Rockinathens.gr, 18/05/2015

Tζίμης Πανούσης & Μουσικές Ταξιαρχίες @ Κύτταρο, 18/04/15

Ανταπόκριση: Γιώργος Χούλλης / Φωτογραφίες: Σοφία Κοσμίδου

στω και με αφορμή ένα ατυχές περιστατικό (τον πρόσφατο θάνατο του original drummer, Βαγγέλη Βέκιου) οι Μουσικές Ταξιαρχίες επέστρεψαν για να ξαναγράψουν ιστορία στο μέρος που ξεκίνησαν όλα. Η τέταρτη βραδιά ως τελευταία αναμενόταν πιο ενδιαφέρουσα και όντως ήταν…

Το sold out, εκτός απο αναμενόμενο, ήταν και στο σημείο να μην πέφτει καρφίτσα. Κάθε λογής μουσικόφιλοι, απο 60-άρηδες μέχρι πιτσιρικάδες και απο παλιοροκάδες μέχρι μεταλάδες και πάνκηδες (μέχρι και μία μπλούζα Soul Assasins είδα να κυκλοφορεί!), φούλαραν τον ιστορικό χώρο της Ηπείρου & Αχαρνών. Για το ξεκίνημα επί σκηνής μαζί με τον Τζιμάκο βρίσκονται οι Βασίλης Γκίνος στα πλήκτρα, Βασίλης Κοκώνης στα τύμπανα (οι μοναδικοί πού παρέμειναν στη σκηνή απο την αρχή ως το τέλος) καθώς και οι Σπύρος Πάζιος, Γιάννης Δρόλαπας (κιθάρες) και Δημήτρης Δασκαλοθανάσης (μπάσο, φλάουτο). Αντί προλόγου, ο Πανούσης αφιερώνει τη συναυλία στον Βαγγέλη Βέκιο και τα υπόλοιπα πρώην μέλη των Ταξιαρχιών που φύγανε απο τη ζωή και ακολουθεί το “Disco Tsoutsouni”, μαζί με το “Μουσικές Ταξιαρχίες”.

Ηταν μία απο τις λίγες στιγμές που μπορούσε κανείς να δεί τον Τζίμη Πανούση να αφήνει πίσω του τον χαρακτήρα του stand up comedy και να εστιάζει περισσότερο στη μουσική, χωρίς ωστόσο να λείπουν τα καυστικά σχόλια και η σάτιρα στις πρόζες πού γέμιζαν τα κενά μεταξύ των τραγουδιών, καθώς και τα πονηρά “ποιηματάκια”. Κι επειδή όπως λένε οι παλιές “αγάπες” δεν πεθαίνουν ποτέ, ο Τζιμάκος αναφέρθηκε στο ΚΚΕ και την εμπειρία του στο χημείο με τα ΚΝΑΤ (“SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα”), ενώ απο τα πυρά του δεν γλίτωσε και η σημερινή αριστερή κυβέρνηση. Τα highlights του πρώτου μέρους ήταν το “Γαμάτε γιατί χανόμαστε” με τα διαστημικά πλήκτρα πού του έδιναν ένα space/ψυχεδελικό τόνο και το “Ερωτικό” πού τραγοδούσε ο κόσμος με αναπτήρες και κινητά στα χέρια και που τελείωσε μ’ένα τρελαμένο solo απο τον Σπύρο Πάζιο.

Για τη συνέχεια ο Δρόλαπας και ο Δασκαλοθανάσης δίνουν τη θέση τους στούς Στέλιο Φράγκο (κιθαρίστας της μπάντας του Πανούση και πρώην μέλος των Deus Ex Machina) και Αλέκο Αράπη (επίσης γνωστό κι απο τους Απροσάρμοστους) αντίστοιχα, πού ξεκίνησαν με τη δεύτερη προβολή και συνέχισαν με το “Kάγκελα παντού” που τραγούδησαν ακόμη και οι πέτρες. Η επόμενη σκάντζα ήταν αυτή του Αράπη με τον Γιώργο Κωστόπουλο και την αποχώρηση του Πάζιου πού άφησε τον Φράγκο ν’αναλάβει όλες τις κιθάρες (και που έδινε έναν πιο βαρύ και σύγχρονο ήχο με το παίξιμο του). Ανάμεσα στα κομμάτια, ο Τζιμάκος κόλλησε και κάποια πιο πρόσφατα όπως τα “Obi Obi Bi” και την εκδοχή του στο “Θεέ μου μεγαλοδύναμε” που λειτούργησε σαν εισαγωγή στο “Όχι άλλο Νταλάρα” (οι παλιές “αγάπες” που λέγαμε…) και το “Ούζο Power” για τη συνέχεια. Καθώς το set πλησίαζε πρός το τέλος του, όλοι οι μουσικοί ανέβηκαν στη σκήνη για το “USA For Marketing” (η σατιρική εκδοχή του Τζιμάκου στο “We Are The World” του Michael Jackson), τα “Αχ Ευρώπη”, “Σουζάννα” και τον “Νεοέλληνα” που ήταν το καλύτερο φινάλε της συναυλίας καθώς και του τετραημέρου.

Συνολικός απολογισμός: 35 χρόνια παρουσιάς μέσα σε 4 συναυλίες 3 περίπου ωρών, 8 μουσικοί καί ένα σύνθημα. Χρειάζεται να το επαναλάβουμε;

Υ.Γ. Για όσους έχασαν το τετραήμερο για το sold out η γιά κάποιον άλλο λόγο, υπάρχει και συνέχεια για τον Μάιο.