Symbol, τεύχος 46, Σεπτέμβρης 1996, σελ. 21-26

Manifesto!

Υπό Τζίμη Πανούση

Με αγχώνει το μπαλκόνι
κι η αγχόνη μού μαγκώνει
τ’ άλατα που ’χω στο σβέρκο.
Τύφλα να ’χει ο Ουμπέρτο Έκο!

Έκο! Βάλε μου βάθος στη φωνή, ρίξε μου όλη την καθυστέρηση που μπορεί να βγάλει ο γιαπωνέζικος ενισχυτής σου! Να καούνε τα τουίτερ, να σκάσει από το κακό του ο Σιλβέρτος, να πεθάνει από μοναξιά το κοιλιόδουλο καρτούν! Κρατούν γερά στις επάλξεις οι εναλλακτικοί ρήτορες. Σε όλη τη χώρα ο Λόγος του Αλόγου ο Ξύλινος βγάζει Παναγιά, γίνεται ιστιοσανίδα, ταξιδεύει στα βρωμερά τηλεοπτικά κανάλια, πάνω στα σεντόνια της Αννίτας της ξέκωλης, με το Χρυσό Κουφέτο. Θα μας κουφάνουν οι Μέτριοι Ξεσαλωμένοι με τα τερτίπια τους! Πόσα ναρκωτικά επιτέλους θα πρέπει να καταναλώσει η παγιδευμένη μαθητιώσα νεολαία, για να καταφέρει να επιβιώσει σ’ αυτό το σικέ αγώνα Αθλίας-Παπαγαλίας; Είναι γκουρού ο Σημίτης; Κάνει βουντού η Μαρίκα; Είναι η Δήμητρα η Διάσημη Χείρα με τα Πέντε Ορφανά, εξ ων το ένα εξώγαμο made in Sweden; Ιησουίτες, Φραγκολεβαντίνοι, Ελβετόψυχοι Επενδυτές, Δωρητές Πνεύματος, τι δουλειά έχετε στα Ιερά Χρώματα του Περικλή και της Ασπασίας; Όταν ο νεαρός Κλίντον δούλευε με το κομμάτι στη CIA, ο νεαρός Παπαδόπουλος έβαζε ζάχαρη στα τζιπ του Έβρου!.. Στον Έβρο τελειώνει η Ευρώπη! Εκεί ολοκληρούται με αίμα εις βάθος στη Μεγάλη Τρύπα των νερών του ποταμού, με τα βαποράκια της Ηρωίνης της Ανατολής. Εν οίδα, πως κι η Αλήθεια έχει κλειτορίδα, είναι θηλυκιά, και περιμένει να την ασπαστείς για να την αγαπήσεις. Δεν θα δεχτούμε όρους από τους λιμοκοντόρους! Φάσκελα, κι όχι φάκελα, με χέρια και με πόδια ανάσκελα, προς την Τρύπα του Όζοντος, τη Λεσβία! Λες Βία, αλλά δεν το εννοείς, μαλθακέ και φοβισμένε καταναλωτή, καταναλωτή, καταναλωτή, από τ’ άλλο μου τ’ αυτί! Σε δουλειά να βρυχώμεθα, τις σάρκες μας να μασουλάνε μέσα σε εκκωφαντικούς θορύβους, σωματικούς κι αγενέστατους. Δεν θέλουμε αεροδρόμια, δεν γουστάρουμε να πετάμε, πάμε και με τα πόδια. Ιδεοδρόμια θέλουμε, να συζητάμε, να βρισκόμαστε, να μιλάμε και ν’ ακουμπιόμαστε. Δεν τα χρειαζόμαστε τα Μηχανάκια των Βρυξελλών, που ’ναι βαγόνια δεμένα στη Μηχανή του Θηρίου, στην Ατμομηχανή με τα καζάνια της Κόλασης! Σκάστε πουλιά ανάπηρα, που ξέρετε μόνο να κατουράτε, με τον Προστάτη σας άρρωστο και μαραμένο. Τα Λεφτά είναι κι οι Εφτά Πληγές του Φαραώ, της Φάρας του Ωμέγα Τσάνελ, των Πάνελ με τις Ομιλούσες Κεφαλές των Εμπόρων της Μπαλαφάρας! Παίξτε μπάλα, φασίστες! Δεν θα το πετύχετε το Μηδέν-Μηδέν που επιδιώκετε με το Αισχρό σας Κατενάτσιο! Ακόμα και η κόμπρα είναι ντόμπρα στις επιδιώξεις της. Νισάφι πια! Γιατί δεν ομολογείτε, Πατέρες του Έθνους, ότι γουστάρετε, σεξουαλικά και παρά φύσιν, τα παιδιά σας; Γιατί αγοράζετε κότερα και τα κρύβετε από την Εφορία; Γιατί φοράτε τα εσώρουχα της κόρης σας και κλειδώνεστε στον καμπινέ με τη φορητή τηλεόραση συντονισμένη στον συνδρομητικό χαμάλη, τον Μεταφορέα της Μεταλλαγμένης σας Λίμπιντο; Γιατί το γατί σας σάς εγκατέλειψε, φτύνοντας τις κονσέρβες εισαγωγής; Γιατί καμώνεστε τους θεοσεβούμενους οικογενειάρχες, ω σεις Αλιγάτορες Ερπετά μεταμφιεσμένα σε θηλαστικά; Γιατί; Ε, Γιατί; Να σας πω εγώ γιατί: Γιατί έτσι, κι όταν λέω Έτσι ομιλώ κωδικοποιημένα... Ε.Τ.Σ.Ι. Αρχικά είναι: Έχουνε Τα Σώματα Ιδρώσει... Γλύψτε τα!

---

Αλέκα και πάλι Αλέκα!

Συνέντευξη: Σωτήρης Κακίσης
Φωτο: Γιώργος Μαμελάκης

ΝΑ ’ΜΑΣΤΕ ΠΑΛΙ ΕΔΩ! ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΑΚΡΙΒΩΣ! ΝΑ Ο ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ Ο ΔΙΑΥΓΗΣ, Ο ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ, Ο ΑΚΡΙΒΗΣ, Ο ΣΥΜΒΟΛΙΚΟΣ, Ο ΕΡΩΤΙΚΟΣ, Ο ΕΥΣΤΟΧΟΣ, Ο ΕΠΙΜΟΝΟΣ, Ο ΑΗΤΤΗΤΟΣ. ΛΙΓΟ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ, ΛΙΓΟ ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ, ΛΙΓΟ ΑΦ’ ΥΨΗΛΟΥ, ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΑ ΗΡΩΙΚΩΣ ΚΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΞΑΝΑΒΓΑΛΕΙ ΤΟ ΦΙΔΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΥΠΑ ΜΑΣ, ΑΥΤΟΣ ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΙ ΑΪ-ΤΖΙΜΗΣ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΤΟ ΘΗΡΙΟ, ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ ΤΟ ΜΕΓΑ, ΤΟ ΧΑΡΤΙΝΟ ΟΜΩΣ, ΤΟ ΕΚΛΟΓΙΚΟ, ΤΟ ΒΑΡΕΤΟ ΚΑΙ ΒΑΡΕΜΕΝΟ. ΕΝΑ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΜΙΑ ΖΩΗ, ΔΥΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΑ, ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΚΑΙ ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΣΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΑ, ΜΑΣ ΑΠΕΥΘΥΝΕΙ Ο ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ, 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1996, ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΑΛΛΗΣ ΜΙΑΣ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑΣ ΧΩΡΙΣ ΑΥΡΙΟ, ΧΩΡΙΣ ΑΙΔΩ.

Έχετε ετοιμάσει καμιά ωραία ερώτηση, κύριε Κακίση, ή θα βολοδέρνουμε πάλι, χωρίς λόγο και αιτία;

Εγώ αυτή τη φορά κάτι καλό μ’ αρχή, νομίζω, κύριε Πανούση.

Άντε, λοιπόν, ν’ αρχίσουμε, να τελειώνουμε.

Και τώρα... δουλειά, κύριε Αλογοσκούφη;

Ο ελληνικός λαός... Τι έχετε εκεί; Τσατσάρα; Με τσατσάρα ξύνεστε την ώρα της συνεντεύξεως;

Τόσο δύσκολη ήταν η ερώτησή μου, που αρχίσατε αμέσως τους αντιπερισπασμούς;

Πολύ δύσκολη. Και πολύ δύσκολα είναι όλα, εδώ που έχουμε φτάσει.

Φτάσαμε στ’... ανείπωτα, λέτε;

Ναι, πετάξτε τα όλα! Ευκαιρία είναι τώρα, που λείπει κι ο Σαββόπουλος.

Πρέπει να πούμε για τις εκλογές σήμερα, λέτε;

Αύριο ψηφίζουμε.

Αύριο; Πώς μου διέφυγε εμένα παντελώς;

Πείτε μας.

Τι καλούμεθα να ψηφίσουμε ακριβώς; Τον νέο ηγέτη της Χώρας;

Όστις;

Όστις, τι; Όστις, ούτως ειπείν, θα πρέπει να είναι ένας μεταξύ των δύο. Καλά τα λέω;

Καλά τα λέτε, αλλά εμείς θα θέλαμε υφ’ υμών πλήρη ανάλυση, μια κι είστε κι ο εγκυρότερος εκλογολόγος τα τελευταία χρόνια...

Εκλογ-αλόγος είναι ο ακριβής τίτλος μου και ως τοιούτον με καλούν στα εκλογοδικεία των μεγάλων καναλιών. Τι να διαλέξουμε όμως τώρα; Πρέπει μεταξύ του ενός ή του άλλου εμείς να προτιμήσουμε οπωσδήποτε του... άλλου. Κι αυτό είναι το πρόβλημα, μεταξύ μας.

Ας πούμε ονόματα, αν θέλετε, μήπως και οδηγηθούμε στην καλύτερη σφαιρική λύση.

Ας δουλέψουμε διά της ατόπου παραγωγής, κατά το αρχαίον ελληνικόν σύστημα, που περιέγραψε τόσο παραστατικά κι ο Μιλτιάδης ο σύγχρονός μας.

Ο συγγραφεύς της «Η Απονία», όπου πάλι περιέγραφε παραστατικά την κατάσταση της εργασιομανούς Ιαπωνίας...

Έχουμε μπρος γκρεμό, δηλαδή, πάλι, κι από πίσω ρέμα. Καλούμεθα να διαλέξουμε να μας οδηγήσει ή μπουλντόζα ή Λάντα δεξιοτίμονο.

Ο Τσοβόλας είναι το ιδιόρρυθμον αυτό Λάντα;

Ποιος Τσοβόλας; Ο Τσοβόλας δεν έχει ακόμα πάρει άδεια αυτοκινήτου, αν δεν απατώμαι οικτρώς. Περί του Σημίτου ομιλούσα παραβολικώς, και δεν με πιάσατε. Δεν τα γράφουμε καλύτερα, μη γίνει κάνα λάθος στις εκφωνήσεις των κομμάτων;

Όχι, θα τα καταφέρουμε, ελπίζω, και στο μιλητό. Είμαστε, λοιπόν, με τα δύο μεγάλα κόμματα αγκαλιά πάντα...

Και με τον Συνασπισμό-Μαριάννα Λάτση επιπροσθέτως.

Αυτό πάλι τι είναι;

Η κουμπάρα της Δαμανάκη, για όσους δεν το ξέρουνε. Τι αξία θα είχε άλλη μία συνέντευξη, αν δεν κάνουμε και τις απαιτούμενες αποκαλύψεις;

Ο Συνασπισμός θα είναι πάλι ο μοναδικός κερδισμένος των εκλογών.

Όστις;

Όστις, ούτως ειπείν, θα κερδίσει ο Σημίτης, κι όλοι του Συνασπισμού θα ’ναι πάλι υπάλληλοι στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Κι ο Έβερτ, κούφια η ώρα, να βγει, πάλι ο Συνασπισμός θα στελεχώσει τη διοίκηση του χάους μας. Γι’ αυτό και δεν κάνουνε κι έντονη προεκλογική εκστρατεία οι άνθρωποι, μια και το ’χουνε σίγουρο το δίπορτο. Το θέμα είναι πώς εμείς θ’ απαλλαγούμε απ’ όλους αυτούς. Πώς θ’ αλλάξει το ρωμέικο, να γίνουμε εκ νέου Ελλάδα. Γραικός, γραικός, γεννήθηκα, και Γκρης να μην πεθάνω! Δεν πιάνουμε και τα λογοπαίγνια πάλι, μπας και;

Μπας και, τι;

Μπας και μπάσκετ, λέω εγώ. Πάει κι αυτό... Το ’κανε ο Παύλος σκονοκίνη!

Σοβαρά τώρα;

Σοβαρά, δεν μ’ ενδιαφέρει καθόλου αυτό το θέμα που μου βάλατε, και λέω αηδίες για να γεμίσω το χώρο σας. Δεν μ’ ενδιαφέρει εδώ και καιρό η Δημοκρατία δι’ Αντιπροσώπου. Και πώς θα μπορούσε, άλλωστε; Αν δεν επιστρέψουμε στα παλιά τα ωραία μας, αν δεν ενδυναμωθεί τα μάλα η Τοπική Αυτοδιοίκηση, τελειώσαμε ως Τόπος. Αυτό, δε, θα γίνει μόνο με Τσοβόλα.

Αν δημιουργούσαμε με κλωνισμό πολλούς μικρούς Τσοβόλες, έναν για κάθε Αυτοδιοίκηση;

Ακόμα πιο μικρούς; Είναι μια ιδέα κι αυτή. Κακή, αλλά ιδέα. Το αγροτικό έχει μεγάλες δυσκολίες, κι από ιατρικής κι από φαρμακευτικής απόψεως, αγαπητέ μου. Μην μπούμε τώρα.

Μην μπούμε.

Να μην μπούμε; Κι αν δεν μας μένει μια τίποτ’ άλλο να μπούμε; Αυτό το ’χετε σκεφτεί πάλι;

Εσείς ήσασταν πάντα προ-εκλογικώς έτοιμος. Με τα ποσοστά σας ακριβή, έως παρεξηγήσεως μάλιστα. Τώρα;

Τα ποσοστά τα ξέρω. Να τα πω;

Ναι, φτάσαμε, χωρίς να το καταλάβουμε, στο επίμαχο σημείον;

Το ΠΑΣΟΚ κερδίζει, με 44,6. Η Νέα Δημοκρατία, κατόπιν τούτου, χάνει, με 41,8.

Και στη Βουλή ποιοι μπαίνουνε;

Ο Τσοβόλας μπαίνει. Ο Συνασπισμός στο τσακ, το ίδιο κι η Πολιτική Άνοιξη. Και τρίτο κόμμα αναδεικνύεται το ΚΚΕ.

Ο Λεβέντης;

Ο Λεβέντης συνεχίζει τη λεβεντολεβεντιά του, στα αζήτητα δυστυχώς πάντα. Διότι θα ήτο τομή η είσοδός του στο Κοινοβούλιό μας.

Αν αυτή η είσοδος γινότανε και με άρμα, όπως έχει προ-αναγγελθεί...

Με άρμα;

Βέβαια. Το έχει υποσχεθεί αυτό, κι έχει δεσμευθεί, λέγεται. Παρ’ όλα όμως τα ποσοστά, που δεν διστάσατε να μας πείτε, σας βλέπω λίγο ανενημέρωτο, ομολογώ. Φτάνει πια τα ανείπωτα, που λέγαμε στην αρχή;

Είναι άδεια η Αθήνα χωρίς Σαββόπουλο. Είναι οι πρώτες εκλογές που τις κάνουμε χωρίς Σαββόπουλο. Αλλά ουδέν..., πώς τα λένε εκείνα τα γνωμικά που μας έλεγε;

Ουδέν κακόν αμιγές καλού; Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον;

Ουδέν, σκέτο. Ρωτήστε με κάτι καλύτερο, παρακαλώ.

Τίποτα καλό για τον Έβερτ δεν έχετε να μας πείτε;

Ουδέν. Είναι αστοιχείωτος, είναι πρώην ΕΚΟΦίτης, είναι αγράμματος, μια ντροπή είναι. Ενώ ο άλλος έχει λίγα προσόντα. Είναι αθλητής, είναι και δύο μέτρα παλικάρι. Μπορείς ανά πάσαν στιγμή να στηριχτείς πάνω του. Αυτός θα μας οδηγήσει στον Πόλεμο. Και μπορώ να σας πω και ποιοι θα παίξουνε σημαντικό ρόλο.

Στην επερχόμενη σύρραξη;

Θα τον παίξει ο Αρσένης κι ο Παπαθεμελής. Αυτοί θα την κρατήσουνε με τα δόντια τη Μυτιλήνη. Διότι η Μυτιλήνη είναι...

Νησί!

Νησί, λέτε εσείς; Όχι. Κωδικός είναι, χάσατε! Έχουμε αφήσει ΑΥΤΗ τη ΜΥΤΗ του Έθνους. ΜΥΤΗ-ΛΥΝΕΙ. Από κει θ’ αρχίσει η Μεγάλη μας Αιμορραγία. Μετά πάμε στους σιγόπνιτους του Βυζαντίου, κι ο Θεός πάλι βοηθός.

Τι ’ν’ αυτό πάλι;

Πάλι δεν ξέρετε; Και μου φαινόσασταν και μορφωμένο παιδί. Δεν τους κόβανε τις μύτες, στους προδότες; Το πρόβλημά μας, δηλαδή, είναι καθαρά σεξουαλικό. Κι εμένα ειδικότερα το πρόβλημά μου είναι με το φύλο μου.

Με Υψιλον;

Με όλα τα Ι. Με ήτα έχουμε; Με έψιλον γιώτα; Με ό,τι έχουμε, τέλος πάντων. Αυτά όλα, βέβαια, δεν πολυ-ενδιαφέρουν. Το μόνο που ενδιαφέρει είναι πως είναι κι ο Χατζηγνάσιος με την Πολιτική Άνοιξη, ευτυχώς. Κι ο αδελφός της Βουγιουκλάκη, σαν να μην έφτανε αυτό.

Και με τον Τσοβόλα κάποιος πήγε...

Πήγε κανείς; Α, ναι. Ο Πάντζας. Θα ’χει κάποιο ενδιαφέρον το Κοινοβούλιο με Πάντζα, Βουγιουκλάκη, Δημαρά.

Ο Φραντς Τσαγκάρης σας, που υμνήσατε τόσο επιτυχημένα παλαιότερον;

Όχι. Ο Τσαγκάρης ζει, αλλά δεν τον βλέπω. Βρισκόμαστε πια στην εποχή των συμφερόντων των μεγάλων βιο-αμηχάνων, δεν μας σώζει πια ένας Φραντς.

Γιατί το χέρι σας είναι σαν κομμένο; Ατύχημα από παλιά σας ψηφοφορία ή το τσακίσατε με καταμαράν, όπως γράψανε τόσες έγκυρες παρα-κολλητικές στήλες;

Από καταμαράν. Από κατάρα στη θάλασσα. Κατά-μάρε, η κατάρα της θάλασσας ελληνο-ιταλιστί, στα ενιζο-νταλαρικά. Το έπαθα στην απεγνωσμένη μου προσπάθεια να δώσω ένταση στο ήπιο προεκλογικό κλίμα. Προσπάθησα να πιάσω κάποιον από το λαιμό στα Δωδεκάνησα. Ωραία και μεγάλη φράση αυτή. Δεν τη ρίχνουμε για σύνθημα κι εμείς;

Άντε, δώστε μας, επιτέλους, και καμιά οδηγία για την ψήφο μας.

Θα σας πω εγώ τι να την κάνετε την ψήφο σας. Κι αυτές οι εκλογές, όπως κι όλες οι προηγούμενες, γίνονται με το σύστημα ΜΙΣΟ-ΜΙΣΟ κερδίζει. Βάζεις μισό ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ και μισό της Νέας Δημοκρατίας, και κερδίζεις. Αρκεί να ταιριάζουνε.

Από τα καπάκια των αναψυκτικών ενεπνεύσθητε, που ούτε ομπρέλα δεν κατάφερνες να τους πάρεις; Άλλες προτάσεις, άλλα συνθήματα της τελευταίας στιγμής;

«Έξω η Κίνα από το Χονγκ-Κονγκ!», μου ’ρχεται μόνο αυτή τη στιγμή.

Πρώτη φορά σας βρίσκω σε τόσο μεγάλη αμηχανία, Τζιμάκο.

Έχω παγιδευτεί με τα λογοπαίγνια. Τα λογοπαίγνια φταίνε. Έχασα πια την ουσία, φευ.

Ποια είναι η ουσία, που χάσατε τώρα;

Η ίδια που χάνω πάντα: Η συνουσία. Όσο απομακρύνεσαι από το σώμα...

Το ζωντανό;

Όχι, το εκλογικό. Όσο απομακρύνεσαι από κει, καταφεύγεις στην αυτοϊκανοποίηση, η οποία είναι η Δαμόκλειος Σπάθη, Τίνα. Τελεία και παύλα. Καλύτερα μην το συζητάμε. Άμα μπλέξεις με τα λογοπαίγνια, οδηγείσαι σε δρόμους χωρίς επιστροφή.

Στις αυριανές εκλογές...

Δεν μ’ αφήνετε μια ήσυχο μ’ αυτή την εμμονή σας στα εκλογικά; Πόσες φορές πρέπει να σας το επαναλάβω: ΟΙ ΑΥΡΙΑΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ! ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ. Δεν είδατε που, για πρώτη φορά, επιτρέπεται και το αλκοόλ; Που είναι κι απόψε ανοιχτά τα νυχτερινά κέντρα; Παραμονή δεν είναι σήμερα;

Στο αδιέξοδο της Ομαδικής Αδιαφορίας μας ποιος συνέβαλε πιο πολύ;

Είναι ένα έργο που το ’χουμε δει επανειλημμένως, με τους ίδιους πρωταγωνιστές πάντα. Το ξανάπα: Η μόνη διαφορά είναι μερικοί κομπάρσοι, που προσπαθούν απεγνωσμένα να παίξουν ρόλους πρωταγωνιστικούς, αλλά θα τους ξεράσει οπωσδήποτε το σανίδι. Το επίπεδο δεν πάει πιο κάτω. Είναι και χωρίς οροφή πια το ΠΑΣΟΚ. Έχει οροφή το ΠΑΣΟΚ;

Έχει και δεν έχει...

Έχει κάτι ελενίτ εκεί πέρα, κάτι καρκινογόνους πλάκες αμιάντου, κάτι τέτοια. Ακόμα και τα τσιγάρα που πίνουμε, με καπνό του Τσερνομπίλ είναι. Του Τσερνο-Μπιλ Κλίντον. Αυτό πια κι αν είναι σαφές υπονοούμενο. Ακόμα να το πιάσετε;

Το ’πιακα κι εγώ, βοηθήστε κι εσείς λίγο.

Το περιμένουμε το νέο Τσερνομπίλ μες στο ’97, εμείς όλοι οι καταστροφολόγοι.

Από πού τα βγάζετε όλ’ αυτά, τα ποσοστά των εκλογών, τα πυρηνικά ατυχήματα;

Από το κεφάλι μου! Από πού να τα βγάλω; Έχω μια φυσική δειλία να ανταπεξέρχεται στις σκληρές επιταγές της καθημερινότητας, και ξεκουράζομαι μόνο ελπίζοντας σε μεγάλες, αφύσικες καταστροφές.

Όπως, επίσης;

Θα βγει ο Σημίτης, είπαμε, και θα πάρει τη Νέα Δημοκρατία πια ο Σουφλιάς. Ο Έβερτ θα αποσυρθεί πια με τον πίθηκο. Αυτά.

Οικονομικά; Πώς θα πάμε; Θα επιβιώσουμε;

Δεν ξέρω για σας. Εγώ έχω ομόλογα. Αύλους Τίτλους. Αυτή είναι η μόνη λύση, άλλωστε. Οι Αύλοι Τίτλοι του Ελληνικού Δημοσίου.

Δεν βάζουμε και τα Γέλια εδώ, που βάζουνε οι άλλοι στις συνεντεύξεις...

Την πιθανότητα να μοιράζετε μαζί με το SYMBOL και CD όλο γέλια, σαν υπόκρουση, την έχετε εξετάσει; Κάνα δώρο θα δώσετε μαζί μου;

Να δίναμε κάτι από σας, επιπλέον;

Όχι, δικό μου μέρος μη δώσουμε. Κάναν αποκωδικοποιητή, πώς τους λένε αυτούς, δώστε τους.

Αποκωδικοποιητή των όσων μας λέτε εδώ σήμερα;

Ναι. Υπάρχουν; Με βλέπετε λίγο σφιγμένο, δηλαδή.

Έως πολύ...

Θα σας την πω, λοιπόν, ολόκληρη την αλήθεια. Αισθάνομαι, τελικά, συμπόνοια προς τους συναδέλφους μου τους πολιτικούς. Τους λέω συναδέλφους, γιατί η δουλειά που κάνουνε είναι πολύ δύσκολη. Μπορεί να παρομοιασθεί μόνο με τη δουλειά που κάνουνε οι αγαπημένες μου πορνοστάρ. Μιλάμε για πολλή λάντζα, θέλω να πω. Για πολύ ντέρτι-μπίτζνες. Κι εσείς ακόμα θα ξέρετε πως τα κόμματα δέχτηκαν αλλεπάλληλες αρνήσεις εσχάτως, από ανθρώπους που τους πρότειναν και δεν δέχτηκαν να μπουν στα ψηφοδέλτιά τους.

Όπως;

Όπως από τους Ολυμπιονίκες ως τον Νταλάρα. Κι ο Νταλάρας τους είπε όχι. Κοντολογίς, σ’ όποιον προτείνανε, κανείς δεν δέχτηκε. Άρα, οφείλουμε να ’μαστε ευγνώμονες σ’ εκείνους που δέχονται ακόμα να κάνουν αυτή τη δουλειά. Και να τους αντιμετωπίζουμε με επιείκεια, όπως, καλή ώρα, κάνω εγώ τώρα. Προσφέρουν, μας διασκεδάζουν και βοηθάνε και την Επανάσταση. Γιατί ο Καπιταλισμός, το σύστημα αυτό το αποτυχημένο, πνέει πια τα λοίσθια. Είναι στα τελευταία του, στον επιθανάτιο ρόγχο του. Θα πάρει αρκετά εκατομμύρια, βέβαια, μαζί του, φεύγοντας.

Σε άλλο αστέρι;

Α, μη φτάσουμε σε τέτοια τώρα. Σε εσωτερισμούς και θέματα μεταφυσικά. Αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα.

Γιατί βρίσκεις και την αλήθεια καμιά φορά έτσι;

Ναι. Κι η αλήθεια είναι πολύ επικίνδυνη τις μέρες μας.

Κι είναι καλύτερα να συνεχίσουμε με τα ψέματα εσαεί;

Η αλήθεια μας πια είναι τα κομπιούτερ. Είναι πολύ μπλεγμένα τα πράματα, τα πράματά μας.

Και δεν θα μπορέσετε δι’ εσείς να μας βοηθήσετε, να μας σώσετε;

Δεν θα μπορέσω. Μια προσπάθεια κάνω μόνο.

Μήπως έρθει η νίκη από τη... Θεσσαλονίκη, όπως λέγαμε παλιά, πολύ παλιά, τα χρόνια της αθωότητάς μας;

Άλλοι κι αυτοί! Μετά τον Συνασπισμό, εγώ αυτούς φοβάμαι πιο πολύ. Αυτοί μένουνε πάντα εδώ κάτω μετανάστες, ποτέ δεν αφομοιώνονται με την Αθήνα κανονικά. Και μας υποσκάπτουν δυστυχώς, σαν τον Μετροπόντικα.

Κλείσανε, πάντως, τους κλείσανε τους περισσότερους ομαδικούς τάφους, όπως τους αποκαλούσατε εσείς τους λάκκους του Μετρό...

Είδατε; Μέχρι κι ο Μετροπόντικας έχει κάποιο μέτρο.

Κι αρχίζουν να δουλεύουν στα Σπάτα οι... αρουραίοι.

Είναι κι αυτή μία από τις σοβαρές οικολογικές προσπάθειες που κάνει το ΠΑΣΟΚ. Έχει κάνει πολλά το ΠΑΣΟΚ. Μεταφέρει τώρα το Νέφος και πίσω από τον Υμηττό. Δεν μπορεί να απολαμβάνουν τη μόλυνση οι μισοί μόνο Αθηναίοι. Γι’ αυτό το πάνε τώρα κι από πίσω το σύγνεφο.

Έχουμε μεγάλα προβλήματα. Εσείς προσωπικά, λεβέντη μου, δεν σκέφτεστε να ηγηθείτε κόμματος, μπας και;

Σαχλό αυτό το τελευταίο σας. Το μόνο ενδιαφέρον σ’ αυτή την ιστορία είναι η ασυλία. Κι ο μισθός, βέβαια.

Στης Βουλής τα έδρανα... Κι η σύνταξη, επίσης.

Το ’χουνε δυσκολέψει λίγο αυτό. Θες δυο τετραετίες, είπανε. Εμάς μας μένει μόνο να πάρουμε το Εθνικό Απολυτήριο, να τελειώνουμε. Να μας απολύσει το Έθνος, να ησυχάσουμε πια κι εμείς. Να μας δώσουνε την αποζημίωση, το εφάπαξ μας, να πάμε κι εμείς καλά μας.

Άρα;

Άρα, άρα, μάρα, κουκουνάρα!

Στηριχτήκαμε σ’ εσάς ως λαός και ως Έθνος, κι εσείς δεν βλέπετε την ώρα να μας φύγετε.

Καλά, ας κάτσω λίγο ακόμα. Να πούμε κάνα απόφθεγμα, να δέσει το γλυκό.

Έτσι.

Εν οίδα, συναγρίδα! Είμαι δέσμιος των λογοπαιγνίων γι’ άλλη μία φορά, συγγνώμη.

Ας τελειώσουμε, λοιπόν, όπως αρχίσαμε: Και Τώρα Δουλειά!

Αποτυχία. Με το που γυρνάει ο άλλος από τις διακοπές, του λες εσύ αυτό. Σε μαυρίζει, έτσι μαυρισμένος που ’ναι κι από τον ήλιο.

Του ΠΑΣΟΚ; Τι έχει το ΠΑΣΟΚ πάλι;

Εκείνο το ακατανόητο, το χαοτικό, με τα σεντόνια που μας σκεπάζουν σαν σάβανα. Δεν θυμάμαι ούτε λέξη από τα συνθήματά τους. Μόνο η Λαχτάρα του Σαμαρά μου ’ρχεται τώρα προχείρως. Αυτή που θα πάθει αύριο!

Από τα ντόπια και ξένα συμφέροντα;

Αυτό είναι και το μόνο καλό σύνθημα: Κου-Κου-Ε Δαγκωτό! Αλέκα και πάλι Αλέκα! Εγώ έχω γράψει και τραγούδι γι’ αυτή την ψυχή...

Μια ψυχή που είναι να βγει, ας βγει...

Μόνο η Αλέκα διασώζεται απ’ όλο αυτό το κακό. Και ως γυναίκα και ως αυτό το περίεργο πράμα επίσης, με τα γυαλιά και το τσαντάκι. Που μας ξαναπάει σε χώρους που τους έχουμε στερηθεί πραγματικά, από τότε που σταμάτησε ο Μπουγιουκλάκης και η υπερβατική Κάμερα Αλήθεια του.

Νομίζω πως δεν τους αφήσανε να μπούνε και στις φυλακές...

Δεν τους αφήσανε; Ε, δέχεται πιέσεις το Κου-Κου-Ε... Τα βλέπετε;