ΕΞΟΥΣΙΑ, 17/01/1998

Μια ζωή μέσα στις δίκες ο Τζιμάκος

Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν σαφέστατη. Κάθε φορά που θα αναφέρει δημόσια το όνομα Νταλάρας θα πληρώνει ένα εκατομμύριο δραχμές.

Αυτός όμως δεν το ’χει σε τίποτα να μαζέψει δέκα... χαρτιά –αν βέβαια πάνε καλά οι δουλειές– και να βγάλει το άχτι του δέκα φορές. Τζιμάκος είναι αυτός, δεν είναι παίξε γέλασε!

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 οι «Ερυθρές Ταξιαρχίες» είχαν αρχίσει να εξαρθρώνονται, αφού πρώτα είχαν προλάβει να λερώσουν τις αμφισβητήσεις τους με μπόλικο αίμα. Την ίδια εποχή στη χώρα μας μια παρέα μουσικών αποφάσιζε να καυτηριάσει επικρατούσες ιδέες και πρόσωπα, «πυροβολώντας» με μουσική και στίχο που «τσάκιζε κόκαλα». Το όνομα αυτών «Μουσικές Ταξιαρχίες» και... ταξίαρχός τους ο Δημήτρης Πανούσης.

Τα φοιτητικά χρόνια του Τζιμάκου ήταν παρελθόν και ο ευτραφής μαλλιάς, που γύριζε από αμφιθέατρο σε αμφιθέατρο περισσότερο για «καμάκι» και λιγότερο ως πειθαρχημένο μέλος αριστερίστικων σπουδαστικών παρατάξεων, έπρεπε να κάνει επιτέλους αυτό που χρόνια εποφθαλμιούσε: να «ντύσει» τους στίχους του με μουσική και να τους τραγουδήσει. Η πρώτη μουσική πρόταση που κατέβασαν τα μέλη του γκρουπ ήταν η διάθεση μιας κασέτας ανεξάρτητης παραγωγής, του ιστορικού πια «Disco Tsoutsouni».

Ο μαλθακός φοιτητής των περασμένων χρόνων πάνω στη σκηνή γινόταν χείμαρρος. Οι επίσημες και οι ανεπίσημες αντιδράσεις των «αγανακτισμένων» άρχισαν να σκεπάζουν τα πάντα και να φιλοξενούνται στον Τύπο. Ποια ήταν αυτά τα τσογλάνια που εξόφθαλμα λοιδορούσαν και χλεύαζαν ιερά και όσια; Δεν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία ότι με την πρώτη ευκαιρία θα τους περίμεναν στη γωνία.

Πρώτο βήμα ήταν η απαγόρευση της κασέτας και η σιωπηρή «επικήρυξή» τους. Η λογοκρισία στην τέχνη είχε επιστρέψει. Τον Απρίλιο του 1981 οι Μουσικές Ταξιαρχίες, σε συναυλία που έδωσαν στην Καρδίτσα, έγιναν το πρώτο γκρουπ που συνελήφθη για τους στίχους των τραγουδιών του.

Ο Τζίμης Πανούσης, οι μουσικοί του Δασκαλοθανάσης, Βέκιος, Σβάρνας, Δρόλαπας και μια κοπέλα που τόλμησε να χορέψει καταδικάστηκαν αρχικά σε 54 μήνες φυλακής με τις κατηγορίες της περιύβρισης αρχής, εξύβρισης προσώπου και βλασφημίας, για να αθωωθούν πανηγυρικά όμως στη «ροκ» δίκη που έγινε τον Ιανουάριο του 1982 στο Τριμελές Εφετείο της Λάρισας.

Αμέσως έβγαλαν το πρώτο τους ομώνυμο άλμπουμ με το ίδιο αιρετικό στιχουργικό ύφος και εξώφυλλο τον κορυφαίο πορνοστάρ Γ. Γκουσγκούνη. Είχαν αρχίσει να γίνονται γνωστοί και να δέχονται προτάσεις από μαγαζιά, κυρίως της Πλάκας, που ήταν άλλωστε περιοχή ροκάδικη και αυστηρά απαγορευμένη για «καρεκλάδες» και «τσινάρια».

«Σκάλαμπ» και «Λήδρα» ήταν τα πρώτα στέκια για τον Τζιμάκο, που κάθε βράδυ δεν έχανε την ευκαιρία να εξευτελίζει πολιτικούς, κομματικούς μηχανισμούς, Αμερικανούς και φυσικά τους χαφιέδες, που από τότε τους έβλεπε... παντού.

Τα χρόνια περνούσαν και οι Μουσικές Ταξιαρχίες, σαν κατεστημένο πια της εναλλακτικής μουσικής σκηνής, είχαν αρχίσει να χάνουν κάτι από τη χημεία τους. Μετά από τρεις πετυχημένους δίσκους αλλά και κινηματογραφικές συμμετοχές («Δράκουλας των Εξαρχείων») έκαναν την εμφάνισή τους και οι πρώτες διαφωνίες. Ο ηγήτωρ Πανούσης αποφάσισε να συνεχίσει ως αυτόνομο όνομα, γιατί, όπως έλεγε, είχε ακόμα πολλά να τους... τραγουδήσει.

Τα τελευταία χρόνια ο Πανούσης αποτελεί τη μόνιμη και συνήθως ευχάριστη ατραξιόν των λαϊβάδικων. Αν και του λείπει ο οίστρος της πρώτης περιόδου, ο Τζιμάκος πάνω στη σκηνή εξακολουθεί να «δίνει ρέστα» με τις πρόζες του και το κολάν του. Το ντεκόρ που φροντίζει να υπάρχει στο χώρο αλλά και το πρόγραμμα κάθε χρονιά αποτελούν έκπληξη και προέρχονται πάντα από την επικαιρότητα.

Πλυντήρια και τηλεοράσεις... δώρα από τηλεπαιχνίδια του Μικρούτσικου, σερβιτόροι ντυμένοι αστυνομικοί, λάιβ τηλεφωνικές φάρσες, τα παιχνίδια με το κοινό και βέβαια διαχρονικά τραγούδια, όπως το «Ναγκασάκι», «Φασμίντερ και ξερό ψωμί» κ.ά.

Α! Ξεχάσαμε και τον Νταλάρα, που αποτελούσε ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης και σταθερό «πελάτη» για τον Πανούση μέχρι και την περσινή σεζόν. Ατάκες του όπως «Δυο πράγματα είναι σίγουρα σ’ αυτή τη ζωή, ότι όλοι θα πεθάνουμε και ότι ο Νταλάρας θα βγάζει δίσκους» ή «Σ’ αυτή τη δισκογραφική δουλειά δεν συμμετέχει ο Γιώργος Νταλάρας» άφησαν εποχή.

Η φαεινή ιδέα όμως του Πανούση να εμφανίσει φωτογραφία του Νταλάρα που τραγουδούσε ενώ συγχρόνως έβγαζε από το στόμα λεφτά οδήγησε τους δύο άντρες στα δικαστήρια, με τη γνωστή απόφαση που υποχρεώνει τον Πανούση να καταβάλλει ένα εκατομμύριο δραχμές κάθε φορά που θα βάζει στο στόμα του δημόσια τον «εθνικό» τραγουδιστή.

«Βούλγαροι, Βούλγαροι, χανούμισσες, “βαζέλες”, όλο το έθνος προσκυνά σώβρακα και φανέλες» τραγουδούσε παλιότερα ο Τζιμάκος. Σήμερα κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο ίδιος προσκύνησε τον πάλαι ποτέ ορκισμένο εχθρό του, τα τραπεζογραμμάτια και κυρίως το σύστημα που τα διακινεί.

Ακούγεται έντονα ότι τα χρηματικά ποσά που έπρεπε να καταβάλει βάσει συμβολαίου στους μουσικούς του για παλιότερες συνθέσεις τραγουδιών δεν έχουν δοθεί ποτέ. Είναι φαιδρές και χυδαίες φήμες; Ή μήπως ο Πανούσης προτίμησε μόνο τον φασμίντερ και άφησε το ξερό ψωμί για τους άλλους;

Γράφει η ΡΟΖΑ Β.

Ο Τζιμάκος άρχισε την καριέρα του για πλάκα και τη συνεχίζει με... πλάκα.