Ζω στη Θεσσαλονίκη, ένθετο της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ, Σαββατοκύριακο 15-16 Οκτωβρίου 2005, σελ. 13

Ο Τζίμης Πανούσης με «Ola skata» στο «Principal»

Ζούμε σε κληρονομική δημοκρατία

Συνέντευξη: Στέφανος Σκλαβενίτης

Ο καλλιτέχνης... γενικών καθηκόντων Τζίμης Πανούσης παρουσιάζεται ύστερα από τέσσερα χρόνια στο βόρειο κοινό του και εξαπολύει την επίθεσή του «Ola skata» και στη Θεσσαλονίκη. Τι κι αν ο κορμός της παράστασής του βασίστηκε σε επικαιρότητα αρκετών μηνών πριν, ο Τζίμης Πανούσης θεωρεί πως τα πάντα είναι μέρος του ίδιου προβλήματος, εκφράζοντας μάλιστα και την ανησυχία του για το γεγονός ότι τελικά δεν γίνεται τίποτε για να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Έτσι, ως γνήσιος «τηλεορασάκιας» ενσωματώνει στο σόου του τις τελευταίες εξελίξεις της ειδησεογραφίας, φορτώνει στο σακίδιο ολόγων, παλιά και ίσως νέα τραγούδια και εκδράμει στην πόλη για μπουγάτσα και σοκολατούχο γάλα! Και σίγουρα όχι για να συνεισφέρει στο Φεστιβάλ Τραγουδιού...

Τζίμη, έρχεσαι ακριβώς μετά το Φεστιβάλ Τραγουδιού στη Θεσσαλονίκη. Ποιο θα είναι το δικό σου το στίγμα απέναντι σ’ αυτόν τον θεσμό;

Φέτος θα παρουσιάσουμε το «Ola skata» ελπίζοντας να βάλουμε το κερασάκι στον βόθρο. Ανεβαίνουμε μάλιστα και σε μια περίοδο που μόλις ολοκληρώνεται το τερατούργημα του Τατούλη, αυτή η παλινόρθωση της χουντικής νοοτροπίας στο Φεστιβάλ Τραγουδιού. Είναι δυστυχώς 600 φορές χειρότερο από οτιδήποτε άλλο, μού θυμίζει την Ολυμπιάδα Τραγουδιού της χούντας. Οι νέοι που παρουσιάζονται είναι ατάλαντοι, ενώ οι άλλοι, οι «γνωστοί» το κάνουν γιατί έτσι φαίνονται τα δικά τους τραγούδια αριστουργήματα. Όταν ακούσεις την Ευσταθία, μετά ο Κραουνάκης σου φαίνεται Μπετόβεν. Και αυτός ο διαχωρισμός που έγινε είναι σοβινιστικός. Θα πέσουν τα μουσεία να μας πλακώσουν, ήδη στη Σαντορίνη ξεκίνησε η ιστορία, σειρά έχει το Αρχαιολογικό κ.ά. Πώς να συγκρίνεις ας πούμε αυτή τη διοργάνωση με τους αγώνες τραγουδιού του Χατζιδάκι από όπου είχαν βγει ο Περικλής, οι Κατσιμιχαίοι κ.ά. Δεν νιώθω καθόλου συνάδελφος με αυτούς τους ανθρώπους, δεν νομίζω πως κάνουμε την ίδια δουλειά. Αλλά πάλι η νεκροψία θα δείξει...

Καινούργιο δίσκο πότε θα ακούσουμε;

Κάτι κάνουμε στο στούντιο. Μπορεί σε ένα - δύο μήνες να υπάρξει δισκογραφική δουλειά, θα δούμε...

Ενημερώνεσαι από τα δελτία ειδήσεων;

Είμαι μανιώδης τηλεορασάκιας. Την έχω πάντα ανοιχτή και βλέπω δορυφόρο για να έχω ένα παράθυρο ανοιχτό στην μπόχα. Φυσικά και βλέπω δελτία ειδήσεων, είναι ένα ανυπέρβλητο σόου και πρέπει να πω πως χαίρομαι πάρα πολύ που ο Χατζηνικολάου δεν κατάφερε να βγει πρώτος και μένει τρίτος πίσω από τις άλλες δύο. Έχουν μια έξαρση αυτοί οι άνθρωποι, μια απαράδεκτη εμμονή για την πρωτιά. Βγαίνουν στην τηλεόραση και αλληλοβρίζονται, οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί μέσα σε εισαγωγικά πάντα, αφού δεν είναι πολιτικοί είναι πελάτες και αντιπρόσωποι. Αυτό με το οποίο εγώ απορώ είναι πώς εμείς το ανεχόμαστε τόσα χρόνια. Ξέρεις, αισθάνομαι περίεργα που τα λέμε στην παράσταση, γελάμε, αλλά στο τέλος δεν γίνεται τίποτα. Ο σύντροφος Κάρολος Μαρξ, που άλλωστε ήταν και από άλλη τάξη, δεν έχει δίκιο σε αυτό που είπε ότι σώνει και καλά θα γίνει επανάσταση. Μπορεί η δουλοπρέπεια, μιας και μας ταιριάζει, να μας γίνει δεύτερη φύση και να διαλέξουμε να γίνουμε δούλοι. Ο σύντροφος Καστοριάδης το λέει, ότι δηλαδή δεν είναι αναγκαίο να γίνει επανάσταση. Επέτρεψέ μου να πω πως είναι μια μάλλον χριστιανική προσέγγιση του Κάρολου, του Μαρξ εννοώ, να λέει πως θα γίνει επανάσταση, μοιάζει με τη Δευτέρα Παρουσία. Μετά βέβαια αυτός βρήκε και το Spencer και πήγαν και άνοιξαν και κατάστημα για να πουλάνε κιλότες στο Marks & Spencer.

Θα είσαι επηρεασμένος και από την επικαιρότητα της Θεσσαλονίκης σε αυτό που θα μας παρουσιάσεις;

Το ξερνάει από μόνο του το πρόγραμμα αυτό, αν είναι να βγει θα βγει. Εγώ πιστεύω πολύ στο interactive. Όσο δουλεύει αυτό και από τις δύο πλευρές είναι καλά, όχι να τα λέω μόνος μου. Αλλά από την άλλη πρέπει ο κόσμος να φύγει από τα μαγαζιά και να κάνει κάτι, να μη μένει όλο αυτό μόνο μέσα εκεί. Κάποιος να πετάξει μια τούρτα. Στη Βραζιλία υπάρχουν οι ζαχαροπλάστες χωρίς σύνορα, σ’ εμάς δεν υπάρχει κάποιος να πετάξει μια τούρτα σε αυτούς τους γελοίους; Τι να πω... και ο κόσμος είναι δεμένος με τα δάνεια και τις κάρτες.

Αν και έχεις μεγάλο κοινό εδώ, είχες καιρό να εμφανιστείς στη Θεσσαλονίκη. Τώρα που ήρθες τι σκέφτεσαι να κάνεις;

Είναι και θέμα χώρων που δεν εμφανίστηκα στη Θεσσαλονίκη τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Τώρα που ο Στεφανίδης άνοιξε το Principal, που είναι ένας πολύ ωραίος χώρος, θα κάνουμε την παράσταση. Πρέπει να κολλάνε και οι συγκυρίες ξέρεις. Όταν ανεβαίνω πάντα κάνω βόλτα στην παραλία για να πάρω λίγη από την μπόχα, μετά πάω στο λιμάνι στα βυρσοδεψεία που βρωμάνε ακόμα περισσότερο, τρώω πατσά, μπουγάτσα με σοκολατούχο γάλα, τέτοια πράγματα.

Πώς κρίνεις τους διάφορους μύθους της πόλης; Είναι ερωτική πόλη, είναι βαλκανική πρωτεύουσα;

Αν και σπούδασα εδώ δεν είδα κανέναν ερωτισμό, περισσότερο να παντρευτεί ψάχνει η πόλη. Επίσης υπάρχει ένας τοπικισμός που καλλιεργείται από διασκεδαστές εδώ αλλά και από την Αθήνα. Θα μπορούσε να διαδραματίσει τέτοιον ρόλο. Όμως, το πρόβλημα είναι γενικότερο και πολιτικό. Ζούμε σε μια κληρονομική δημοκρατία, όπου θα μας κυβερνήσει ο Γιωργάκης Παπανδρέου και τα δίδυμα της Νατάσας.

Με τη δική σου οικογενειοκρατία τι γίνεται; Είναι όνειρό σου να ανέβεις με τον Άρη κάποια στιγμή στη σκηνή;

Προσπαθώ να τον αποτρέψω από το να ανέβει στη σκηνή, δεν θέλω να το κάνει, είναι σκληρή και ψυχοφθόρα αυτή η δουλειά. Κάνει άλλα πράγματα προς το παρόν, ας πούμε ζωγραφίζει, δεν ξέρω. Δεν το αποκλείω αλλά δεν το ελπίζω.

Με τις μηνύσεις ηρέμησες;

Κάθε άλλο, η λογοκρισία αγριεύει. Και με τον Σκάι είχαμε προβλήματα, αυτό με την εκπομπή κράτησε τρία χρόνια και πολύ ήτανε. Το ζήτημα, αφού το ξαναλέω, είναι εμείς πώς ανεχόμαστε κάτι τύπους σαν τον Γιακουμάτο και τον Τατούλη να μας κυβερνούν.

Τα βίντεο που επιμελείσαι για την παράσταση τι περιλαμβάνουν φέτος;

Διαφημίζω κι εγώ τα κόμματα μέσα από τα βιντεάκια, τώρα που η δημοφιλία τους έχει πέσει προσπαθώ να βοηθήσω το σύστημα. Να πω πάντως πως στενοχωριέμαι που τελείωσε αυτό το παπαδοτσουλάμι. Εδώ κοντεύει πια να γίνει πρωτάρης ο Χριστόδουλος. Είμαστε η μόνη χώρα που βγάλαμε πανεπιστήμια που δεν δέχονται γυναίκες. Έχουμε γίνει οι Ταλιμπάν της Ορθοδοξίας.