ΓΥΝΑΙΚΑ, τ. 927, 21/08/1985

Πες μου το μ' ένα τραγούδι

Από την Όλγα Μπακομάρου

Ο Τζίμης Πανούσης έχει ένα χαμόγελο περίεργο. Ο Τζίμης Πανούσης είναι οι Μουσικές Ταξιαρχίες. Ή οι Μουσικές Ταξιαρχίες είναι ο Τζίμης Πανούσης. Είναι το «κάτι άλλο» μέσα σ’ αυτό το καινούργιο «κάτι άλλο» του ελληνικού τραγουδιού. Στα εξώφυλλα των δίσκων του, ο Πανούσης φιγουράρει ντυμένος περίεργα. Στον τελευταίο του, Harde Core, φοράει ένα ωραιότατο σουτιέν. Έκανε μεγάλη φασαρία με τις ιστορίες του με τη λογοκρισία. Γράφει και στίχους τολμηρούς —μερικοί τους λένε χυδαίους. Αλλά και στίχους γεμάτους ευαισθησίες κι αλήθειες, τραγούδια που φτάνουν ώς εσένα και σε αγγίζουν. Κάνει και πρόζα. Και σόου «αλλιώτικο» στην πίστα.

Λέει πως θα δώσει μια παράσταση με κατοικίδια ζώα, τον χειμώνα, στο Κύτταρο. Ο Τζίμης Πανούσης είναι ή θέλει να είναι το αντιφατικό της εποχής μας, το αλλοπρόσαλλο της εποχής μας, η σπασμωδική τολμηρότητα, η κρυμμένη τρυφερότητά της. Και θέλει να γίνει γνωστός, σταρ, οπωσδήποτε. Λέει το Ναγκασάκι του:

Ηλιοβασιλέματα στους υπονόμους
Σκοπιές μ’ ευζώνους σε καρτ-ποστάλ
βιντεοκασέτες με τον Νταλάρα
και μια λαχτάρα για κρουασάν.
Ζεις πρωτοπόρο Ναγκασάκι
Σε κάθε δρόμο, κάθε σοκάκι.

Λέει ο ίδιος: «Γράφω τους στίχους, τους τολμηρούς που μου καταλογίζουν, για να προκαλέσω τη δυσφορία πότε-πότε, για να μην πάει πολύ ομαλά το πράγμα. Γράφοντας μουσική, κάνω ένα παιχνίδι. Γενικά, μ’ αρέσει να παίζω. Τένις, σέρφινγκ, παίζω με τη σιωπηλή μειοψηφία, την τσιγκλάω, με τσιγκλάει. Φοβάμαι τους αναποφάσιστους, είναι οι πιο αποφασισμένοι κι οι πιο αδίστακτοι.

Η Αιθιοπία μ’ έχει συγκινήσει. Θέλω συμπόνια, ζητάω τη συμπόνια, δίνω συμπόνια. Ζογκλέρ είμαι, λαϊκός καλλιτέχνης είμαι, στρατευμένος καλλιτέχνης, κλασικό παράδειγμα. Υπηρετώ τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό, με ενθουσιάζει η δημοσιοϋπαλληλική τέχνη στην τηλεόραση, τα μουσικά διαλείμματα, για παράδειγμα, είναι κάτι που δεν επαναλαμβάνεται, ούτε το τζάκι που βάζουν συνέχεια σ’ όλους τους τραγουδιστές, το οποίο θα μείνει στην ιστορία.

Δεν ξέρω πόσο θα τραγουδάω ακόμα, σίγουρα ώσπου να πραγματοποιήσω ένα μεγάλο μου όνειρο, να αποκτήσω δηλαδή ένα τροχόσπιτο και ένα φουσκωτό. Ίσως τα καταφέρω με καμιά δισκογραφική μεταγραφή, αν και δεν πιστεύω να πετύχω τόσα όσα προσφάτως ο Πατσιαβούρας...».

Τζίμης Πανούσης: Το «αντιφατικό» της εποχής μας.