ΝΙΚΗ, 21/04/1992

Με το... συμπάθιο... ο Τζίμης των Χαζών!

«Ξεκίνησα να φτιάξω ένα μεταμοντέρνο δίσκο, για να είμαι στο πνεύμα της ευρωπαϊκής... Κοινότητας, όπου προσπαθούν να μας στριμώξουν. Στην πορεία συνειδητοποίησα ότι η πρόθεση «μετά» δεν ανταποκρίνονταν στις προθέσεις μου ως δημιουργού ακτιβιστή και την άλλαξα με την πρόθεση «παρά». Παραμοντέρνος. λοιπόν «Ο Ρομπέν των Χαζών» που από την ζωντανή παρουσίαση της Τσικνοπέμπτης στο κλαμπ «Ρόδον» περνάει στο βινύλιο και δυστυχώς στο «σι-ντι» (με το συμπάθιο)...» Κάπως έτσι παρουσίασε, χθες, ο Τζίμης Πανούσης το νέο του δίσκο που φέρει τον τίτλο: «Ο Ρομπέν των Χαζών Ρόδον Λάιβ».

Ίσως είναι ο πρώτος δίσκος που δεν έχει γράμματα στη βιτρίνα του για να μην αποδυναμωθεί(!) το πονεμένο «ίματζ» του καλλιτέχνη με το ματωμένο τριαντάφυλλο στο χέρι...» Δύο χρόνια μετά τον προηγούμενο δίσκο του «Ο Ρομπέν των Χαζών: Ρόδον Λάιβ» κυκλοφορεί πασχαλιάτικα μέσα στη Μεγάλη Βδομάδα, διότι ως ακραιφνής Έλλην λατρεύω την Ανάσταση και σνομπάρω τα ξενόφερτα Χριστούγεννα...», υπογραμμίζει.

Στα μαγνητοφωνημένα προσπαθούμε τη συναυλίες περιέχονται εννέα τραγούδια και έξι πράξεις εκφώνησης. Στα εφτά από τα εννέα τραγούδια τους στίχους και τη μουσική έχει γράψει ο Τζίμης Πανούσης και τα υπόλοιπα δύο είναι διασκευές. Με το «Ατέλειωτο Πάθος»του Μάρκου Βαμβακάρη τελειώνει η πρώτη πλευρά, ενώ η δεύτερη τελειώνει με ένα μοντέρνο, σιχαμερό ποτ-πουρί νεοφιλελεύθερης κουλτούρας. Τα τραγούδια «Σαν το Σαμουηλ στο Κούγκι» και «Αλέκα» είναι σε πρώτη εκτέλεση, ενώ το «Ένα τραγούδι για το χειμώνα» ακούγεται χωρίς τα λογοκριτικά μπιπ της πρώτης εκτέλεσης...»