Ήχος & Hi-Fi, τ.116, Νοέμβρης 1982
«ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ»
Η εγκυρότητα του «οι έλληνες είναι οι πιο άσχημοι άνθρωποι του κόσμου», που έγραφε κάποτε ο William Burroughs (εννοώντας όχι απλά την εξωτερική εμφάνιοη), είναι μάλλον αμφι- σβητήσιμη. Καί ο καθένας μπορεί νά έχει τους λόγους του γι αυτή τήν αμφισβήτηση, ή στις περισσότερες περιπτώσεις (δυστυχώς) γι' αυτή την πίστη του για το αντίθετο, αλλά πέρα απ' τη γαλανόλευκη, τον Παρθενώνα και μερικά «ΟΧΙ», στην καθημερινή μας ζωή έχουμε ελάχιστα πράγματα (αν όχι τίποτα) πού νά στηρίζουν ουσιαστικά αυτούς τούς λόγους. Οι γνώμες καί οι ορέξεις είναι βέβαια ούτως ή άλλως υποκειμενικές, αλλά ο κόσμος πού γέμισε τό Σπόρτινγκ τό Σάββατο 30 Οκτωβρίου (καί ήταν περισσότερος από κάθε άλλη φορά) λίγο ώς πολύ θά πρεπει νά αισθάνηκε κάπως διαφορετικά απ' ό.τι συνήθως. ' Οχι μέ τήν έπαρση μιάς όποιας ιδεολογικής επιβεβαίωσης (καί διάφοροι πού προσπάθησαν νά οδηγήσουν πρός τά ’ κεί τήν κατάσταση- μάλλον δέν τό κατάφεραν), αλλά μέ τήν αίσθηση ότι συμβαίνει κάτι κοινό, κάτι πού αφορά όλους μέ τόν ένα ή μέ τόν άλλο τρόπο, καί ότι μάλλον πρέπει νά προσπαθήσουμε από τό να αφήνουμε άλλους νά βγάλουν τό φίδι απ' τήν τρύπα. Ολοι είδαμε - μάλλον μέ έκπληξη - ότι είμαστε τόσοι πολλοί, καί ανεξάρτητα μέ οτιδήποτε μάς χωρίζει, έχουμε σίγουρα αρκετά πραγματα που μας ενώνουν.
Η «κρατική καταστολή» στην οποία η εναντίωση ονόμασε αυτή τη συναυλία, ορίστηκε κυρίως από την στάση του κράτους απέναντι στά ναρκωτικά, στους τοξικομανείς στους ομοφυλόφιλους. ατούς τραβεστί, τις συνθήκες τών φυλάκων, τή στράτευση κλπ. κλπ. μέ ομιλίες μεταξύ άλλων ενός παπά καί ενός καθηγητή γυμνασίου. Η συναυλία διήρκεσε τέσσερις περίπου ώρες, οπού μέσα σέ μιά πολύ ωραία ατμόσφαιρα, έπαιξαν τα εξής συγκροτήματα και μουσικοί, πού όμως από ένα σημείο και μετά (ίσως μετά τον Κηλαηδόνη), δέν κατάφεραν νά κρατήσουν τό ενδιαφέρον του κόσμου. πού άρχισε νά φεύγει σιγά-σιγά: Πρώτοι έπαιξαν οι Σύνδρομο, οι οποίοι συνοδέυσαν στή συνέχεια τόν Dr. John. Ακολούθησαν οι Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω, καί μετά ο Σταύρος Λογαρίδης. μόνος του μέ μιά ξύλινη κιθάρα. Συνέχισαν ο Ηρακλής καί η Λερναία 'Υδρα, οι οποίοι αναμφισβήτητα έχουν ένα πολύ καλό τεχνικό επίπεδο, μετά ο Πάνος Κατσιμίχας είπε δυό τραγούδια του πού πρωτοακούστη- καν από τόν Νίκο Ζιόγαλα, μετά βγήκε ο Παύλος Σιδηρόπουλος μέ τούς Απροσάρμοστους, μετά οι Μουσικές Ταξιαρχίες (μέ ένα πολύ ωραίο τραγούδι καί ένα παλιό), μετά ο Βαγγέλης Γερμανός, μετά ο Λουκιανός Κηλαη- δόνης μέ τήν Αφροδίτη Μάνου, καί τέλος οι Κάπταιν Νέφος, οι Metro Decay, καί οι Daltons. Μέ δυό-τρία κομμάτια ο καθένας, μέ ήχο ώς επί τό πλείστον αρκετά καλό, χωρίς μερικά από τά ονόματα πού ανακοίνωσε η σχετική αφίσα, αλλά μέ την προσθήκη άλλων πού δέν αναφερόντουσαν. Τη συναυλία διοργάνωσε η Επιτροπή Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους.
Νίκος Πολίτης