Ελευθεροτυπία, 18/02/1983

Παράλογο κλίμα

Ο ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ

Ελληνική έγχρωμη Σκηνοθεσία: Νίκου Ζερβού Πρωταγωνιστούν: Κ. Τζούρας, Τ. Πανούσης, Ισαβέλλα Μαυράκη, Βαγγέλης Κοτρώνης, Νικ. Ασίμος, Τζ. Βαβούρας και οι Αντώνης Καφετζόπουλος και Δημ. Πουλικάκος. Μετέχει το συγκρότημα «Μουσικές Ταξιαρχίες».

Προβολή: Όπερα - Ορφέας (από τη Δευτέρα) - Τιτάνια - Αελλώ - Νιρβάνα - Σελέκτ - Ριάλτο - Παγκράτιο - Ανοιξις - Ελυζέ - Γαρδένια - Ερμής - Νεράιδα 1-2 - Ατταλος - Ανταμς - Φοίβος - Κεντρικό - Απόλλων Πειραιά.

Και στη νέα του ταινία ο γνωστός νέος σκηνοθέτης Νίκος Ζερβός κινείται στο ίδιο κλίμα του παραλόγου, όπως και στις δύο προηγούμενες ταινίες του «Ο εξόριστος της κεντρικής λεωφόρου» και «Σουβλίστε τους».

Ο βασικός ήρωας της νέας ταινίας είναι ένας Έλληνας εθνικόφρων ο Β. Παπαδόπουλος. που στο μυστηριώδη του πύργο ζει με χλιδή και από το πόστο του αυτό διευθύνει τις εξορμήσεις των υφισταμένων του./p>

Κατ' αρχήν πρέπει να πούμε ότι από τις δύο προηγούμενες ταινίες του Ζερβού, σαν σκηνοθέτη που τον πιστεύουμε πολύ, η τωρινή ταινία του είναι κατώτερη. Της λείπει η δροσιά, η δράση, ο έξαλλος ρυθμός και τα πνευματώδη ευρήματα των προηγουμένων. Υπάρχουν όμως στην αρχή της ταινίας μερικές σκηνές όπου οι νεκροί βγαίνουν από τους τάφους τους, που αξίζουν όσο όλη η άλλη ταινία και είναι σημαντική και σαν εύρημα και σαν εκτέλεση και με διάλογο πνευματώδη. Από τις σκηνές αυτές όμως κι έπειτα ο αρχικός μύθος εξαφανίζεται, ο Δράκουλας ξαναφαίνεται ελάχιστες φορές και ο σκηνοθέτης υπερφαλαγγίζεται από την δράση των «Μουσικών Ταξιαρχιών» που ουσιαστικά το δεύτερο μέρος της ταινίας εκτελούν το πρόγραμμά τους.

Η άποψη του Νίκου Ζερβού ότι ο παραλογισμός στην ταινία σκιαγραφεί το παράλογο της εποχής μας δεν δικαιώνεται πουθενά. Η έννοια του «παραλόγου» δεν λειτουργεί πουθενά ώστε να κυριαρχήσει στη ταινία σαν μήνυμα εποικοδομητικό και σαν δράση μιας διαμαρτυρίας για όσα παράλογα συμβαίνουν στο σημερινό κόσμο.

Προσωπικά όπως προανάφερα πιστεύω στο ταλέντο του Ζερβού, τον θεωρώ πολύ ζωντανό κύτταρο του ελληνικού κινηματογράφου γι' αυτό και του επισημαίνω τη «στραβοτιμονιά» της ταινίας του αυτής. Η ζωτικότητά του, η ευφυΐα του, το ταλέντο του, οι γνώσεις του, μπορούν να στοχεύσουν σε στόχους πιο σημαντικούς, που θα βοηθήσουν και στην προβολή του πολιτικοκοινωνικού του «πιστεύω» και στην πρόοδο του νέου ελληνικού κινηματογράφου.

Τ.Τ.