SYMBOL, τ. 2, 05/10/2014, σ. 36–39

ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ

Ο «ένθεος» αστρολόγος προβλέπει όσα θα συμβούν, εξηγεί γιατί ο Ψαριανός είναι δοσίλογος και αρνείται να κλωτσήσει το πτώμα του Ακατανόμαστου.

ΣΑΣ ΕΛΕΙΨΕ; ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΑ Ο ΧΙΠΗΣ, ΚΝΙΤΗΣ ΚΑΙ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ ΡΟΚΑΣ. ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑ 60 ΤΟΥ, Ο ΤΖΙΜΑΚΟΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ ΣΤΟ SYMBOL.

Από τους Τάσο Μεργιάννη και Κώστα Μορφίρη

Κάνω One woman show... Γράφω τα κείμενα, τους στίχους, τη μουσική, κάνω τη σκηνοθεσία, επιμελούμαι τα βίντεο. Κάνω ακριβώς την ίδια παράσταση εδώ και 40 χρόνια και έχω ως μπούσουλα τη Θεία Λειτουργία. Είμαι κοντά στην underground πλευρά της Εκκλησίας και στους μοναχούς.

Πηγαίνω στην Εκκλησία... Δίπλα στο εξοχικό μου στην Άνδρο υπάρχει μια εκκλησία. Ο Άγιος Ιωάννης ο αποκεφαλιστής. Έχω φίλους κληρικούς, όπως τον Πατέρα Ευδόκιμο στην Μονή Παναχράντου. Παλιότερα είχα γνωρίσει τον Παΐσιο.

Το τελετουργικό της εκκλησίας μου δίνει έμπνευση... Είναι κάτι που γίνεται εδώ και 2000 χρόνια. Δεν μπορείς να πεις στον παπά «βάλε μία καλύτερη έναρξη να έρθει κόσμος»! Η λειτουργία θα είναι ίδια, όπως συνήθως και οι παραστάσεις μου, αν και φέτος θα υπάρξουν διαφοροποιήσεις, επειδή πέρυσι δε δούλεψα. Η σκηνή για μένα είναι ψυχοθεραπεία. Όταν αισθάνομαι άσχημα και είμαι στο σπίτι, βγαίνω έξω και συνομιλώ με κόσμο. Να μου πουν «γεια σου Τζιμάκο» ή έναν ωραίο λόγο για να πάρω πάλι τα πάνω μου.

Εάν λες ότι είσαι άθεος, είσαι βαθύτατα θρησκευόμενος... Εγώ είμαι ένθεος. Συναντώ το Θεό σχεδόν καθημερινά στον ταυτόχρονο οργασμό με τη σύντροφό μου.

Την αφίσα με το άστρο του Δαβίδ (το σύμβολο των Εβραίων) να ενώνεται με μια σβάστικα (το σύμβολο του ναζισμού) την έκανα επίτηδες... Ξέρετε τι είναι να είσαι θύμα των Ναζί και να βγαίνεις χειρότερος απ’ αυτούς; Είναι τρομακτικό. Δε μιλάω για το λαό των Εβραίων, αν και πολλοί παρεξηγήθηκαν, όπως τότε που είχα βάλει το σφυροδρέπανο ως σύμβολο της ελληνικής σημαίας. Τα σύμβολα δεν τα φτιάχνει ο λαός, τα φτιάχνει η εξουσία. Οι καλλιτέχνες έχουμε δικαίωμα –αλλά και υποχρέωση– να τα σατιρίσουμε. Γι’ αυτό και τότε αθωώθηκα από το Διεθνές Δικαστήριο.

Έχω πάνω από εκατό δικαστήρια και μόνο αθωωτικές αποφάσεις... Καμία καταδίκη. (Για την υπόθεση Νταλάρα) Στον Άρειο Πάγο κατέπεσε η συκοφαντική δυσφήμηση και έφαγα 4 μήνες με αναστολή για εξύβριση. Σήμερα, είμαι καθαρός. Έχω λευκό ποινικό μητρώο. Τυπικά ισχύει ότι αν αναφέρομαι στο όνομά του πληρώνω 3.000 ευρώ. Δεν έχει τολμήσει, βέβαια, να μου τα ζητήσει ποτέ. Άμα θέλει μπορεί να μου πάρει 300.000 ευρώ. Για 100 εκατομμύρια δραχμές ήταν η αγωγή που μου έκανε.

Δεν τον αναφέρω στη φετινή παράσταση... Ένα πτώμα δεν το κλοτσάς. Είναι σε δύσκολη κατάσταση, έχει να δικαιολογήσει 96 ακίνητα και παίζει αφιλοκερδώς. Εγώ έχω μόνο 7 και παίζω με εισιτήριο. Πριν από λίγες ημέρες ένας καλλιτέχνης ζήτησε 400.000 ευρώ από το υπουργείο Πολιτισμού για μία σειρά από συναυλίες και στη Βουλή ακούστηκε η ατάκα «οι εποχές Νταλάρα πέρασαν». Ο ακατανόμαστος τότε έκανε συναυλίες σε όλο τον κόσμο υπέρ της Κύπρου «αφιλοκερδώς». Το «αφιλοκερδώς», βέβαια, ήταν αφού βγουν τα έξοδα. Μέσα στα έξοδα ήταν όλα. Μουσικοί που φαινόταν ότι έπαιρναν 5.000 ευρώ και είχαν πάρει 300 ευρώ. Ο ήχος έκανε ένα εκατομμύριο, ενώ η πραγματική τιμή ήταν 50.000 ευρώ. Τουλάχιστον, στην Αμερική το κάνουν δωρεάν, δεν κοροϊδεύουν. Σήμερα έχουν βρει καινούργιο κόλπο και λένε «μέρος των εσόδων θα διατεθεί για κοινωφελή σκοπό». Πόσο είναι το «μέρος των εσόδων»; Ένα ευρώ, δύο, τρία;

Η τέχνη προκύπτει μόνο από την ανάγκη της επιβίωσης... Αυτά που λένε περί ταλέντου είναι παπαριές. Αν δεν μπορείς να ζεις από την τέχνη σου, δεν είσαι καλλιτέχνης.

Άρχισα την τέχνη γιατί... Ήμουν φτωχός και έπρεπε να ζήσω. Ο μπαμπάς μου ήταν «δοσατζής», ασχολιόταν με είδη προικός. Ήταν Αριστερός, Μακρονησιώτης με αποτέλεσμα να μην μπορεί να πάρει άδεια ούτε για να οδηγήσει μηχανάκι. Ως πρωτότοκος έπρεπε να κυνηγάω τους πελάτες του μπαμπά για να μη μας φάνε τα λεφτά. Δεν άντεχα να το κάνω αυτό και έτσι μπήκα στην Τέχνη. Άρχισα να βγάζω φωτογραφίες και να τις πουλώ και έφτασα να βγάζω περισσότερα λεφτά από τον πατέρα μου. Όταν ήμουν 17 χρόνων, διάβασα μία αγγελία που έλεγε «μουσικός θίασος από την Κρήτη ζητάει τραγουδιστές, χορευτές και ηθοποιούς». Είχα αρχίσει να γράφω τα δικά μου τραγούδια, πέρασα από οντισιόν, με πήραν και γύρισα όλη την Ελλάδα.

Δεν αδίκησα ποτέ κανέναν με τη σάτιρά μου... Δεν υπάρχουν όρια στην σάτιρα. Τα όρια τα βάζει το κοινό. Το κοινό είναι ο Θεός μου. Ό,τι αποφασίζει ο λαός, το σέβομαι, αν και κάποιες φορές μπορεί να διαφωνώ. Επίσης, έχω αλλεργία στην αυτολογοκρισία. Θα μπορούσα να έχω αποφύγει πολλές συγκρούσεις βάζοντας μία υπογραφή σε ένα χαρτί που θα έλεγε «δεν τα εννοώ όλα αυτά που λέω». Δεν το έκανα και το πλήρωσα με την υγεία μου. Από μικρός τις λέξεις «μουνί» και «πούτσος» τις έλεγα όπως έλεγα τις λέξεις «χέρι», «πόδι». Δεν κάνω πίσω.

Με ενοχλεί όταν ακούω κάποιους να λένε βωμολοχίες και να μην τις προφέρουν καλά... Θέλει μια τέχνη για να το κάνεις αυτό κι εγώ έχω την δύναμη να βγάλω το χυδαίο. Ο κόσμος δεν είναι ηλίθιος να δίνει 15-20 ευρώ μόνο για να ακούει τις λέξεις «μουνί» και «μαλάκας». Εάν ήταν έτσι, θα λέγανε όλοι δύο χριστοπαναγίες και θα κονομάγανε.

Τα αγαπημένα μου πρόσωπα για σάτιρα είναι... Τα πρόσωπα που έχουν να κάνουν με τα ευρήματα της Αμφίπολης. Με ενθουσίασε που η Άννα Παναγιωταρέα έγινε «εκπρόσωπος τάφου». Αυτό δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο. Ζούμε σε μία χώρα στην οποία ο υπαρκτός σουρεαλισμός –ο οποίος εμένα με τρέφει–, ζει και βασιλεύει. Αυτά μας κάνουν και λέμε «παιδιά καθίστε άλλα πέντε χρόνια, να πληρώσουμε και ΕΝΦΙΑ και ό,τι άλλο θέλετε, γιατί περνάμε καλά»! Επίσης, στην παράσταση φέτος κρεμάω –και στην ταμπέλα αλλά και στο πρόγραμμα– όλα τα πολιτικά πρόσωπα. Αφού δεν τους κρεμάνε στο Σύνταγμα, τους κρεμάω εγώ.

Αντώνης Σαμαράς: Γελοίος. Βαγγέλης Βενιζέλος: Δοσίλογος. Αλέξης Τσίπρας: Πράσινη φούσκα. Φώτης Κουβέλης: Το τίποτα.

Έχω συναντήσει πολλούς ανθρώπους που ψηφίζουν Χρυσή Αυγή... Από Αλβανούς, κηπουρούς μέχρι εφοπλιστές. Όταν ρώτησα μία κυρία γιατί το κάνει μου απάντησε «γιατί οι άλλοι μου τα πήραν όλα». Είναι καθαρά ψήφος διαμαρτυρίας. Σκέφτεται ο κόσμος «θα βάλω στη Βουλή τους γκάνγκστερ» που όμως κυκλοφορούν με γραβάτες και ψηφίζουν νομοσχέδια. Πιο επικίνδυνα, όμως, είναι τα υπόλοιπα κόμματα. Η Χρυσή Αυγή είναι ένα κατασκεύασμα του συστήματος, της κομματικής Χούντας όπως την αποκαλώ. Μπορεί οι υπόλοιποι να είναι μιζαδόροι, δοσίλογοι και εγκληματίες, αλλά έχουν το επιχείρημα «εμείς δεν είμαστε φασίστες, είμαστε δημοκράτες».

Επειδή ασχολούμαι με την αστρολογία και επαγγελματικά, αφού ετοιμάζομαι να γράψω σε περιοδικό- και το μέλλον μπορώ να σας πω την κατάσταση όπως την είδα... Μέσα στο Νοέμβριο θα φάνε τον Σαμαρά οι δικοί του. Δεν τον θέλουν ούτε οι έξω, είναι κουτσό άλογο. Μετά, ο Τσίπρας έξω πάει καλά. Μέσα δεν πάει. Το πρόβλημα είναι ότι είναι ΚΝίτης. Εγώ είμαι χίπης και θα παραμείνω, όσα λεφτά και να βγάλω. Οι χίπηδες δεν αλλάζουν. Προκηρύσσονται εκλογές, βγαίνει ο Τσίπρας με 30% και 112 βουλευτές, βρίσκει τους 28 που του λείπουν από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και του βάζουν έναν όρο. Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα γίνει ο Κώστας Καραμανλής. Όλο τον χρόνο της διακυβέρνησης ο Τσίπρας τον τρώει σε ταξίδια και τα αγγλικά του δεν βελτιώνονται.

Η μόνη λύση είναι το διαχρονικό σύνθημα «βία στη βία της εξουσίας»... Πέρα από την κεντρική πολιτική σκηνή, υπάρχουν περίπου 100.000 αμειβόμενοι δοσίλογοι, πολλοί είναι στην τοπική αυτοδιοίκηση. Αν δε χτυπήσουμε αυτήν την κομματική Χούντα δε θα κάνουμε τίποτα.

Πάντα ψηφίζω... Παλιότερα είχα εκμεταλλευτεί το νόμο περί «παραβίασης δικαιώματος ψηφοφορίας» και έμπαινα στο παραβάν και δεν έβγαινα με τίποτα. Αργότερα, όταν αυτό άλλαξε άρχισα να ρίχνω σκισμένα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ. Προέρχομαι από σταλινική οικογένεια, συγκινούμαι όταν ακούω το ρώσικο εθνικό ύμνο. Οι μισοί μου πρόγονοι ξεκληρίστηκαν στο βουνό. Επίσης, έχω βάλει σε ψηφοδέλτιο φωτογραφία μου, όπως και μορταδέλα και ψάρι.

Δε θα επιλέξω κόμμα... Δεν κάνει ο άνθρωπος την καρέκλα, αλλά η καρέκλα τον άνθρωπο. Κι εγώ εάν έβαζα υποψηφιότητα, τα ίδια θα έκανα. Ή θα ήμουν στο κόλπο να καθαρίζω 20.000 ευρώ το μήνα με δωρεάν αυτοκίνητα, τηλέφωνα και ταξίδια και με τους μπάτσους να με φυλάνε ή δε θα υπήρχα.

Βλέπω πορνό επαγγελματικά και κάνω και γυρίσματα στο χώρο μου... Έχω κάνει δικά μου πράγματα, αλλά έχω το ελάττωμα να τα κάνω κουλτουριάρικα. Προσπάθειά μου είναι να απομονώσω την καύλα και να το βγάλω λίγο χασάπικο για να μπορέσω να κάνω μία αντίθεση. Μόλις τελειώσω με την παράσταση σκοπεύω να κυκλοφορήσω μια ταινία πορνό από την εταιρία ΑΦΙΛΟΚΕΡΔΩΣ Α.Ε. που έχω ιδρύσει.

Πιστεύω στον ένοπλο αγώνα, αλλά... Οι καινούργιοι τρομοκράτες δεν έχουν χιούμορ. Δεν μπορείς να γράφεις προκήρυξη 500 σελίδες. Ποιος θα τη διαβάσει; Πρέπει να βάλεις μέσα όλη τη ζωή σου επειδή σκότωσες έναν καημένο μπάτσο;

Ποια αθώα θύματα του ένοπλου αγώνα; Καθημερινά σκοτώνονται χιλιάδες παιδιά, επειδή δεν έχουν φαγητό. Πρέπει να τελειώνουμε μ’ αυτήν την καραμέλα.

Το κέντρο της Αθήνας έχει γεμίσει ένοπλους αστυνομικούς... Με ενοχλεί πάρα πολύ. Κατεβαίνεις την Ιπποκράτους και τους βλέπεις όλους με τα αυτόματα. Σε ποια χώρα του κόσμου υπάρχει αυτό; Στη Λωρίδα της Γάζας να πας, δε γίνεται αυτό. Εδώ όμως έχουμε τη Λωρίδα της ΓΑΔΑΣ.

Δεν είμαι αντισυστημικός... Πληρώνω ΔΕΗ και ΕΝΦΙΑ, άρα είμαι του συστήματος. Μόνο αυτοί που δεν πληρώνουν –κάτι που θεωρώ σωστή κίνηση– είναι εκτός συστήματος. Μένω στο Ψυχικό, γιατί εδώ αγόρασα σπίτι πριν από πολλά χρόνια με δάνειο – 45 δραχμές η δόση για 30 χρόνια.

Έχουμε να μιλήσουμε με τον Ψαριανό πέντε χρόνια... Έχουμε κάνει πολλές πλάκες μαζί, αλλά το χιουμοράκι σταματάει όταν ο άλλος γίνεται δοσίλογος. Είναι σαν να κάνεις πλάκα με το δολοφόνο του παιδιού σου.

Ο γιος μου, Άρης, σήμερα είναι 24 ετών... Πήρε το πτυχίο του από το τμήμα Πολιτισμικής Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Δούλευε έξι μήνες απλήρωτος, αλλά πρόσφατα βρήκε δουλειά στην οποία πληρώνεται κάθε 15 και 30 του μήνα.

Η κόρη μου, 5 ετών, από το δεύτερο γάμο μου... Παίζει σε ένα από τα βίντεο της παράστασης που ετοιμάζω. Οι διαπραγματεύσεις ήταν σκληρές, γιατί είναι πολύ καλή επαγγελματίας. Είμαι μουνογαμικός... Αποφεύγω το παρά φύση!

«Κάνω πρεμιέρα στις 17 Οκτωβρίου, οκτώ ημέρες πριν από την επέτειο της Ρωσικής Επανάστασης, 11 ημέρες πριν από την επέτειο του “Όχι” και ένα μήνα πριν από την επέτειο του Πολυτεχνείου. Δεν είναι τυχαία αυτά! Η παράσταση ονομάζεται Χωρατόριο σε Ρε Μίζερο.»