Μουσική, τεύχος 91, Ιούνιος 1985, σελ. 68-69

Μουσικές Ταξιαρχίες - Τζίμης Πανούσης - Hard Core

Έχουμε εδώ το προεκλογικό «live» των Μουσικών Ταξιαρχιών με αλλαγές, εκπλήξεις, παρλάτες, λογοκρισία (ο απαραίτητος μαϊντανός) «σοκιν» (για τη μαμά μας) φωτογραφίες στο εξώφυλλο, ευφυία στον στίχο κάπου - κάπου, κάποια «εξυπνακίστικα» τρυκ αλλού και όλα τα αναμενόμενα για τους οπαδούς αλλά και τους εχθρούς του συγκροτήματος.

Βέβαια τώρα πια δεν είναι οι Μουσικές Ταξιαρχίες αλλά όπως πληροφορεί το εξώφυλλο πρόκειται για τον δίσκο των Μουσικών Ταξιαρχιών και του Τζίμη Πανούση. Στο εξώφυλλο μαθαίνουμε ότι τα κείμενα, ο στίχος και η μουσική χρεώνονται στον Τζίμη Πανούση αποκλειστικά. Φουκαρά Τζιμάκο, τώρα θα γυρνάς από μονομελές σε τριμελές, από εκεί στο πενταμελές και στο τέλος στα εφετεία και αυτή τη φορά θα είσαι μόνος σου. Λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία του ο δίσκος κόπηκε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αλλά δεν νομίζω ότι αυτό είναι κάτι που θα στενοχωρεί και πολύ τον υπεύθυνο (Τζίμης) απέναντι στο νόμο, τον Θεό (χρήμα) και τους νεκροπομπούς (μουσικοκριτικοί). Μην έχουμε αυταπάτες. Η μυθολογία του απαστράπτοντος underground, του «φιλοσοφημένου» παράνομου, του διωγμένου, του επικίνδυνου, του απαγορευμένου, είναι που κάνει ντόρο και φραγκαλά. Και με τον πολύ φραγκαλά το μάτι του Θεού πέφτει πάνω μας (είπαμε ποιος είναι ο Θεός, έτσι;). Την έχει πάρει μυρωδιά τη δουλειά ο Τζίμης. Και καλά κάνει αφού αναμφίβολα έχει πολλά να πει, είναι(!) η νέα άποψη στη δισκογραφία ούτως ή άλλως, και η δημοσιότητα είναι το μόνο όχημα που μπορεί να μεταφέρει τις όποιες απόψεις σ’ αυτούς που θέλουν να τις δεχτούν. Και για να είμαστε ακριβείς είναι κοινό μυστικό, που γνωρίζει καλά ο Τζίμης Πανούσης, ότι το κοινό μόνιμα διψάει για να ακούσει κάποια άποψη που έχει ανάγκη να οικειοποιηθεί.

Τώρα αν αυτή η άποψη αναφέρεται σε έναν ιδεολογικό προσανατολισμό, στην στιχουργική φόρμα, στο Marketing (ακόμα καλύτερα) αυτό που διαφοροποιεί τον Τζίμη από τον Χάρρυ Κλυνν, τον Μπουρνέλλη ή τον Γεώργιο (Παπαδόπουλο) Πιλάλα είναι καθαρά αισθητικό ή να το θέσουμε πιο συγκεκριμένα, αντιαισθητικό. Μιλάω συνέχεια για τον Πανούση γιατί οι μουσικοί που απαρτίζουν σήμερα τις Μουσικές Ταξιαρχίες είναι απλά υπεύθυνοι μόνο για το γεγονός ότι δημιούργησαν μουσικά το καλύτερο LIVE ελληνικού συγκροτήματος που έχουμε ίσως ακούσει. Αυτό όμως σε ένα έργο της μορφής του Hardcore είναι απλά μια λεπτομέρεια. Ωραία η παρτεσαρία αλλά ας μιλήσουμε και λίγο για τον αρχιτέκτονα.

Ο αρχιτέκτων χτίζει τους τοίχους του βαρύγδουπου μεγάρου του τούβλο προς τούβλο αφού αρπάζει από τα μαλλιά λέξεις πιασάρικες «σοκαριστικές» και τις πλέκει με ταλέντο και εντυπωσιακή στιχοπλοκική άνεση που οδηγεί σε ένα τραγούδι εν τέλει και το θέμα βγαίνει μέσα από τις λέξεις.

Λείπουν όμως τα βαθιά θεμέλια που θα το στηρίξουν και θα του εξασφαλίσουν μακροημέρευση αφού το θέμα, το σώμα που εκπέμπεται μέσα από το τραγούδι βγαίνει τυχαία μέσα από τα σλόγκαν ή τις κούφιες εξυπνακίστικες εμπνεύσεις. Επόμενο είναι λοιπόν το θεματικό περιεχόμενο να είναι φλου και εκ του προχείρου και η νοηματική ύπαρξη του στίχου να χάνεται μέσα στη μαύρη τρύπα της ουδετερότητα.

Ο Τζίμης έχει λαμπρό επαγγελματικό μέλλον. Είναι ευφυέστατος και εκπληκτικά διορατικός καιροσκόπος, έχει χαρισματική προσωπικότητα και το έμφυτο ταλέντο της εύκολης επικοινωνίας με το κοινό. Τα όπλα του όμως αποδεικνύονται άσφαιρα. Ένας δίσκος κενός για να παίξουμε «Πάρτα όλα» πάνω στο πικάπ ή ο Τζίμης με το σουτιέν και το αναψυκτικό, καθώς και άλλα τέτοια πολλά που γίνονται εδώ μέσα, είναι πράγματα ακίνδυνα και σε τελευταία ανάλυση συνιστούν μια αντίσταση σε ένα αχνά σκιαγραφημένο σύμπλεγμα εξουσίας - κατεστημένου - μέσων ενημέρωσης που δεν την ενοχλούν καθόλου και μάλιστα την επευφημούν, αφού ξεπέφτει (στα μάτια των πιο πονηρεμένων ίσως) στην απλή εκτόνωση.

Βέβαια υπάρχουν σκορπισμένα και τα σημεία που το τραγούδι ενοχλεί, πονάει και το γέλιο γίνεται πιο πικρό (θυμόσαστε την πρώτη μάνα τραβεστί;), αλλά φοβάμαι ότι αυτές οι στιγμές θα πρέπει να θεωρηθούν απλές συμπτώσεις. «Γαμάτε, γιατί χανόμαστε»: Τι ωραία και γραφικά που ακούγεται τώρα που το συνηθίσαμε. Και κυρίως τι ανώδυνα. Ευχάριστα περνάνε από τα αυτιά μας πια τα πανηγυρικά του Τζίμη. Και αυτό είναι το τραγικό της υπόθεσης.

Τι κρίμα Τζίμη εσύ που φαινόσουνα ότι θα γίνεις άλλος.

Πήτερ Πλατής

Υ.Γ.: Λίγα είπαμε για την μπάντα. Πάλι ένα μπράβο στον Σπύρο Πάζιο και το Βασίλη Γκίνο που δίνουν μαθήματα σοβαρότητας, ουσίας και λιτότητας. Μπράβο και στον Δημήτρη «μαέστρο» Δασκαλοθανάση που είναι όπως πάντα θετικός. Στον Περδίκη δεν λέω μπράβο, γιατί έχω τις προσωπικές μου αντιρρήσεις γύρω από το παίξιμό του στα ντραμς. Νομίζω ότι δεν ένιωσε ποτέ πολύ άνετα με το μουσικό ύφος του group και τον αυστηρό επαγγελματισμό, όπου δε το tempo φέρνει προς το τσιφτετέλι δείχνει να βγάζει σπαστικά και τσαμπουκαλεμένα σχιζοφρενικά παίρνοντας σβάρνα ό,τι τύμπανο βρίσκει μπροστά του. Σίγουρα είναι πολύ καλός ντραμίστας και μέσα σ’ ένα σχήμα άλλου μουσικού ύφους θα έδειχνε πιο σωστά τις δυνατότητές του. Μπορεί βέβαια να του πείτε εσείς ένα μπράβο αφού πέρα από όλα αυτά είναι εντυπωσιακός.

Π.Π.