ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, 28/12/1990

«Μη μου μιλάς για καλοκαίρια, για Μακρόνησο και γι’ αστέρια»

«Μη μας χτυπάτε αδέρφια - Είμαστε άοπλοι - Είμαστε άοπλοι». Οι στίχοι του Τζίμη βγήκαν στα μπάζα για τους για να δουν τους εκτελεστές... αναμνήσεις από το Πολυτεχνείο στις 2 τα ξημερώματα χρησιμοποιώντας τηλέφωνα!

Μια από τις ανα-παραστάσεις του Τζίμη Πανούση στο αθηναϊκό «Μετρό» είχε μόλις τελειώσει. Οι θεατές δεν έβγαιναν μόνοι τους από την αίθουσα.

Ποιος τους είχε αφήσει το μίζερο φρικιό, τον κληρονόμο κονσερβοποιίας, παραδοσιακό κομμουνιστή, τους φοιτητές της γενιάς του Πολυτεχνείου, τους πελάτες της μπουάτ της δεκαετίας του ’70 και την αναδυόμενη ως κυρία «γκομενίτσα» του ’90;

Αντικείμενα σαρκασμού και πυκνοί χυμοί χιούμορ, αλλά και στιχουργικής σύνθεσης του Τζιμάκου. Ίσως απλώς πρόκειται και για μια συγκάλυψη της απέραντης ανάγκης για αυτοσαρκασμό. Ίσως όμως δεν έχουμε παρά μια εύστοχη απολογία σ’ ένα παρένθετο χώρο που διατηρεί ένα πιστό κοινό.

Οι ατάκες του Τζιμάκου δεν μεταφέρονται σε μια εφημερίδα, για τον ίδιο λόγο που τα τραγούδια του δεν εκπέμπονται από το ραδιόφωνο. Άλλωστε, οι live τηλεφωνικές φάρσες φαντάζουν κακόγουστες σε άλλο χρόνο.

Ευρήματα με πηγή στο παρελθόν. Ο Ιωσήφ Στάλιν βρίσκεται σε κάθε ελληνική οικογένεια και συνδέει το σεξουαλικό ιδεώδες του μέσου Κνίτη. «Μη μου μιλάς για καλοκαίρια, για Μακρόνησο και τ’ αστέρια». Αφιερωμένο στο Μίκη Θεοδωράκη που επέμενε στη Ν.Δ. επιδιώκοντας την ανάδειξή του σε νέο Μπετόβεν.

«Καλό πρέπει και στο χέρι παρά φούντα στο παρτέρι». Η συμβουλή απευθύνεται στο φιλεροφρικιό που χλευάζει από την πρώτη σειρά του θεάτρου. Ναρκωτικά, αρχαία η ιστορία τους και λαμπρό το μέλλον τους. Όπως άλλωστε και της αστυνομίας.

«Τα νιάτα του έφαγε ο Στρατής στη συμπάθεια Ολμέρτες...» Το κοινό δεν ανταποκρίνεται. Παίξε κάτι να τη βρούμε. The House of the Rising Sun. Τίποτα. Δεν καταλαβαίνουν. Παίξε σουξέ. Νταλάρας, Πάριος και Αλεξίου. Εσύ για μένα θα πέσεις έρωτα όπως λέμε τέτανο. Φινάλε με Σοφία Βέμπο. Αν είναι να κολαστώ, Τζίμακο...»

Κ.Γ.