ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 23/07/1986

Αριστοφάνη - Θεοδωρίδη - Τσατσάια, «Νεφέλες», από το συγκρότημα «Στούντιο 65», στις γιορτές Ανοιχτού Θεάτρου

Γίνεται φανερό πως ο Αριστοφάνης δίνει την εντύπωση πως είναι ξέφραγο αμπέλι. Και δεν είναι η πρώτη φορά που το διαπιστώνουμε. Φυσικά, με την παράσταση αυτή που βασίζεται μόνο ως προς το «στόρυ» στην κωμωδία του Αριστοφάνη, το πράγμα γίνεται ολοφάνερο. Πιστεύω ότι στην περίπτωση αυτή ουσιαστικά έχουμε ένα άλλο έργο, μια μουσική κωμωδία, που έγραψε ο κ. Θεοδωρίδης. Αναρωτιέμαι, μάλιστα, γιατί ο «μεταφραστής» και διασκευαστής (το δεύτερο ισχύει) δεν κάθεται να γράψει ένα δικό του έργο, αφού, άλλωστε δείχνει ότι δεν του λείπουν τα προσόντα. Ίσως αυτός και οι συνεργάτες του θα έδιναν κάτι πιο ουσιαστικό και πιο σωστό. Κάνοντας αυτό που έκαναν, νομίζω ότι αδικούν και τον Αριστοφάνη και τον εαυτό τους. Και κάπου αδικούν και το κοινό (κυρίως το απληροφόρητο) που, βλέποντας αυτή την παράσταση, θα νομίζει ότι ενημερώθηκε για το τι έγραψε ο Αριστοφάνης. Ειλικρινά, πιστεύω πως ο κ. Θεοδωρίδης και οι άλλοι καλλιτέχνες που πήραν μέρος στην παράσταση θα μπορούσαν να πετύχουν κάτι αξιόλογο και αξιοπρόσεκτο, αν δούλευαν πάνω σε μια δική τους σύγχρονη ιδέα. Γιατί και χιούμορ διαθέτουν, σίγουρα μουσικό ταλέντο, πρωτοτυπία και ζωντάνια, που την έχει ανάγκη η σκηνή. Ας αφήσουν τον Αριστοφάνη σε άλλα χέρια (πιο ειδικά και πιο άξια) κι ας μας δώσουν το μέτρο των δικών τους ικανοτήτων.

Η παράσταση που παρακολουθήσαμε, προσπαθώντας να ξεχάσουμε την εξάρτηση από τον Αριστοφάνη, είχε πολλά αξιοπρόσεκτα στοιχεία. Πιστεύω ότι η παρουσία του Τζίμη Πανούση ήταν από τα πιο θετικά και... σεμνά. Για ηθοποιία ας μη μιλήσουμε. Μερικά κοστούμια ευφάνταστα, το σκηνικό μέτριο. Κυρίαρχο στοιχείο η μουσική, που σε πολλές περιπτώσεις κάλυπτε τις αδυναμίες.

Νίκος Μπακόλας