Μουσική, τεύχος 61, Δεκέμβρης 1982, σελ. 15

Συναυλία ενάντια στην κρατική καταστολή

ΣΠΟΡΤΙΓΚ - ΣΑΒΒΑΤΟ 31/10/1982

Το Σπόρτινγκ χωράει 2.500 ανθρώπους. Άντε τρεις χιλιάδες. Το ότι αυτό το νούμερο υπερκαλύφθηκε, ότι υπήρχαν και πάρα πολλοί ακόμα απ’ έξω (οι πόρτες ήταν ανοιχτές για ν’ ακούνε όλοι) ότι οι περισσότεροι εκτίμησαν τους σκοπούς και δείχναν διαθέσιμοι για κάτι παραπάνω απ' ότι γινόταν εκεί μέσα (αν και η πείρα διδάσκει ότι μόνο διαθέσιμοι θα παραμείνουν) και το γεγονός ότι ο κόσμος συχνά την έβρισκε έστω κι' αν αυτό γινόταν τραγοδώντας τον «Απόκληρο» του Γερμανού ή χειροκρότωντας τον Κηλαϊδονή, πείθουν ότι η συναυλία πετύχε.

Τα έξοδα καλύφτηκαν (φαινόμενο όχι συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις) και περισσέψαν αρκετά που, αν διατεθούν όπως ειπώθηκε (σαν απάντηση σε προκλήσεις... ότι κάποιοι θα τα φάνε), τότε καλά ξηγηθήκανε όσοι πήγαν και παίξαν τζάμπα, όσοι δούλεψαν γι’ αυτή την υπόθεση κι’ όσοι πληρώσανε και ξέραν ότι δίνουν αυτά τα λεφτά γιά ν’ αποφυλακιστεί κάποιος και να ενισχυθούν ομάδες κι’ άτομα που εργάζονται εναντίον σε ορισμένους γνωστούς και μη εξαιρετέους που κανένας εκεί μέσα δεν έδειχνε να γουστάρει.

Κι’ αφού μιλάμε για συναυλία, κι’ αν υπάρχουν κάποιοι που δεν τους φτάνουν τα παραπάνω (κάπου έξω πρέπει να βρίσκονται), θα πούμε για τους Σύνδρομο που γερά άνοιξαν τη συναυλία (κι’ ανάθεμα αν καταλαβαίνω τι κοινό έχουν με τους Clash), τον Κηλαϊδόνη με την Αφροδίτη Μάνου και τους Three and the Koukos Band που το κοινό αποθέωσε, τον Γερμανό με κάποιο φίλο του που μαζί τους τραγούδησαν όλοι, τον Παύλο τον Σιδηρόπουλο που μόνος απ’ όλους είπε και πέντε λόγια για την κατάσταση εκτός από τραγούδια. Κι’ άλλοι. Οι Μουσικές Ταξιαρχίες που τράβηξαν όλους στη μεριά τους, οι Captain Nefos και οι Metro Decay, με ήχους καινούργιους στη μουσική τους, «χάνομαι γιατί ρεμβάζω» και ο Πάνος Κατσιμίχας (είπαμε να πάμε όλοι αλλά όχι και τόσο όλοι), ο Λογαρίδης που μας έμπασε στον Ηρακλή και την Λερναία Ύδρα. Κι’ αν ξεχάσαμε κανένα, συγνώμη. Ούτως ή άλλως δεν είναι εκεί το νόημα.

Άχρηστο πολύ να καθήσεις να γράψεις για τη μουσική κριτικάροντας τα λάθη ή τις εμφανίσεις των συγκροτημάτων. Μα πιο άχρηστο ακόμη να γράψεις για τους σκοπούς και τ’ αποτελέσματα μιας τέτοιας κατάστασης. Υπάρχουν παμπάκια πάρα πολλά στην Αθήνα κι’ όλοι εκεί μέσα τρεις ή τέσσερις και σε παρέες συζητάνε την επανάστασή τους και ποτέ δύο μαζί δεν συμφώνησαν. Κι’ όταν κάποιος απ’ το μικρόφωνο έκανε κριτική στην παθητικότητα όσων βρισκόντουσαν εκεί μέσα κι’ έκκληση να πάνε την Τετάρτη στό Κορυδαλλό στην πορεία συμπαράστασης, απορημένοι κοίταγαν ο ένας τον άλλο κι’ όταν ρώτησε τι είχαν έρθει να κάνουν εκεί μέσα, βρέθηκε κάποιος να πεί ότι είχαν έρθει ν’ ακούσουν τον Κηλαϊδόνη.

Πώς δύο να συμφωνήσουν κι’ ύστερα να κάνουν πράξη αυτά που λένε αφού όσοι βρισκόντουσαν εκεί μέσα είχαν ο καθένας μια άλλη απάντηση έτοιμη. Κι’ υπήρχε ένα μεγάλο ερωτηματικό σε σύνθημα εκεί μέσα φρεσκογραμμένο που ρώταγε: «Κι’ ο Κηλαϊδόνης αναρχικός;» Γιατί; Πούς άλλος; Τις κλούβες που ήταν απέξω αν έβαζες σε σειρά φτάναν στην Ομόνοια. Σηκώσαμε και δυο μαυροκόκκινες σημαίες με σήματα αναρχικά (η πλάτη του τζην έγραφε BLACK SABBATH), τραγουδήσαμε και μαγκιά μας.

Υπάρχει κάποιος φόβος. Αν όλοι στις Μουσικές Ταξιαρχίες έχουν δάχτυλα στα πόδια και στα χέρια, τότε αυτά φτάνουν για να μετρήσουν πόσοι θα ’ναι την Τετάρτη στη πορεία.

Και κάποιος φόβος άλλος. Πώς εσείς περιμένατε να διαβάσετε κριτικές για συγκροτήματα, κριτικές για τον ήχο και άλλα τέτοια. Ε, λοιπόν, ο ήχος ήταν χάλια. Κυριλλέ; Συμφωνήσαμε; Κι’ ο Παπατσάκαλος εκεί μαζί κι’ αυτός και εις Εκπαιδευτικός για να μας συμβουλέψει (αυτεπαγγέλτως). Όμως τέσσερις χιλιάδες άτομα μαζεύτηκαν για μια κατάσταση. Μια κατάσταση που ’ταν γροθιά στο στομάχι.

Τι κρίμα που οι ελέφαντες δεν χαμπαριάζουν από γροθιές.

Α. Γ.