ΕΙΚΟΝΕΣ, 30/12/1991

Απαξάπαντες οδεύουμε προς Κορυδαλλόν

Ο Τζίμης Πανούσης λέει για το 1992

ΑΥΤΕΣ τις ημέρες οι δημοσιογράφοι με ρωτάνε τα συμπεράσματά μου από το χρόνο που φεύγει, τις ελπίδες μου για τον καινούριο που έρχεται. Συνοψίζω προ αυτού του βιντεοκλίπ που γυρίζω, αφελούς και πενιχρού εις πρόσωπα —δύο μόνο— και όχι πολυπρόσωπου και μυθώδους εις έξοδα, ως του συναδέλφου Μάικλ Τζάκσον: Οι σκέψεις μου προβάλλονται όπισθέν μου επί της οθόνης, επί της οποίας ο μεν καταταλαιπωρημένος πολίτης αναλογίζεται ότι θα του βγάλουν και τα υπόλοιπα δόντια του κατά το 1992, ο δε άλλος —σκεπτόμενος— αναρωτιέται μήπως κάθε πέρσι θα είναι και καλύτερα... Αυτά ως προς τα οπίσθιά μου... Όσο για τα εμπρόσθιά μου, ατενίζουν το νέον έτος που ασφαλώς επιφυλάσσει περισσότερες απεργίες, καταλήψεις, βαβούρα, χαβαλέ και τσαμπουκάδες.

Επληροφορήθην μάλιστα ότι η Αθήνα θα χωριστεί εις τέσσερα Καντόνια (αλά Ελβετία) εις τα οποία θα ομιλούνται η αλβανική, η πολωνική, τα αραβικά, και τα φιλιππινέζικα... Εις το Λαύριον μόνο τα κουρδικά... Ήδη έλαβα τα μέτρα μου κι αγόρασα στολήν φυλακής, διότι απαξάπαντες πλέον ονειρευόμεθα τον Κορυδαλλόν, όπου παρέχονται δωρεάν φαγητόν και ύπνος, αλλά και αποδράσεις ομαδικές... Πάει τελειώσαμε! Η μία δεκαετία αντιγράφει την άλλη προς το χειρότερο, όπως θα ’λεγε και ο αείμνηστος Χέμινγουεϊ...