα οποία τα δηλώνει για τα παιδιά του. Έχει πολλά παιδιά, τέσσερα, νομίζω. Να μην έχει το καθένα από καμιά 15αριά σπίτια; Ο άλλος, ο Φώλιας, εφτίξε ένα πέτρινο χωριό, με δεν ξέρω κι εγώ πόσα σπίτια (25;). Αλλά το θέμα είναι ότι όλα αυτά περνάνε με τη μέθοδο της υπερβολικής δόσης πληροφόρησης. Δηλαδή: Σου ’ρχεται το Βατοπέδι καθημερινά, από παντού, και σου σπάει τα νεύρα. Δυο μήνες κάθε μέρα. Τρελαίνεσαι. Ακούς σημεία και τέρατα. Μόλις έρθει μετά η επινενοημένη γρίπη των πτηνών, των φτηνών, δεν ξέρω ποια, ξεχνιέται αυτό το θέμα και πάμε στο επόμενο. Κι επειδή το προηγούμενο δεν έχει λυθεί, μένει μέσα σου και σε τρώει σαν σαράκι. Ξεχάσαμε το Βατοπέδι και πάμε πού; Στο κάψιμο της μαύρης μάγισσας με τον Καρατζαφέρη;

[ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙ ΓΛΥΚΟ ΚΑΙ ΑΠΑΛΟ]

...Ξύπνα αγάπη μου, ο Κώστας τέλειωσε, ο Γιώργος έρχεται,
πρέπει να φύγεις. Μια καταρρίδα έχει φωλιάσει στην καρδιά
και πιτυρίδα από κάτω απ’ τα μαλλιά. Χιονίζει μέσα μου
άσπρες νιφάδες, στο μυαλό μου το ’στρωσε, πρέπει να φύγω.
Ο Καραβέλας σου σκορπάει τα λεφτά, κι ο Βουλγαράκης
πήρε κι άλλα 17 σπίτια, σπιτόσκυλα, με faux καλόγερους
και οικολόγερους, πρέπει να φύγεις...

Αυτοί που ψήφισαν το εξωτικό ΛΑΟΣ στις ευρωεκλογές ιδεολογικά δεν έχουν καμία σχέση με την άκρα Δεξιά. Είναι απλοί άνθρωποι, γιατί ο Καρατζαφέρης έχει πολλούς έμπειρους τηλεπωλητές βιβλίων στο κόμμα του και ξέρει πώς θα πλασάρει ένα προϊόν. Κατάφερε να πείσει ανθρώπους για πράγματα της καθημερινότητας, ήταν ο μόνος που το έκανε αυτό προεκλογικά. Μίλησε για τον άνθρωπο που έχει έξω από το σπίτι του, το πρεζάκι που τρυπιέται, που δεν μπορεί να κυκλοφορήσει γιατί του κλέβουν την τσάντα κ.λπ. Ήταν όλα μια μπαρούφα. Κι επενδύουν πολύ πάνω του τα μέσα μαζικής εξημέρωσης. Ο τύπος μπορεί να σου πουλήσει τα πάντα.

Πιστεύω ότι το πιο σοβαρό πρόβλημα εντοπίζεται σε εκείνα τα άτομα και τις ομάδες που έχουν οράματα λαϊκής παλινόρθωσης και λαϊκής κυριαρχίας. Αυτούς πρέπει να χτυπήσεις. Γιατί τον δεξιό δεν χρειάζεται να του πεις πολλά, ξεφτιλίζεται μόνος του. Ο επικίνδυνος είναι εκείνος που έχω βαφτίσει «αριστεριτζής», ο γιαλαντζί αριστερός, ο οποίος στην ουσία είναι πυροσβέστης των λαϊκών κινημάτων, αυτή είναι η δουλειά του — και στο Πολυτεχνείο το ’73 το ίδιο έγινε, με το ΚΚΕ να λέει «Φύγετε γιατί είναι αμερικάνικη προβοκάτσια». Κι ύστερα μπήκαν και το έκαναν δικό τους, το καπέλωσαν. Εξάλλου από εκεί βγήκαν πολλά αστέρια της πολιτικής, όπως η Δαμανάκη, ο Τζουμάκας και άλλοι.

Αυτοί οι αριστεριτζήδες επανδρώνουν το βαθύ κράτος. Αυτό δεν αλλάζει όποιο κόμμα κι αν είναι στην κυβέρνηση. Πάντα στα υπουργεία, ιδιαίτερα στο Πολιτισμού, βρίσκονται άνθρωποι που ανήκουν στη λεγόμενη ευρύτερη Αριστερά. Όπως παλιότερα ένας κνίτης υπηρετούσε τη μεγάλη σοβιετική ιδέα, σπούδαζε εκεί και, κατά κάποιον τρόπο, πληρωνόταν γι’ αυτό, τώρα υπηρετεί το συγκρότημα Λαμπράκη. Δεν αλλάζει κάτι. Ο κνίτης γεννιέται και πεθαίνει κνίτης. Τους κνίτες δεν τους άγγιξε η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, διότι υπάρχει πάντα ο υπαρκτός σουρεαλισμός. Η Αλέκα Παπαρήγα, ας πούμε, φαντάζομαι πως βλέπει τον Πούτιν και ερεθίζεται. Είναι κι ωραίος άντρας, βέβαια, να το πούμε αυτό — αλλά από τη μέση και πάνω. Γιατί από τη μέση και κάτω άλλα λένε οι πληροφορίες μου ως καγκεμπίτη. Η Παπαρήγα πάντως έχει προσφέρει: Καθιέρωσε το δικό της life-Stalin. Έχει σταματήσει το χρόνο στην εποχή του ψυχρού έρωτα.

[ΞΑΦΝΙΚΑ, ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ, ΠΕΤΑΓΕΤΑΙ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΤΟΝ ΝΤΑΛΑΡΑ ΤΟΥ]

Βρέχει στουντιά στη στράτα μου
στουντιά μπουκαλωμένα
κι ούτε ΟΝΝΕΔίτης αδερφός
δεν νοιάστηκε για μένα.
Η ΝΔ, η ΝΔ εδώ τελειώνει
σβήνει το καντήλι της
και του Σπανούδάκη ο ύμνος
πάγωσε στα χείλη της.

[ΚΙ Ο ΤΖΙΜΑΚΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ]

Έχω τεμπέλη πρωθυπουργό
ούτε καπνίζει, ούτε παίζει προ (δις)

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ

Να πω για τον Αλέξη τον Κούγια; Είναι μια προσωπικότητα που δεν έχει ανάγκη κανέναν, τα λέει όλα μόνος του, είναι μια φυσιογνωμία που θα μείνει, είναι μέσα στο λάιφστάιλ, νομίζω ότι πρέπει να είναι το επόμενο εξώφυλλο του Nitro, κολλητά μετά από εμένα, προκειμένου να δώσει μια ιδεολογική συνέχεια. Ή για τον Αλέξη τον Τσίπρα; Αυτός είναι ο λάθος Αλέξης. Ο κανονικός Αλέξης είναι ο Γρηγορόπουλος, ο συχωρεμένος. Έγινε ένα λάθος, διότι κάποια στιγμή μια καφετζού του Συνασπισμού διάβασε το φλιτζάνι στον Αλαβάνο και του είπε ότι βλέπει έναν Αλέξη να παίρνει τα ηνία του κόμματος και να προχωράει στο τιμόνι, εκείνος όμως που άλλαξε τα πράγματα ήταν ένας άλλος Αλέξης, ένα 15άχρονο παιδί, ο Κορκονέας έβαλε τα πράγματα στη θέση τους κι έτσι βγήκε το σύνθημα «Εμπρός για μια Ελλάδα Κορκο-νέα».

Το στιλάκι «φταίει ο κόσμος» δεν παίζει, γιατί ο κόσμος πολεμάει, είναι αλυσοδεμένος με δάνεια, με υποχρεώσεις και προσπαθεί να αντεπεξέλθει όσο μπορεί. Ψήφισε τον Καραμανλή. Καλά έκανε και τον ψήφισε, κι ας του έκαψε την Ελλάδα. Αφού ο άλλος, ο Γιωργάκης, βγήκε και φωτογραφιζόταν στα καμένα ως μπουνταλάς. Δεν τον ψηφίζεις αυτόν. Κι ο κόσμος ξέρει πως οι εκλογές, εάν άλλαζαν στο παραμικρό τα πράγματα, θα ήταν παράνομες. Όλοι ξέρουν πως δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα με τις εκλογές. Ο κόσμος ψηφίζει σαν να πήγαινε να αγοράσει απορρυπαντικό, Ariel ή Skip. Διάλεξε το ένα από τα δύο επειδή του έδωσαν 3.000 ευρώ ως πυρόπληκτο. Πήρε το απορρυπαντικό επειδή είχε και μαλακτικό μαζί.

ΟΙΚΟΣ ΑΠΟΧΗΣ

Τα πάντα είναι πολιτική. Όπου κι αν γυρίσεις, την ψυχαγωγία μας μονοπωλούν κάτι γελοίοι τύποι, αγράμματοι, με τους οποίους ως ένα σημείο γελάμε, αλλά κάποια στιγμή το γέλιο παγώνει στα χείλη μας. Εντάξει, ωραία η αδιαφορία, με την αποχή και τους ψηφοφόρους που έκλασαν τους πολιτικούς, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να ασχοληθείς μαζί τους. Τώρα θα ερμηνεύσουν και πάλι λάθος τα αποτελέσματα των εκλογών και θα κατέβουν οι μπάτσοι με τις σκούπες να λιανίσουν τους μετανάστες για να πάρουν το 3% από το ΛΑΟΣ — έτσι πιστεύουν.

Το ΛΑΟΣ δεν είναι φασίστες, είναι κάτι χειρότερο. Γιατί πιστεύω ότι ο φασισμός δεν είναι ιδεολογία, είναι νοοτροπία. Δηλαδή, φασίστας μπορεί να είμαι κι εγώ, κι ο διπλανός μου και ο καθένας, κι ο πατέρας μου που ήταν φανατικός κομμουνιστής, σταλινικός σχεδόν. Ο φασισμός είναι παντού. Ο Καρατζαφέρης είναι — καλύτερα να το πω με ένα ποιηματάκι που έχω γράψει, στο ρυθμό του «Ο Γιώργος είναι πονηρός»:

Ο Γιώργος είν’ δυσλεκτικός
Δε μας γουστάρει κι ο Χοντρός
Η Αλέκα σταλινομανής
Καρατζαφέρης χαμερπής
Ο Τσίπρας σε όλα του μικρός
Οι οικολόγοι Τηλεφώς
Η Δράση είναι αλλού ντ’ αλλού
Κι ο Καραβέλας αλεπού
[Το σουξέ είναι προεκλογικό]

Από τα Δεκεμβριανά είμαι ενθουσιασμένος, όχι μόνο απ’ ό,τι έγινε, αλλά και επειδή αυτό που ξεκίνησε τότε δεν έχει τελειώσει ακόμη. Δεν πήγαμε για μπάνιο. Πιστεύω ότι οι επόμενες εκλογές θα γίνουν σε Δεκεμβριανά οδοφράγματα. Έχει έρθει ντιρεκτίβα σε όλα τα μέσα μαζικής εξημέρωσης να μη μεταδίδουν καμία είδηση για καμένες τράπεζες, γιατί καθημερινά καίγονται τρεις με τέσσερις. Όπου κι αν περάσεις, θα δεις καμένη τράπεζα και δε μιλάει κανένας, δε λέει τίποτα. Ποιος τις καίει αυτές τις τράπεζες; Αυτοαναφλεγόμενες είναι; Είναι τρομακτική η εικόνα που μετέδωσε ένας ρεπόρτερ του σταθμού, εδώ στον City: ήταν η διαδήλωση και πήγαινε, και πετάχτηκε ένας πιτσιρικάς στη Σταδίου και τη φούντωσε. Κι ήταν μια γριούλα που του φώναζε «Κάφ’ την, αγόρι μου, μου πήρε το σπίτι».

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΙΣ - ΚΡΑΞΗ Γ΄ (ΦΙΝΑΛΕ)

Είμαι ροκάς και πίνω πάρα πολύ νερό διότι έχω το ροκ μέσα μου. Έχω πέτρα, αντί όμως να την έχω στο μυαλό, την έχω στο νεφρό. Rolling Stone, αλλά αυτή έχει κολλήσει και δε ρολάρει καθόλου, κι έτσι έχω σοβαρό πρόβλημα, αιματουρίες κ.λπ., αλλά αυτά έχει η επιτυχία: Φέρνει αυτομάτως και τη βασκανία. Έχω και μια περίεργη που με κυνηγάει, μια ακτιβίστρια παλαιοημερολογίτισσα. Εγώ είμαι παλαιοωρολογίτης, πηγαίνω με την παλιά ώρα, δεν την αλλάζω κάθε φορά που αλλάζει χειμερινή-θερινή και τέτοια, να τις τονίσουμε αυτές τις διαφορές, είμαι λίγο τζορτζοβίλης, λίγο σκανταλιάρης, κι έτσι όταν δίνω ραντεβού στήνω καμιά ώρα, με στήνουν καμιά ώρα, αλλά τι να κάνουμε, αυτές είναι οι αρχές μου. Εμάς τους αναρχοκομμουνιστές μάς κατηγορούν ότι δεν έχουμε αρχές. Αυτό είναι μεγάλο λάθος. Για παράδειγμα, είμαι εναντίον της οικογένειας, αλλά υπέρ της δικής μου. Ενάντια στο κράτος, αλλά ένα κράτος θα το έφτιαχνα πολύ ωραίο, για την πάρτη μου. Ατομικό κράτος. Το οποίο και προσπαθώ να φτιάξω.

Κλείνοντας, θα ήθελα να καταθέσω την αγωνία μου, πιστεύοντας ότι εκφράζω όλους τους Έλληνες, όχι μόνο τους ιθαγενείς, αλλά και την ομογένεια: Πότε επιτέλους θα παντρευτεί ο Αντώνης Ρέμος τη Ζέτα Μακρυπούλια;