Μεσημβρινή, 19/08/1982

Νέοι δίσκοι

Μουσικές Ταξιαρχίες

Α: DISCO TSOUTSOUNI— O ΤΕΚΕΣ — ONE SONG FOR THE CALAVRYTA PLACE — ΕΡΩΤΙΚΟ.
Β: ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΣΩΑΗΝΑ — ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ — ΠΑΡΕ ΤΟ ΧΑΠΑΚΙ ΣΟΥ — ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ — ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ

Η παλαιότερη ενθύμηση που έχω από τον Τζίμη Πανούση (κινητήρια δύναμη τού γκρουπ «Μουσικές Ταξιαρχίες») είναι μια προ τετραετίας, στη Νομική σχολή τής Αθήνας, σα μέλος τότε ενός από τα διάφορα σχήματα (του πιό πολυάριθμου) τού συγκροτήματος «Αγάπανθος». Και τότε, λοιπόν, όπως και πριν από ενάμισυ χρόνο που πρωτοείδα τις «Μουσικές Ταξιαρχίες», ξεπρόβαλε ήδη (με κάποια, δικαιολογημένη, ασάφεια) η πληθωρική προσωπικότητα τού Πανούση, πού τώρα, με τον πρώτο δίσκο τού γκρουπ γίνεται πολύ συγκεκριμένη και ταυτόχρονα, για κάθε καλοπρόθετο ακροατή, θετική και γοητευτική.

Γιατί ο Τζίμης Πανούσης (και, κατ’ επέκταση, οι «Μουσικές Ταξιαρχίες») δεν είναι μόνο αυτό πού μερικοί προσπαθούν να τού κολλήσουν σαν ετικέτα, ήτοι κάποιο στυλ ροκ — Χάρυ Κλύν, αλλά κάτι παραπάνω: πρόθεσή του δεν φαίνεται νάναι μόνο το να μάς ψυχαγωγήσει με μιά σωρηδόν αναφορά σε, σχετικά, επίκαιρα θέματα, αλλά και το να κριτικάρει έξω άπ' τα δόντια πρόσωπα, χώρους και καταστάσεις, να δώσει την, κατά τη γνώμη του, πρέπουσα γροθιά σ' ότι τον ενοχλεί και τον κουράζει — σ' ότι ενοχλεί και κουράζει και μας που συμφωνούμε μαζί του.

Με μια έντονη δόση χιούμορ και κριτικής διάθεσης, τα τραγούδια τού πρώτου δίσκου των «Μουσικών Ταξιαρχιών», έρχονται και σαν μια κάποια απάντηση στην ανουσιότητα και πλαδαρότητα πού χαρακτηρίζει τα «έργα» των περισσότερων νέων Ελλήνων συνθετών, πού περισσότερο μιλάνε παρά γράφουν τραγούδια. Κι ο δίσκος αυτός είναι μια καλή απάντηση (από τη ζήτηση πού είχε στις δυο μόνο πρώτες εβδομάδες από την κυκλοφορία του) ακριβώς γιατί δείχνει πόσο το ελληνικό ακροατήριο (και, ιδίως οι σημερινοί νέοι) δεν έχει ξεφύγει από την τόσο τίμια απαίτησή του νάχει τραγούδια πού να μιλάνε για συγκεκριμένες αλήθειες και όχι για αόριστες και ασαφείς καταστάσεις.

Όσον άφορά, τώρα, στα συγκεκριμένα τραγούδια τού δίσκου, βρίσκω δυνατότερη την πρώτη πλευρά, ενώ μόνο τα δυό τελευταία κομμάτια τής δεύτερης μπορούν να σταθούν πλάι της. Ιδιαίτερη μνεία θα κάνουν μόνο, για τον «Τεκέ» (του μεγάλου ΜΑΡΚΟΥ, αν δεν κάνω λάθος) και μάλλον για την εμπνευσμένη διασκευή του μ' εκείνο το υπέροχο ρόκ-όριεντάλ σόλο τού κιθαρίστα Γ. Δρόλαπα. Πολύ καλό εξώφυλλο τού Δ. Αρβανίτη.

Θοδωρής Μανίκας