Το Βήμα, 12 Σεπτεμβρίου 1982

Ελληνική ροκ

Στη φάση του δοκιμαστικού σωλήνα…

Τάκης Μπόσδας

«Ένα μωρό με δυο κεφάλια και δυο κεραμίδια, στα δυο του τα φρύδια… Η μαμά του είναι στείρα…»

Δυο τα κεφάλια του μωρού των Μουσικών Ταξιαρχιών και άλλα δυο του ελληνικού ροκ μάς κάνουν τέσσερα. Κόβει τα δυο πρώτα ο εισαγγελέας και εμείς —θέλουμε δεν θέλουμε— γράφουμε για τα άλλα δυο κεφάλια του «τέρατος»…

Ελληνικό ροκ από ελληνόφωνα και αγγλόφωνα συγκροτήματα. Εδώ και τρεις δεκαετίες νέοι και νέες νταντεύουν το «μωρό με τα δυο κεφάλια» στην Ελλάδα. Το ελληνικό ροκ όμως δεν αντρώθηκε ακόμη. Κάπου «έπαιρνε πάνω του» στα δάχτυλα και το στόμα καλλιτεχνών γνωστών συγκροτημάτων, αλλά κάπου πάλι κατέρρεε με υπόκρουση τους πολυδιαφημισμένους ήχους των ξένων συγκροτημάτων. Τώρα που έφθασε, όπως-όπως, στην τρίτη δεκαετία του και κάνει έντονη την παρουσία του, τι θα γίνει;

Παλιά η διαμάχη. Ο ελληνικός στίχος συνδυάζεται με τη ροκ, καλύπτει πιο πλατύ κοινό και το φέρνει πιο κοντά, η πρώτη άποψη. Η ροκ είναι διεθνής μουσική, το ίδιο και η αγγλική γλώσσα, το ελληνικό κοινό είναι περιορισμένο και μια διεθνής καριέρα θα στοίχιζε ένα συγκρότημα, λένε οι υποστηρικτές της άλλης άποψης και προσθέτουν και το επιχείρημα της διαφυγής από τις «δαγκάνες» της λογοκρισίας.

Κανένα βέβαια ελληνικό γκρουπ δεν έκανε μέχρι τώρα καριέρα στο εξωτερικό. Έτσι από το ’60 και μετά εκατοντάδες συγκροτήματα στήνονται, διαλύονται και εξαφανίζονται, με την εξαίρεση ελάχιστων μετρημένων στα δάχτυλα.

Φόρμιξ, Τσαρμς, Άιντολς το ’60, Πωλ, Σωκράτες, Σπυριδούλα το ’70, Σαρπ-Τις, Τι-Βι-Σι, Μουσικές Ταξιαρχίες, Φατμέ, Απροσάρμοστοι το ’80 είναι μερικά από τα ονόματα των συγκροτημάτων που αναβοσβήνουν στους ρυθμούς της ροκ και συγκινούν εκατοντάδες χιλιάδες νέους…

Τι λένε τα γκρουπ

«Το ελληνικό ροκ θα επιβληθεί αυτή τη φορά. Τις προηγούμενες η νεολαία διασκέδαζε, τώρα βρίσκει τη λύση των προβλημάτων της στο ροκ», μας λέει ο Παύλος Σιδηρόπουλος, που κυκλοφόρησε τώρα άλλον ένα δίσκο του, το «Εν λευκώ», με το συγκρότημά του «Οι Απροσάρμοστοι».

Δύο χρόνια κρατάει η πορεία του αγγλόφωνου γκρουπ «Αποκάλυψις» και έχει ήδη κυκλοφορήσει δύο δίσκους. Ο Β. Δερτιλής, που ετοιμάζει ένα δίσκο ηλεκτρονικής μουσικής, μας είπε: «Δέχομαι και τα ελληνόφωνα συγκροτήματα. Όμως για μια ανεξάρτητη παραγωγή 1.000 δίσκων χρειάζονται τουλάχιστον 200.000 δρχ., χωρίς φυσικά τη διαφήμιση. Πώς να βγουν τα έξοδα χωρίς την ελπίδα του εξωτερικού; Χρειάζεται προσοχή λοιπόν τώρα στην ποιότητα, το παίξιμο, τις ηχογραφήσεις».

«Δεν δέχομαι τον όρο ελληνικό ροκ», τονίζει κατηγορηματικά ο Αντ. Κουμπαρούλης των Τι-Βι-Σι. «Το ροκ είναι διεθνής μουσική κίνηση και εξάλλου πρέπει ν’ ανοίξουν τα σύνορα και για τα ελληνικά συγκροτήματα. Εδώ δεν υπάρχει προώθηση και απλώς με καθυστέρηση φθάνουν οι απόηχοι των κινημάτων στο εξωτερικό».

Η «Σπυριδούλα» όμως επιμένει στον ελληνικό στίχο, παρότι έχει αλλάξει σύνθεση αρκετές φορές από τότε που πρωτοδημιουργήθηκε, το 1977. Μετά τον πρώτο της δίσκο «Φλου» το ’79, σε μουσική Π. Σιδηρόπουλου, κυκλοφόρησε τώρα τον καινούργιο «Νάυλον ντέφια και ψόφια κέφια» με τη συμμετοχή των Νίκου και Βασίλη Σπυρόπουλου, Π. Βακατάση και Άκη Περδίκη.

Χαρακτηριστικοί και οι στίχοι: «Τετρακόσιες δραχμές ζητάς — να μου παίξεις παλιά τραγουδάκια — μου βρονιάστηκες σαν κερατάς — σε αρτίστικο πανκ στα Κολωνάκια — μελέτησες το μπαγλαμά, φόρας και γιλεκάκι…»

Για τη συντέλεια του κόσμου, που μπορεί να προέλθει και από μια πυρηνική έκρηξη, μιλάνε οι BLOW BAND στο δίσκο τους «Αρμαγεδών». Ο Αντώνης Μίτζελος μάς είπε: «Μεγαλώσαμε με το ροκ. Πιο παλιά τα συγκροτήματα δεν είχαν ταυτότητα. Σιγά-σιγά όμως την αποκτούν. Εμείς χρησιμοποιούμε πολλά ελληνικά στοιχεία (βυζαντινές σκάλες). Οι στίχοι όμως είναι αγγλικοί».

«Μουσικές Ταξιαρχίες»: Στίχος και μουσική που προκαλούν και σοκάρουν. «Προκλητικούς» τους στίχους του δίσκου τους, μολονότι και άλλοτε δικάστηκαν και αθωώθηκαν.

Μόνο τον Βαγγέλη Βέκιο ανακαλύψαμε στο τηλέφωνο. Τον ρωτήσαμε —ώρα που τον βρήκαμε— τις απόψεις του για την πλημμυρίδα των ροκ συγκροτημάτων. Μας απάντησε «καιρός ήτανε» και μας θύμισε τη σύλληψη των μελών του συγκροτήματος στην Καρδίτσα.

Θυμηθήκαμε κι εμείς πάλι το «τέρας», τις κατά καιρούς μαμές, τους νέους που θέλουν να ζήσουν ροκ και τους στίχους των Ταξιαρχιών, καθώς κλείναμε το τηλέφωνο. Είναι σε ελληνική γλώσσα, όχι αγγλική: «…μικροαστοί και προλετάριοι σε κοιτάνε σε στυλ άντε κουρέψου νεαρέ…» — αλλά και αμέσως, σχεδόν μετά — «…μάνατζερ πάρε με και κάνε με ό,τι θες…». Σώσε με και σκότωσέ με δηλαδή και ίσως κι αυτό να σημαίνει κάτι…