ΕΠΙΚΑΙΡΑ, τ. 756, 27/01/1983

«Λήδρα»

Η «Λήδρα» της οδού Κέκροπος και των Μουσικών Ταξιαρχιών, είναι ένα πολύ ευτυχισμένο μαγαζί για τους εξής δύο βασικούς λόγους: Πρώτον, έχει πολύ κόσμο κάθε βράδυ και δεύτερον, έχει «τσόντα» κάθε βράδυ. Πριν πούμε τα περί τσόντας, πρέπει να τονίσουμε ότι δεν θέλουμε να παραστήσουμε τους πουριτανούς. Μας άρεσε το «Θεώρημα» του Παζολίνι και δεν κοκκινίζουμε όταν ακούμε σκηνές ανέκδοτα... Όμως, επιμένουμε να προτιμάμε τον Μπέργκμαν αυθεντικό κι όχι... στον τοίχο της «Λήδρας».

Προσέξτε να δείτε πού βρίσκεται ο Μπέργκμαν:

Η ταινία που χρησιμοποιείται για έναρξη, έχει το εξής στόρυ: Μια νέα κι ένας νέος πάνε βόλτα στο δάσος. Η νέα απωθεί τον νέο με τις ερωτικές βλέψεις. Ο νέος, λυπημένος σφόδρα, βγαίνει απ’ τ’ αυτοκίνητο και παίρνει τους δρόμους. Η νέα αρχίζει και μετανιώνει. Εμφανίζεται μια κατοικία. Η συνέχεια επί της οθόνης, διότι επί περιοδικού δεν... Δεν γίνεται, εν πάση περιπτώσει.

Οι «Μουσικές Ταξιαρχίες», εξ αιτίας κάποιων περιπετειών με τα δικαστήρια και τη λογοκρισία, έφτασαν τις πωλήσεις του δίσκου τους σε επίπεδα μοναδικά για το είδος. Άρα, έχουν κοινό. Κι αυτό το κοινό, κυρίως νεαρό, δημιουργεί αδιαχώρητο κάθε βράδυ στη «Λήδρα». Στο πρόγραμμα δεν ακούγονται μόνο τραγούδια του δίσκου, αλλά και κάποια άλλα, καινούργια. Η μουσική τους, οικεία περισσότερο σε όσους προτιμούν το ελληνικό χρώμα, χαρακτηρίζεται όχι και τόσο καλή απ’ τους πιο προχωρημένους ροκάδες. Πάντως, ο ήχος τους τεχνικά ήταν πολύ καλός, όπως καλά ήταν και τα μικρά χιουμοριστικά περάσματα από το ένα τραγούδι στο άλλο.

Οι στίχοι τους, εύκολου εντυπωσιασμού, δεν είναι αρμοδιότητα αυτής της στήλης, η λειτουργικότητά τους όμως στο πρόγραμμα είναι θετική απ’ την άποψη της συμμετοχής του κοινού.

Δεν ξέρουμε αν οι «Μουσικές Ταξιαρχίες» είναι... «το μεγαλύτερο συγκρότημα μετά το συγκρότημα Λαμπράκη...» όπως λένε από μικροφώνου, πάντως έχουν πετύχει στο εξής: κινητοποιούν το ακροατήριό τους, το διασκεδάζουν. Δεν παρουσιάζουν ένα στατικό πρόγραμμα κι έχουν χιούμορ. Όμως κάποιες ιδέες τους «τραβηγμένες», ακόμα κι αν ξεκίνησαν για να «βγάλουν» γέλιο, καταλήγουν να ’ναι κακόγουστες, π.χ. ο υποτιθέμενος θάνατος διά κρεμάλας της Σούλας Φρική ή Ευαγγελισμός της Θεοτόκου. Αυτά όλα έχουν μια ευκολία ολοφάνερη, η οποία, αν είναι σύμφωνη με τη γενικότερη πολιτική του συγκροτήματος, τότε αποτελεί υπόθεση του προσωπικού τους «σταρ-σύστεμ»...

Αυτά απ’ τη «Λήδρα» και από τους συντελεστές του γκρουπ. Αργία κάθε Τρίτη. Γενική είσοδος: 250 δραχμές.

Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, ο μόνος ξένος καλής ανάμνησης απ’ το «Κύτταρο».

Δεξιά: Η Αφροδίτη Μάνου, ανεξάρτητα σημαντική και σημαντικά αναντικατάστατη με τον Λ. Κηλαηδόνη στη σκηνή του «Κύτταρου».

Επάνω: Ο Τζ. Πανούσης, η «ψυχή» των «Μουσικών Ταξιαρχιών» και ο μόνος «στάρ» στη «Λήδρα».

Ο Βαγγέλης Γερμανός, στο «Κύτταρο», ψυχαγώγησε ξανά το κοινό του, το οποίο, νεαρό μεν σχετικά, έχει τις απαιτήσεις του γενικώς και ειδικώς από έναν καλλιτέχνη που ξεκίνησε μάλιστα με τις καλύτερες προοπτικές και που, όπως δείχνουν τα πράγματα, κάπου έχασε τη ροή του.