ΤΡΙΠΟΝΤΟ, τ.60, 02/01/1990, σελ. 9-11

«Αισθάνομαι βαθύτατα έγχρωμος»

Συνέντευξη: Σωτήρης Κακίσης
Φωτογραφίες: Νίκος Φλώρος

Το μπάσκετ είναι ο θρίαμβος των κατατρεγμένων, όπως τα μπλουζ

Να που η καινούργια δεκαετία αρχίζει εδώ με την απροσδόκητη συνέντευξη ενός εκλεκτού και ιδιόρρυθμου φιλάθλου, ενός οπαδού της χαράς και του γέλιου: Ο Τζίμης Πανούσης καταδέχεται να μας δεχτεί σαν πολυάσχολος αστρολόγος και να μιλήσει με τον ελλειπτικό κι εκπληκτικό του τρόπο για θέματα αθλητικά και μη.

Μη νομίσετε πως βρίσκεται σε σύγχυση. Το μπάσκετ μοιάζει να τον βοηθάει να πει πράγματα πέρα απ’ την καθημερινή επιφάνεια, να φωτίσει πριν τα φώτα υποθέσεις του Πνεύματος των Ανθρώπων, να ζεστάνει με την αμίμητη συμπεριφορά του τις Καρδιές.

Σαν Πυθία σύγχρονη ή, καλύτερα, ως σημερινός Νοστράδαμος, ο Πανούσης προφητεύει λεπτομερειακά το μέλλον, χωρίς όμως κι αυτός να διδάσκει τι είναι Καλό και τι Κακό. Άλλωστε, ουδέν κακόν αμιγές καλού, κι όσα μας συμβαίνουν, η πραγματικότητά μας δηλαδή, πολλές ερμηνείες επιδέχεται, πολλές εξηγήσεις χρειάζεται.

Εδώ, σήμερα, Δευτεροχρονιάτικα, θα παρακολουθήσετε μια σύντομη αλλά εξοντωτική μάχη, όπου το παράδοξο γίνεται με το σπαθί του φυσιολογικό και το παράλογο καλπάζει για να γίνει λογικό. Θα διαβάσετε σ’ αυτή τη γωνιά των αστέρων ονόματα γνωστά σας, όπως Γκάλης και Βουγιουκλάκη, όπως Φασούλας και Φιλίππου, αλλά και ολιγότερον γνωστά σας, όπως Ντε Σαντ και Πέπιτ Κόλα.

Κοντολογίς, σε πρώτη ανάγνωση, μπορεί όλ’ αυτά να σας φανούν ασυναρτησίες. Δυστυχώς, δεν είναι. Ευτυχώς, είναι ένας υποδειγματικός τυφλοσούρτης των Αισθημάτων! Ευτυχές το Νέον Έτος.

— Τι θέλετε να σας ρωτήσω, κύριε Πανούση;
— Φέρτε καμιά συνέντευξη να την αντιγράψουμε. Από ξένα περιοδικά, μη σας καταλάβουνε.

— Γιατί, έχετε πρόβλημα;
— Δημιουργούνε φανταστικές σχέσεις με το αντικείμενο.

— Πώς;
— Δημιουργούνε φανταστικές σχέσεις με το αντικείμενο!

— Η συνέντευξη είναι για το Τρίποντο. Πρόκειται για αθλητικό περιοδικό.
— Στον αθλητισμό αναφέρομαι. Σ’ εμένα, στην μπάλα.

— Δηλαδή;
— Στην μπάλα την κόκκινη που μπιστάει, σ’ αυτό το αέναο μπάσε-βγάλε. Στο καλάθι της ζωής. Στο καλάθι της νοικοκυράς.

— Ένα-ένα: Τι σχέση έχουν αυτά τα καλάθια που λέτε, με το καλάθι του μπάσκετ;
— Κοίταξε να δεις, που λέει κι ο Γκάλης: Εγώ αγωνίζομαι συνεχώς εκτός έδρας. Και χάνω πάντα. Με κερδίζουν οι νοικοκυρές, οι βιοτέχνες, οι νεόπλουτοι πάσης φύσεως. Έχω πάρει πολλά απ’ το μπάσκετ. Όχι απ’ τον αγωνιστικό χώρο. Απ’ την κερκίδα εννοώ. Απ’ τα συνθήματα των φιλάθλων, που μου έμαθαν ότι η συνουσία στην ουσία είναι πράξη τιμωρίας. Έτσι κατάλαβα τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ. Άμα δεν πονέσεις, άμα δεν ηττηθείς, δεν ’φχαριστιέσαι.

— Ο Μαρκήσιος, που λέτε, σε ιταλική ομάδα ηγωνίζετο;
— Στο ξερό της Γαλλίας. Ο συνάδελφος υπήρξε ο πρώτος πλέι-μέικερ που μοίρασε ασίστ ουσίας. Το μπαχ-ντορ, το αλέι-χουπ, το τζαμπ-σουτ, το μαν-του-μαν, το μαν-του-γούμαν, το μαν-του-κοριτσάκι είναι δικές του επινοήσεις!

— Κύριε Πανούση, συγνώμη που σας χαλάω τον οίστρο, αλλά ας επανέλθουμε στα δικά μας. Είστε υπαρκτό πρόσωπο;
— Αθλητικά ναι. Ψυχή τε και σώματι.

— Δηλαδή;
— Δεν παίζω για να κερδίσω. Ούτε το παιχνίδι αυτό καθαυτό με συγκινεί. Έτσι, να περνάει η ώρα, παιχνίδι να γίνεται.

— Αυτά είναι ασυναρτησίες.
— Δεν νομίζω. Κάπου θα μας βγάλουν. Εδώ είμαστε ανύπαρκτοι βιομηχανικά, αλλά πρωταθλήματα ευρωπαϊκά παίρνουμε. Αφήστε με να μοιράσω μπαλιές, έχω κι εγώ το σύστημά μου.

— Ξέρετε ποιον μου θυμίζει το σύστημά σας;
— Ποιον;

— Τον Μάτζικ Τζόνσον.
— Γιατί;

— Γιατί εκεί που αυτός ο άνθρωπος φαίνεται χύμα, ξαφνικά τα σαρώνει όλα και γυρίζει τα ματς ανάποδα.
— Ευχαριστώ πολύ. Αισθάνομαι βαθύτατα έγχρωμος. Τα νέγρικα σόλα κάτω απ’ τα καλάθια δεν φυλακίζονται στις παρτιτούρες των λευκών προπονητών. Το μπάσκετ είναι ο θρίαμβος των κατατρεγμένων, όπως τα μπλουζ.

Ο Γκάλης, παραδείγματος χάρη, είναι μαύρος. Γι’ αυτό και είναι δυσκολοχώνευτος από τους διάφορους ρατσιστές.

— Εσείς τον χωνεύετε τον Γκάλη;
— Κοίταξε να δεις: Περιμένω να σπάσει, να κυριαρχήσει το ομαδικό πνεύμα και να ξαναγυρίσουμε στην πέμπτη θέση της Βαλκανιάδας, να πάψουν ν’ ανησυχούν οι μέτριοι.

Διότι ο Έλλην, και δη ο καλλιτέχνης, δεν συγχωρεί. Αποθεώνει, και μετά εξοστρακίζει, για να σφίγγουν οι κώλοι. Δεν είμαστε Γερμανοί εμείς, κύριε Κακίση, κι ούτε θα γίνουμε, ελπίζω.

Τι ωραίος τύπος που ήταν ο μακαρίτης! Κολλάει αυτό πουθενά, να το χώσουμε;

— Δεν θα με τρελάνετε εσείς εμένα, χρονιάρες μέρες! Συγκεντρωθήκαμε εδώ για να πούμε για μπάσκετ, και δεν πρόκειται να φύγετε σήμερα, αν δεν πάρω μερικές σαφείς απαντήσεις!
— Δεν έχω να πάω πουθενά! Δεν αγωνίζομαι τις γιορτές στα νυχτερινά κέντρα κι είμαι αποκλεισμένος στο ξενοδοχείο. Μαύρα Χριστούγεννα έκανα, το αυτό επιθυμώ και δι’ υμάς.

— Έχετε χιούμορ, αλλά ο Φιλίππου δεν είσαστε.
— Μ’ αρέσει ο Φιλίππου, ο Φασούλας εκεί πάνω, η Βουγιουκλάκη εκεί κάτω. Όλοι οι Καρκίνοι.

— Είστε Καρκίνος κι εσείς;
— Κουνηθείτε απ’ τη θέση σας. Με πέρασε ξώφαλτσα η επάρατος. Μου προσέβαλε τους ωμίτες, τις βάτες του σακακιού μου. Έκτοτε, βέβαια, καρκινοβατώ.

— Κύριε Πανούση, να σας ρωτήσω κάτι;
— Άλλη δουλειά δεν κάνετε.

— Νομίζετε ότι όλ’ αυτά ενδιαφέρουν τους πολυάριθμους αναγνώστες του περιοδικού μας;
— Να σας πω τότε για το ελληνικό Βουκουρέστι.

— Νομίζετε πως είναι η κατάλληλη ώρα;
— Εννοώ την οδό Βουκουρεστίου, τη μεταμφιεσμένη ρουμάνικη πρωτεύουσα σε κακόφημη πεταλούδα της νύχτας, σε τραβεστί. Δεν μιλώ στον αέρα: Είμαι στον αέρα. Μπάσιμο κάνω.

Να κι ένα άλλο δύσκολο άθλημα, εις το οποίον διαπρέπουμε: Η μεταμφίεση, ο τρανσβεστιτισμός.

— Δεν διαφωνώ. Αλλά η ζωή παίζει άμυνα με παγίδες.
— Στην άμυνα τα χάνω. Οι γρήγορες αντεπιθέσεις είναι το ψωμί μου. Ψωμί ελληνικού τύπου, χωριάτικο, να συνεννοούμεθα. Όχι φαστ-γκέιμ αμερικάνικο. Με το σύστημα γιουρούσι και τον Από Μηχανής Γκάλη να καθαρίζει για πάρτη μας, εγώ δεν είμαι δυσαρεστημένος.

Μπάι δε γουέι, το γκρέμισμα του Τείχους του Βερολίνου είναι διαφημιστικό κόλπο της Πέτου - Κόλα. Τα ’δατε. Επιτρέψτε μου ν’ αναρωτηθώ: Πού ζούμε αλήθεια, αγαπητοί φίλαθλοι, αγαπητοί μου αναγνώστες;

— Στον κόσμο μας, αγαπητέ μου Τζιμάκο. «Είμαστε πια πρωταθλητές, έρχονται άλλες εποχές»...
— Αυτά είναι ασυναρτησίες. Πέστε μου, τώρα που το ’φερε η συζήτηση, την ιδανική για σας πεντάδα.

— Εγώ κάνω τις ερωτήσεις.
— Είναι πολύ εύκολη για μένα η απάντηση. Εδώ την έχω την ιδανική πεντάδα, την παίζω στα δάχτυλα του ενός χεριού. Είναι σε πλήρη αγωνιστική ετοιμότητα, πότε γροθιά, πότε φάσκελο.

— Ονόματα θέλω. Ομολογίες!
— Το μόνο που μπορώ να σας αποκαλύψω είναι ο αριθμός της στρατιωτικής μου ταυτότητας και η θέση που αγωνίζομαι ο ίδιος: Τρία και Τεντωμένος Παράμεσος.

— Το πιάσαμε το υπονοούμενό σας. Άντε, μωρέ, πείτε μας και για τους άλλους.
— Άντε μωρέ! Εγώ παίζω σ’ όλες τις θέσεις.

— Αυτό το ’χετε ξαναδηλώσει. Συμμαζέψτε λίγο τον εγωισμό σας, για να φτιάξουμε επιτέλους ομάδα.
— Ο ενωτικός λαός θα δώσει τη λύση. Μπαίνουμε στο Έτος του Αλόγου. Δεν μιλάω κινέζικα:

Ο λόγος, με το στερητικό άλφα σαμάρι, θα είναι πολύ δύσκολο να ιππευτεί. Τα εμπόδια στη δεκαετία που έρχεται θα είναι ανυπέρβλητα. Μιας και η ευρωπαϊκή διαιτησία παραμένει σταθερά εναντίον μας, ας αφήσουμε τη Μητέρα Φύση να πάρει το αίμα της πίσω.

Για να σας το κάνω λιανά, ο Άρης θα έχει αγωνιστική πτώση, ο ΠΑΟΚ θ’ ανεβαίνει επικίνδυνα, γιατί το χρήμα πολλοί εμίσησαν, τη δόξα ουδείς, αφού η δόξα φέρνει περισσότερα χρήματα.

— Αυτά είναι ασυναρτησίες.
— Ευχαριστώ πολύ.

Λεζάντες φωτογραφιών

Ο Τζιμάκος σημαδεύει το καλάθι. Της νοικοκυράς, όμως, που τόσο έχει υποφέρει...

Στη μέση του δρόμου. Η κυκλοφορία έχει σταματήσει.

Ζητάτε ελεημοσύνη παρακαλώ; Πάρτε μια μπάλα.