Ταχυδρόμος, 18/07/1985

«Να μπει το ελληνικό ροκ στις εκκλησίες»

Της Λιάνας Κανέλλη

Με υποδέχτηκε φρέσκος φρέσκος, με την καλοχτενισμένη κοτσίδα του, το χαβανέζικο πουκάμισο της μόδας και τα μπλουτζήν σορτσάκια του, στο ασοβάτιστο σπίτι κοντά στην παλιά αγορά του Ψυχικού. Προσωρινή διαμονή, μια και μετακομίζει. Σε άλλο «σικ» προάστιο, στη Φιλοθέη.

Ο Τζίμης Πανούσης, με τις Μουσικές Ταξιαρχίες του, έχει τα τελευταία δέκα χρόνια άρρηκτες σχέσεις με τη Λογοκρισία και την Ασφάλεια. Δεν τον ξεχνούν και δεν τις ξεχνάει ποτέ. Πάντα συνεπής στο ιστορικό του ραντεβού με την ανοιχτή πρόκληση, ή δίσκο θα κυκλοφορήσει ή συναυλία θα κάνει, που τραβάει την προσοχή τους.

Του υποσχέθηκα πάντως, πως κανείς δεν θα λογόκρινε τη συνέντευξή του περί παντός του επιστητού. Το βρήκε φυσικό: «Έχουμε κάτι κοινό μαζί σας», είπε ατάραχος. «Συγκρότημα εσείς, συγκρότημα κι εγώ, δεν πιστεύω να με λογοκρίνετε...».

Το γέλιο που βγάζει ο Τζίμης, δε φαίνεται στο πρόσωπό του. Απαντάει σ’ όλα σοβαρός - σοβαρός, ήρεμος, γεμάτος αυτοπεποίθηση. Κι όμως, είναι ένα γέλιο που καίει καθώς αντηχεί μεσ’ στο κεφάλι σου, καθώς τον ακούς να περιγελάει, σχεδόν ασυναίσθητα, την ίδια του την απελπισία, κοινή για όλους βέβαια, αλλά χωρίς τη γνώριμη επιθεωρησιακή μανιέρα. Επώνυμος εκτός επωνύμων, ανώνυμος αποστασιοποιημένος απ’ τους ανώνυμους, ο Τζίμης ο τρομερός, επανατοποθετεί στις δικές του βάσεις, την πολιτικοκοινωνικοπνευματικοκαλλιτεχνική ζωή της Ελλάδας μας, εν έτει σωτηρίω χιλιοστώ εννεακοσιοστώ ογδοηκοστώ πέμπτω, εν μηνί Ιουλίω και πριν σφίξουν για τα καλά οι φετινές ζέστες. Αβάντι μαέστρο...

«Ο δίσκος (το “Hard Core”, ζωντανή ηχογράφηση στο “Κύτταρο”) κυκλοφόρησε εδώ και πολύ καιρό. Αλλά περίμεναν τις εκλογές. Μόλις πέρασαν, την επόμενη εβδομάδα, ο εισαγγελέας άσκησε ποινική δίωξη εναντίον μου, για μια σειρά αδικήματα του τύπου “άσεμνα” κλπ. Βλέπεις η λογοκρισία καταργήθηκε, αλλά ο Σωτήρης ο Κωστόπουλος, πιστός στο νόμο που λέει ότι ο δημόσιος υπάλληλος είναι υποχρεωμένος να καταγγέλλει ό,τι κακό πέσει στην αντίληψή του, έκανε το καθήκον του αυτό. Με φώναξαν στην Ασφάλεια, που κάνει την προανάκριση. Θα πάει και η εταιρία να απολογηθεί και βλέπουμε. Ο δίσκος δηλαδή, τώρα κυκλοφορεί “παράνομα” και το γράφει και στο εξώφυλλο ότι καθένας τον αγοράζει υπ’ ευθύνη του... Όχι, δεν έχει προσωπικά μαζί μου ο Κωστόπουλος. Το καθήκον του κάνει ο άνθρωπος. Και τώρα μάλιστα που καταργήθηκε η λογοκρισία...».

Ο Τζίμης, όμως, είχε προβλήματα και στην προεκλογική περίοδο.

«Ξέρεις, εδώ, η περιοχή μου, το Ψυχικό, είναι πολύ άγρια. Δεν ξέρεις τι γινότανε κάθε βράδυ στο Φάρο. Εφτά κύκλους έκανα για να μπω μέσα στην περιοχή να ’ρθω σπίτι μου. Μόλις με βλέπανε οι γαλάζιοι, με κόβανε από φάτσα κι έτσι, ορμάγανε να μου πουλήσουνε σημαιάκια και τέτοια. Εγώ δεν έπαιρνα και καταλαβαίνεις... Γι’ αυτό κι εγώ, τώρα που τελειώσανε τα πανηγύρια θα βγαίνω στην αφίσα για το κέντρο, σαν το κοριτσάκι... Θα κάνω το χεράκι μου έτσι, με το ίδιο σύνθημα, μαζί για την Ελλάδα του 2000. Άλλωστε, το κοριτσάκι την κέρδισε τη Νίκη. Μεγάλο κόλπο αυτό. Ξέρεις πόσο συγκινήθηκε ο κόσμος;... Του άρεσε πολύ του κόσμου έτσι που βγήκε στο μπαλκόνι. Αυτό ήταν το ένα σημαντικό. Το άλλο ήταν η ημερομηνία των εκλογών. Δεν το ξέρεις;...».

Μπασμένος άγρια στα δημόσια πράγματα ο Τζίμης μοιάζει να ξέρει πολλά μυστικά.

«Η 2 Ιουνίου, ήταν η καλύτερη μέρα του χρόνου για τον Αντρέα. Η καλύτερη μέρα του ζωδίου του. Υδροχόος είναι ο Αντρέας. Ήτανε σίγουρος λοιπόν από την αρχή για το αποτέλεσμα. Κι ο άλλος, ο Μητσοτάκης δηλαδή, πώς να τα βάλει με την αστρολογία... Βλέπεις κι εγώ Υδροχόος είμαι γι’ αυτό το ξέρω... Ήταν η κορυφή του χρόνου του σου λέω. Όσο για τον Μητσοτάκη, πήγε να χτυπήσει την αστρολογία με τ’ αυτοκίνητα. Κι αυτό είναι πολύ θετικό, δηλαδή που δεν τσίμπησε πολύ ο κόσμος στ’ αυτοκίνητα».

Ο Τζίμης δεν βγαίνει στην τηλεόραση, γιατί δεν μπορεί να ελέγξει αυτό που τελικά θα βγει - αν βγει - στον αέρα.

«Δεν είδες τι έγινε με τον Καζάκο... Τον συμπαθείς βέβαια που τον κόψανε, αλλά μετά διαβάζεις αυτά που του κόψανε και...».

Γελάει και συνεχίζει.

«Βρε αδερφέ πήγε και να τα βάλει με τον Λιάνη ο Καζάκος. Ο Λιάνης είναι προσωπικότητα. Θα μου πεις ότι στην εκπομπή των “Ρεπόρτερς” μίλησε η Λάσκαρη για τη δεξιά. Να σου πω, θετικό είναι αυτό. Η Λάσκαρη ήτανε αριστερή. Τώρα είναι δεξιά. Καλό αυτό. Γιατί δείχνει ότι η οικογένεια κρατάει ακόμα, έχει δεσμούς. Λόγω συζύγου της βέβαια είναι δεξιά. Καλό αυτό. Δείχνει ότι ο άντρας ακόμα μετράει μέσα στην οικογένεια...».

Ο Τζίμης έχει οράματα, έχει διαίσθηση και οράματα για την Ελλάδα του 2000. Και είναι κατηγορηματικός.

«Κοίτα να δεις, το κοριτσάκι, μέχρι το 2000, θα τους δουλεύει και καλά μάλιστα. Θα το χρησιμοποιήσουνε. Ξέρεις, μέχρι το 2000 καθαρίσαμε. Κι η καινούργια αφίσα που βγήκε αυτό το νόημα λέει. Μέχρι το 2000 εδώ θα είμαστε, αυτή είναι η ουσία. Κανονίστε τα λοιπόν... Ξέρεις, την Αλλαγή εγώ τη βλέπω σαν το ποδόσφαιρο. Να, η Εθνική μας για παράδειγμα, που πάει χάλια. Τι να σου κάνει μια μόνο αλλαγή. Να βγάλεις δηλαδή τον Σαραβάκο και να βάλεις τον Δημόπουλο. Δεν βγαίνει τίποτα με μια αλλαγή. Πάλι θα τρώει τέσσερα γκολ η Εθνική από την Πολωνία. Θέλει ριζικιά αλλαγή, ανανέωση. Να ’ρθουν τα πάνω κάτω, να φύγουν όλοι. Το ίδιο και στην πολιτική. Ημίμετρα. Κι όμως υπάρχουνε άνθρωποι, να ’ρθουνε να χαράξουνε μια πορεία. Για παράδειγμα, στο μουσικό χώρο, θα μπορούσαν να αποφασίσουν να φύγουν πια αυτά τα κλαρίνα και να στραφούμε πλέον ολοκληρωτικά στη δυτική μουσική. Ή στην καινούργια ρώσικη μουσική. Δεν ξέρω αν έχεις ακούσει τη Ζορμπαλά που τραγουδάει καινούργια ρώσικα τραγούδια... Όνειρο... Αλλά κι ο Ντέμης Ρούσσος είναι νούμερο ένα στα τσαρτς στη Σοβιετική Ένωση, δεν ξέρω αν το ξέρεις. Όχι λόγω αεροπειρατείας. Από πάντα. Τους αρέσει. Είναι το πολύ μοντέρνο τους. Μέχρι εκεί φτάνουν, ως τον Ρούσσο τους πάει δηλαδή. Δεν ξέρω, η αεροπειρατεία μπορεί να ήτανε και η σόου μπίζνες του Ρούσσου, αλλά του ’κανε κακό. Γιατί έκανε το λάθος και φωτογραφήθηκε. Είδες τις φωτογραφίες που έβγαλε; Φαίνεται ότι είναι παχύς πάλι. Πάει η δίαιτα, πάει το βιβλίο του με τη δίαιτα. Θα χάσει κυκλοφορία. Αλλά μπορεί και να το προτίμησε. Να χάσει απ’ το βιβλίο και να κερδίσει από δίσκους... Πού ξέρεις...».

Ο Πανούσης είναι ευχαριστημένος, κατά τα φαινόμενα, από την αλλαγή, αν και την περιμένει ριζικότερη.

«Μόνο ο Καζαντζίδης πρέπει να είναι απογοητευμένος από την αλλαγή. Ίσως θα περάσει στη δεξιά τώρα.

Μια κοινωνικοποίηση της φωνής του περίμενε ο άνθρωπος και δεν έγινε... Μόνο με τον Μητσοτάκη μπορεί να ελπίζει... Γιατί θα μείνει ο Μητσοτάκης. Δεν πρόκειται να φύγει. Έχει ελπίδες. Μετά το 2000 μπορεί να γίνει πρωθυπουργός. Και τότε το κοριτσάκι της αφίσας θα το στείλει στη Γυάρο... Ως τα τότε, το κοριτσάκι θα κρατάει κι ένα ακόμα λουλούδι, διαφορετικού χρώματος για κάθε χρόνο αλλαγής. Δεν ξέρω πού θα βρεθούν τόσα λουλούδια ως τότε.

Στεφάνι θα κρατάει, νεκροταφείο σκέτο δηλαδή... Θα ’χουνε γίνει πολλά πράγματα μέχρι τότε. Κι οι βάσεις θα φύγουνε. Ήτανε για πέντε χρόνια. Μείνανε δυο, βάλε και τις παρατάσεις μέσα, μέχρι το 2000 θα φύγουνε κι αυτές... Άλλωστε στο είπα. Μέχρι το 2000 καθαρίσαμε. Ούτε με πολιτική να ασχολούμαστε ούτε με τίποτα τέτοιο. Εγγύηση...».

– Κι εσύ μέχρι τότε πώς περνάς τον καιρό σου Τζίμη;

«Εγώ τώρα κάνω σέρφινγκ. Κουλτούρα και αθλητισμός. Το σέρφινγκ είναι για πρώην “τζάνκις” (ναρκομανείς). Είναι η καλύτερη αποτοξίνωση. Πολεμάς εκεί με το κύμα και δεν πολεμάς με τα από μέσα σου... Αμερικάνικη ιδέα αποτοξίνωσης το σέρφινγκ...

Ύστερα βλέπω και πολλή τηλεόραση. Όλα τα βλέπω. Και την “Εξαφάνιση του Τζων Αυλακιώτη”, και τη “Δυναστεία”. Μ’ αρέσει πολύ η “Δυναστεία”. Μ’ αρέσει η Αλέξις. Εμένα με βοήθησε πολύ η “Δυναστεία” σαν καλλιτέχνη. Γιατί ως τότε δεν είχα κάποιο είδωλο, κάποια αναφορά να κρατηθώ. Άλλοι έχουνε τον Έλβις Πρίσλεϊ... Κι εγώ βρήκα επιτέλους ένα πρότυπο. Έχω πολλά κοινά με την Τζόαν Κόλινς. Αυτή έχει ένα ελάττωμα κι όμως είναι πετυχημένη. Σαν τη δική μας την Αλίκη. Είναι μια μεγάλη, πολύ μεγάλη γυναίκα, που όμως την έβλεπε η γιαγιά, τη βλέπει η μαμά και τη βλέπει κι η εγγονή και λέει “κοίτα πώς κρατιέται”... Έτσι κι εγώ, είμαι χοντρός, αλλά πετυχημένος μπορώ να γίνω. Δεν εμποδίζει αυτό... Μου δίνει κουράγιο να συνεχίσω. Και προσφέρω κιόλας. Γιατί υπάρχουν πολλοί προβληματικοί άνθρωποι, όπως οι παχύσαρκοι λόγου χάρη. Ε, αυτοί με βλέπουν και αναθαρρεύουν. Να ο χοντρός σου λένε κι όμως έκανε καριέρα πέτυχε... Τους δίνω μια χαρά... Τώρα έχω μια επαφή με τη Χριστίνα Ωνάση. Πρέπει να μπω κι εγώ σ’ αυτό το κόλπο με την Αιθιοπία. Θα κάνουμε μαζί ένα δίσκο...».

– Θα σου τον χρηματοδοτήσει για τα παιδάκια της Αιθιοπίας;

«Όχι, θα τραγουδήσουμε μαζί. Θα την πείσω. Το τραγούδι δεν θα λέει τίποτε σχετικό. Θα είναι σαν το αμερικάνικο. Πιστεύω θα πουλήσει. Κι από κάτω θ’ ακούγεται το κλάμα της μικρής Ρουσέλ...».

Ο Τζίμης, με τις ταξιαρχίες του τις μουσικές, είναι οπαδός των ριζικών λύσεων και παρακολουθεί πάντα την πολιτική επικαιρότητα, ελληνική και διεθνή.

«Πρέπει να ξεφύγουμε μια για πάντα από τους από κει. Τούρκους, Πέρσες και τα λοιπά. Δεν κάνουμε χωριό. Μας γκρεμίζουνε και τις εκκλησίες μας. Δεν άφησαν τίποτα όρθιο. Να πάμε οριστικά στ’ αριστερά του χάρτη, προς τη Δύση. Να... είδες που λένε ότι ο Χατζιδάκις ψήφισε δεξιά; Εγώ δεν το πιστεύω. Όλη του η στάση ζωής μέχρι σήμερα δείχνει ότι ανήκει στην επαναστατική αριστερά. Μάλλον ΕΚΚΕ θα ψήφισε πιστεύω, ο Μάνος...».

– Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια Τζίμη, μια και είναι αδύνατο για δημοσιογράφο να μην κάνει αυτή ακριβώς την ερώτηση σε συνεντευξιαζόμενο καλλιτέχνη;

«Επειδή όπως ξέρεις υπάρχουν πάντα μεταξύ των καλλιτεχνών προβλήματα στη συνεργασία, φέτος αποφάσισα να κάνω ένα τσίρκο με οικιακά ζώα. Θα είναι το πρώτο που θα γίνει στην Ελλάδα...

Να, έχω κάτι γάτες... Θα έχω δυο επιληπτικά παπαγαλάκια που θα κάνουν μπρέικντανς πάνω στην πίστα. Καμιά κατσίκα... Ίσως βάλω και καμιά κτηνοβασία μη χάσω και το στυλ μου.

Το πάλκο θα είναι χωμάτινο, έχω φτιάξει στάβλους έξω απ’ το μαγαζί... Θα έχω ζογκλέρ, ταχυδακτυλουργούς... Ίσως και μια Ουγγαρέζα, που όμως είναι πολύ ακριβή. Κάνει κόλπα με το σεξουαλικό της όργανο, που καπνίζει, πετάει μπαλάκια και τέτοια. Φοβάμαι μόνο, εκτός απ’ το ότι είναι ακριβή, μήπως έχω και κανένα πρόβλημα με τη λογοκρισία. Θα δούμε...».

– Το πρόγραμμά σου δεν θα ’χει τίποτε εθνικό, μόνο ξένα;

«Θα βάλω πολύ, θα χρησιμοποιήσω πολύ, του Ορφ την πορεία προς τη νίκη...».

– Και δεν θα ’χεις προβλήματα με τους παπάδες, τους καλόγερους, την εκκλησία;

«Τα πάω καλά με την εκκλησία. Ποτέ δεν είχα προβλήματα. Τη σέβομαι. Άλλωστε κι εγώ λειτούργημα κάνω, όπως οι παπάδες. Κάτι πρέπει να μείνει όρθιο σ’ αυτό τον τόπο. Σιχαίνομαι τον πολιτικό γάμο. Και την τοπική αυτοδιοίκηση τη σιχαίνομαι. Να σε παντρέψει τώρα ο τάδε δήμαρχος... Αστεία πράγματα. Εγώ είμαι υπέρ του γάμου. Αλλά ο θεσμός της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν δουλεύει. Παρ’ όλο που εγώ στο προηγούμενο πρόγραμμα είχα συνεργαστεί μαζί της. Μαζευόμαστε όλοι, τοπικοί παράγοντες, μαθητικά συμβούλια, δημοτικά, γυμνάσια, οδοκαθαριστές, και βάζαμε κάτω το πρόγραμμα συνεργατικά κι αποφασίζαμε, βλέπαμε τι περνάει, τι δεν περνάει, πετάγανε κι αυτοί κανένα καλαμπούρι... Αλλά δεν δούλεψε ο θεσμός. Πρέπει να υπάρξει μια ανεξαρτησία. Να γυρίσουμε στην πόλη-κράτος. Έτσι σκέφτηκαν ίσως και με την Αθήνα - Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης. Αλλά στην πραγματικότητα αυτές οι πολιτιστικές γιορτές είναι γιορτές μίσους, σαν του Μακρυγιάννη και του Βίτσι. Γιατί, πιστεύω, τις πρότεινε η Μελίνα, που είναι ακραιφνής Αθηναία, για να χτυπήσει τη Θεσσαλονίκη, για τα 2300 χρόνια που γιορτάζει... Βασικός στόχος είναι να χτυπηθεί η Θεσσαλονίκη, δεν συνέπεσαν τυχαία οι γιορτές.

Πρέπει να υπάρξει μια ανεξαρτησία στα Εξάρχεια, κι όχι όπως τώρα, για να δικαιολογούνται τα ΜΑΤ. Να τους αφήσουν να βγάλουν τα μάτια τους μόνοι τους. Να τους δώσουν και το Χημείο και το Γενικό Χημείο του Κράτους. Εκεί, τα παιδιά θα μπορούσαν να δουλέψουν. Εγώ πάντως απογοητεύτηκα με τον Αρκουδέα των ΜΑΤ. Αξιόλογος άνθρωπος, έχει γράψει κι ένα βιβλίο με κάποιον Σεγδίτσα μαζί. Αν κι έχω και προσωπικά μαζί του... Να,... λένε πως με τη γυναίκα μου ζούσαν μαζί σε κοινόβιο στα Εξάρχεια. Αλλά είμαι μοντέρνος, δεν θ’ αντιδράσω...».

– Πόσο μοντέρνος, δηλαδή; Τι γνώμη έχεις για την ισότητα των φύλων;

«Εγώ έχω πάει και σε μαθήματα λαϊκής επιμόρφωσης. Ξέρεις, αυτά θα γίνουν τώρα υπουργείο, έτσι για να παίζει κανείς, όπως το υφυπουργείο Νέας Γενιάς. Μάλλον θα το δώσουν στον Κωστόπουλο. Γιατί τους έχει στο χέρι. Κρατάει φωτογραφίες, στοιχεία. Δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Συγκροτημένος άνθρωπος. Μας έκαναν, θυμάμαι, μαθήματα, πλέξιμο, μαγειρική...

Όσο για την ισότητα, η δικιά μας πατριαρχική κοινωνία είχε μια παράδοση, που δούλεψε καλά τόσα χρόνια. Τώρα τα καινούργια μοντέλα δεν δουλεύουν και τόσο καλά. Οι πρωτοβουλίες που παίρνει η γυναίκα...

Ξαναγυρνάμε όμως στα παλιά, στο παράδειγμα της Λάσκαρη. Δεν υπάρχει υποδομή για να δουλέψουν τα νέα πρότυπα...».

– Και η σεξουαλική απελευθέρωση; Δεν έχουμε κάνει βήματα προόδου σαν κοινωνία;

«Ναι, αλλά το σύνδρομο της κατσίκας είναι καθοριστικό. Αυτό το αγροτικό σεξ σ’ ακολουθεί μετά σ’ όλη σου τη ζωή. Γι’ αυτό κι εγώ θα βάλω την κτηνοβασία στο πρόγραμμα.

Θέλω να μιλήσω στην ψυχή του επαρχιώτη... Θα είναι οικογενειακό το πρόγραμμα. Να... έχω και μια μπαλλάντα για τα μάτια του Τσουτσουβή, που ήτανε νεκρός στις εφημερίδες και σε κοίταγε από παντού... Αν και το θέμα έγινε πολύ φολκλόρ. Σαν τη λαϊκή παροιμία που λέει “όσο υπάρχουν μπάτσοι θα υπάρχουν και απάτσοι”».

Ο Τζίμης είναι προσωπικά ευτυχής. Τα όνειρά του απλά.

«Θέλω να πιάσω ένα διαμέρισμα ψηλά, σ’ έναν ουρανοξύστη, να ταμπουρωθώ, να πάρω κι ένα αυτοκινούμενο, ένα φουσκωτό και ν’ αποσυρθώ. Μόνο να πάει καλά η δουλειά μου...».

Όμως τα γενικά προβλήματα είναι αυτά που τον βασανίζουν.

«Πρέπει να πάρουμε την Κωνσταντινούπολη οπωσδήποτε. Έστω και με πόλεμο. Υπάρχουν αρχιστράτηγοι να πολεμήσουνε. Ο Ράλλης για παράδειγμα. Φαντάζεσαι να σκάσει με το Ρενεγκέητ του στην Πόλη; Να μπει επικεφαλής της εκστρατείας; Έχει έναν αέρα ευρωπαϊκό που θα κολώσουνε οι Τούρκοι. Τον βλέπω υπερκομματικά τον Ράλλη. Θα γίνει και πρόεδρος. Έχει κοσμοπολίτικο αέρα.

Κι ο Σαρτζετάκης είναι καλός δεν λέω. Σαν τον Πήτερ Σέλερς στο “Πάρτυ”. Συμπαθητικός. Γιατί φωνάζουνε που βγήκε με μπλε και τέτοια. Εδώ το ’61 ψηφίσανε και τα δέντρα. Είναι αδέκαστος ο Σαρτζετάκης. Τον ξέρω απ’ τον Χολαργό που έμενα κι εγώ. Έχει στοιχεία που δεν τα είχανε άλλοι πρόεδροι. Έχει λαϊκό έρεισμα. Έχει την αριστερά μαζί του. Και πετυχημένος στην καριέρα του σαν διαχειριστής πολυκατοικίας, απ’ ό,τι ξέρω. Όλοι οι διαχειριστές πολυκατοικιών στον Χολαργό είχαν να το λένε. Αλλά τον ζηλεύουνε, όπως όλους τους πετυχημένους. Γι’ αυτό κάνανε το σκάνδαλο με τις νταντάδες της κόρης του. Κακία. Και ζήλεια για τους πετυχημένους.

Αλλά βλέπεις ο κόσμος εκδικείται τους πολύ μεγάλους. Τα μεγάλα ονόματα δεν δούλεψαν φέτος. Μόνο τα Παιδιά απ’ την Πάτρα και τα παιδιά της Αιθιοπίας. Υπάρχει μια συμπάθεια του κόσμου για τα απρόσωπα σχήματα πια. Τέρμα ο Νταλάρας και η Αλεξίου...

Τώρα θα δουλέψει η νεοορθοδοξία. Κάπου πρέπει να πιαστούμε. Δεν μπορούμε να στεκόμαστε έτσι. Να είμαστε έρμαιο των αναποφάσιστων. Αυτό το 7%, το 10%, που λένε, ήταν οι πιο αποφασισμένοι απ’ όλους. Αυτοί είναι ΠΑΣΟΚ. Καθορίζουν τις τύχες μας. Έτσι θα πιαστούν από τη νεοορθοδοξία. Θα διορθωθεί το λάθος της εκκλησίας. Τώρα, σε συνεργασία με το υφυπουργείο Νέας Γενιάς, θα μπει ο ελληνικό ροκ στις εκκλησίες, θα έρθει η εκκλησία πιο κοντά στη ζωή. Να στηριχτούνε κάπου και οι νέοι. Έτσι είναι, άμα δεν υπάρχει ένα όραμα, ένα ιδανικό... Δεν είμαστε αμερικανάκια. Βέβαια, την τεχνολογία τους θα τη χρησιμοποιήσουμε, αλλά θα τη φέρουμε στα δικά μας πρότυπα, όπως είναι η αυτονομία στη θέρμανση. Πολύ σημαντικό βήμα. Να μην είσαι έρμαιο της εξουσίας του διαχειριστή. Αλλά πρέπει να ξεκινήσουμε από την πολυκατοικία, τη γειτονιά, ως την πόλη-κράτος. Να βάλουμε και σύνορα στα Τέμπη να τελειώνουμε. Να συνεργάζεται η Λάρισα με τη Θεσσαλονίκη κι εμείς από κάτω. Η Πελοπόννησος έχει μια ιδιομορφία. Το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης θα μπορούσε να εγκατασταθεί στην Καλαμάτα. Η Κρήτη, αυτονομία κι αυτή...».

Τακτοποιώντας την Ελλάδα, τουλάχιστον ως το 2000, έτσι που να μην εμποδίζει την προσωπική του ευτυχία, με το όραμα της πόλης στα μάτια του, έκλεισε τη συνέντευξη ο Τζίμης Πανούσης. Hard-Core ολίγη η όλη μας κουβέντα, αλλά με έναν μουσικοταξιαρχίτη δεν γίνεται αλλιώς.