Εξουσία, 14/10/1997

Για τα Ίμια, τη Μιμή και τον Ακατονόμαστο

Ο γενικών καλλιτεχνικών καθηκόντων Τζίμης Πανούσης γράφει για... τα Ίμια, τη Μιμή και τον ακατονόμαστο

«Βρόμα και δυσωδία από τις αθλητικές κάλτσες των γερμανοτσολιάδων, που πλένονται στα ποτάμια με την όξινη βροχή και τα βιομηχανικά απόβλητα».

Ανήκω στη μειοψηφία των περιστρεφόμενων καταναλωτών, των μεταλλαγμένων ντερβίσηδων.

Η ευαισθησία μου και η ευγενική μου καταγωγή δεν μου επιτρέπουν να γράψω τον ανθρώπινο πόνο στα παλιά μου τα παπούτσια. Σε αυτά (τα παλιά αθλητικά μου υποδήματα) φιλάω την καρδιά μου, και τη φιλάω με γλώττα και με γλώσσες. Είναι αλήθεια ότι βρομάνε σαν ψόφια γάτα από τότε που πήρα το θάρρος να εκτελέσω την ψιψίνα μου, για να τιμωρήσω το θράσος της να πάει να γεννήσει μέσα στα ακριβά μου σνίκερς με την αερόσολα.

Βουτηγμένος μέχρι το λαιμό στην ιδεολογία της ανακύκλωσης, δεν θα τα πετάξω τα μαγαρισμένα υποδήματα. Θα αερίσω τη σόλα, θα της βάλω χορδές και θα παίξω σόλα μόνος μου στο σολάριουμ, για να μαυρίζω ταυτόχρονα, μπας και γίνω άνθρωπος. Σαν τους πρωτόπλαστους, που ήτανε μαύροι κατράμι, αράπηδες, verytable.

Την ξαναδιάβασα την Παλαιά Διαθήκη και το γράφει καθαρά: «Από χώμα και νερό μας έφτιαξε ο Θεός». Πάρε χώμα και νερό και πρόσεξε το χρώμα της λάσπης: μαύρο κατράμι. Δεν γράφει πουθενά ότι έριξε και ασβέστη για να προκύψει ο ελαττωματικός ασπρουλιάρης.

Ως πότε θα ανεχόμεθα τον κάθε φιλελεύθερο μαλακοκαύλη, που νομίζει ότι, επειδή έγινε μια στραβή τα τελευταία πενήντα χρόνια με τις Ταρζανίες του Στάλιν και του Αδόλφου, «πάει και τελείωσε», κρίθηκε η ιστορία, κουτσοί στραβοί στον Αγ. Παντελεήμονα τον Οθονάτο, τον όσιο του Internet; Είμαι ο εχθρός, ο άντρας ο λευκός, ο ελαττωματικός. Φαλλοκράτες όλων των χωρών, ευνουχιστείτε. Θάνατος στην αγοραία επιστήμη που διαφημίζεται από τις ειδήσεις στην τηλεόραση και είναι στην υπηρεσία της εξουσίας, με σήμα το φόβο και την τρομοκρατία της ελεγχόμενης πληροφόρησης...

Άντε να ασχοληθείς μετά με τα Ίμια, τη Μιμή και τον ακατονόμαστο! Ο νταλαρολόγος τραγουδιστής, το κτήνος της Φιλοθέης που συσσωρεύει τον πόνο ενός προδομένου λαού σε θυρίδες ελβετικών τραπεζών, είναι το σήμα κατατεθέν του εκσυγχρονισμού. Αμάν! Μπουχτίσαμε!

Τζίμης Πανούσης