Ταχυδρόμος, 17/07/1986, σελ. 119-121

ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ:

«Εμπρός στο δρόμο που χάραξε η Αλίκη»

Με ροκ τραγούδια στη θέση των χορικών, με... φουσκωτά σκηνικά πρετ-α-πορτέ και με πρωταγωνιστή τον Τζίμη Πανούση, οι «Νεφέλες» του Αριστοφάνη παρουσιάζονται από την ομάδα «Στούντιο 65» από τις 16 έως τις 20 Ιουλίου στο Δημοτικό Θέατρο Κήπου της Θεσσαλονίκης και την Πέμπτη 24 Ιουλίου στο Θέατρο Λυκαβηττού, στην Αθήνα.

Πάνος Θεοδωρίδης - Τζίμης Πανούσης. Φωτογραφία: Γ. Γιακουμίδης.

Ο Ηλίας Ζάικος και ο Νίκος Ντουντούσης ήταν μέλη του συγκροτήματος Μπλουζ Γκανγκ. Ο Πάνος Τσακιρόγλου έπαιζε κιθάρα σε χέβυ μέταλ συγκρότημα, ο Γιάννης Χατζηγιώγας ασχολιόταν με οικολογικά και παραπλήσια θέματα, ενώ ο Γιώργος Ακκοκαλίδης μόλις είχε τελειώσει το ενδέκατο και τελευταίο κόμικ του για τον Αριστοφάνη.

Ο Πάνος Θεοδωρίδης παραιτήθηκε από την Αρχαιολογική Υπηρεσία και δήλωσε στην Εφορία συγγραφέας. Όλους αυτούς τους μάζεψε η σκηνοθέτης Δέσποινα Πανταζή και με τους ηθοποιούς Ρούλα Μανιασάνου και Βούλη Δήμογλου σχηματίστηκε το «Στούντιο Νεφέλες», που ασχολείται με το θέατρο, το βίντεο και τον κινηματογράφο. Πρώτη θεατρική δουλειά, το ανέβασμα των «Νεφελών» του Αριστοφάνη με τον Τζίμη Πανούση στο ρόλο του Φειδιππίδη. Σωκράτης είναι ο Ηλίας Ζάικος και Στρεψιάδης ο Πάνος Θεοδωρίδης.

Για την Δέσποινα Πανταζή είναι το τρίτο έργο του Αριστοφάνη που σκηνοθετεί μέσα σε 4 χρόνια. Προηγήθηκαν οι «Ιππής» και οι «Όρνιθες», ενώ μεσολάβησαν ο «Κουρέας της Σεβίλλης» και το «Ριμέντο». Σε άκρα αντίθεση με την ποιητική δύναμη των «Βατράχων» και των «Ορνίθων» — σημειώνει — «Οι Νεφέλες» ανήκουν στα έργα του Αριστοφάνη με επικαιρικό χαρακτήρα. Αν και δεν λείπουν επιβλητικές σκηνές, ιδίως στα χορικά, προτίμησα μια σκηνοθετική γραμμή που αντιμετωπίζει το χορό σαν μια καθαρά μουσική λειτουργία. Έντεκα τραγούδια, γραμμένα από έξι συνθέτες, τους Τζίμη Πανούση, Σάκη Παπαδημητρίου, Κώστα Βόμβολο, Ηλία Ζάικο, Νίκο Ντουντούση και Γιώργο Τσακαλίδη, έχουν στο έργο τη θέση των χορικών».

Μια ιδέα για τον χαρακτήρα και το ύφος της παράστασης, δίνουν τα σκίτσα που σχεδίασε ο Διονύσης Τσάσης. Διονυσιακή ατμόσφαιρα και... φουσκωτές κολώνες με γκράφιτι επάνω τους.

Για τον Πάνο Θεοδωρίδη είναι η τρίτη θεατρική παρουσία. Έχει μεταφράσει «Όρνιθες», έγραψε την μουσική κωμωδία «Ρημέιντ» και τώρα διασκευάζει τις «Νεφέλες». Λέει: «Για μας δεν είχε ενδιαφέρον η καταγγελία των σοφιστικών πλαισίων στην Αθήνα χάριν των παλιών καλών ιδεών. Έτσι, είδα τον Στρεψιάδη ως τον τυπικό σαραντάρη παλιοροκά που συγκρούεται με τον μηχανόβιο γιο του. Η παράσταση βρίθει επικαιρισμών και ελπίζω να διατηρεί αρκετό Αριστοφάνη πίσω απ’ όλα αυτά».

Ο σκιτσογράφος Γιώργος Ακκοκαλίδης έχει εμπνευστεί πληθωρικά πολύχρωμα κοστούμια για τους πανκ ροκάδες και άλλους που ντύνει, ενώ ο Χατζηγιώγας, για τη σκηνογραφία του, δηλώνει: «Τα σκηνικά της παράστασης θέλαμε να είναι ελαφρά, φουσκωτά και αυτοφερόμενα, με μεγάλη διαφάνεια, ώστε να αλλάζουν εύκολα με διαφορετικούς φωτισμούς. Εκτός από την ευκολία μεταφοράς τους, πρότυπό μας είναι να χωράνε όλα σε μια βαλίτσα που ανοίγει και φουσκώνει λίγα λεπτά πριν την παράσταση. Έπρεπε να έχουν και μια ευκολία καταστροφής, αφού ο Στρεψιάδης ξεσπά πάνω στο στούντιο του Σωκράτη σε κάθε παράσταση. Σκηνικά δηλαδή ...νεφελώδη, μιας χρήσεως και πρετ α πορτέ».

Η μουσική, βέβαια, θα εκτελείται «ζωντανά» επί σκηνής, στην παράσταση των «Νεφελών» από το θεσσαλονικιώτικο «Στούντιο 65». Στη φωτογραφία, ένα από τα μέλη της ομάδας, ο Πάνος Τσακιρόγλου, με την κιθάρα του, στις πρόβες.

Όσο για τον Τζίμη Πανούση, του πήραμε μια συνέντευξη.

Ερώτηση: Προτιμάτε συνέντευξη ή μια απλή δήλωση.

Απάντηση: Συνέντευξη θα προτιμήσω, διότι έχουμε στην οικογένεια δύο δηλώσεις.

Ερώτηση: Η συμμετοχή σας στις «Νεφέλες» θα ’πρεπε να συσχετισθεί με ανάλογες ιδιότυπες συμμετοχές άλλων επιφανών νεοελλήνων επί του Αριστοφάνη εφέτος;

Απάντηση: Εμπρός στο δρόμο που χάραξε η Αλίκη. Για μένα η καλλιτεχνία είναι σαν την ηρωίνη. Δεν ξέρω κατά πόσο οι αναγνώστες του περιοδικού γνωρίζουν την καταστροφική εξάρτηση από την άσπρη σκόνη για να καταλάβουν τον συσχετισμό. Ελπίζω μετά τις «Νεφέλες» να επιτύχω την οριστική αποτοξίνωσή μου.

Ερώτηση: Γιατί προτιμήσατε το «στούντιο 65» πριν από την αποτοξίνωση;

Απάντηση: Προσδοκώ μια ισχυρή τελευταία δόση (όδερ ντόουζ) που ξεπηδάει μέσα από την παρέα. Όλα εδώ θα μείνουνε και ξεπερνάω ταυτόχρονα και ένα προσωπικό μου πρόβλημα που δημιουργήθηκε στη διάρκεια της επάρατης φοιτητικής μου ζωής στην όμορφη Θεσσαλονίκη — ω, ωωω Όμορφη Θεσσαλονίκη τα μαγικά σου βράδια νοσταλγώ.

Ερώτηση: Ποιο πρόβλημα;

Απάντηση: Δεν θυμάμαι τώρα. Αυτό που με απασχολεί προς το παρόν είναι ο ρόλος μου. Δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο. Για έναν ρόλο ζούμε. Μέσα από την προσωπικότητα του Φειδιππίδη υφαίνω με το λεπτό κεντίδι της υποκρισίας τα σημαινόμενα του είναι και του γίγνεσθαι. Ενώ σε μια παράλληλη μεταθετική ανάγνωση ο χαρακτήρας του ήρωα ασφυκτιά μέσα από την σκηνική δράση, φορτίζεται από πληθώρα πλαστικών φουσκωτών αντικειμένων, που στη λυτρωτική λύση του δράματος αποπνέουν μια διακριτική οσμή χαλβά.