ΔΙΦΩΝΟ, τ. 5, Φλεβάρης 1996

Τζιμάκος ο «Βρωμόστομος»

Ο Τζίμης Πανούσης είναι εκεί, αυτή την εποχή, όπως κάθε χρόνο, για ένα μήνα περίπου, οικοδεσπότης στη σκηνή του «Μετρό». Αυτή τη σκηνή που διαμορφώνει όπως θέλει κάθε φορά, για να τα βάλει με τη θλιβερή πραγματικότητα. Το χιούμορ του Τζίμη είναι επίκαιρο και συνεχές. Δεν προδίδει. Έχει άμεση σχέση με τη σοβαρότητά του, που δεν μετατρέπεται στη γελοιότητα της σοβαροφάνειας.

Ο Τζίμης είναι εχθρός του γελοίου ακριβώς γιατί έχει χιούμορ. Δεν είναι ο κλαυσίγελως της δημοσιογραφίας. Είναι ο ηθοποιός που έχει το κότσια να αμφισβητεί τον ρόλο του και να αυτοσαρκάζεται. Βρίζει, όχι γιατί δεν μπορεί αλλιώς. Μπορεί και να παραμυθιάσει. Μοντάρει τις εικόνες που προβάλλει σε μια οθόνη πίσω από την ορχήστρα και τις βλέπει παρέα με τον κόσμο. Δεν πουλάει το θέαμα της κουρδικής δυστυχίας ούτε της γειτονικής προσφυγιάς, για να κάνει οπτικοακουστικό μελό.

Κάνει σοβαρή πλάκα ο Τζίμης, δεν είναι κολπατζής, μορφωμένος από μια πραγματικότητα, που υπάρχει μόνο μέσα στο κεφάλι του. Δεν ρουφιανεύει το κοινό αίσθημα με κουβεντούλες και πόζες. Ο Τζίμης και οι μουσικοί του δεν προσπαθούν να μας αποδείξουν πόσο σπουδαίοι καινοτόμοι είναι της μουσικής και της βλακώδους και ασήμαντης στιχουργικής. Ο Τζίμης μαζί τους τραγουδάει στον ρυθμό των καιρών την αηδία μας.

Ζακ Σαμουήλ