ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 11/08/1982

Οι νόμοι του μάρκετινγκ

Της Βένιας Γονατοπούλου

«ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ» (ΕΜΙ)
«Μουσικές Ταξιαρχίες
Κι άλλες αηδίες,
εν είδει χάππενινγκ
Μουσικές
και συνεντεύξεις
Κι όσο αντέξεις
this is the marketing»

«Χάππενινγκ» λοιπόν ο πολυσυζητημένος πρώτος μεγάλος δίσκος των «Μουσικών Ταξιαρχιών» που ήρθε επιπλέον, να μας αποδείξει ότι οι νόμοι του μάρκετινγκ λειτουργούν μια χαρά στην αγορά (Δόξα τω Θεώ, δεν χάθηκαν όλα ακόμα σ’ αυτόν τον τόπο).

Στο οπισθόφυλλο οι Μ.Τ. μας πληροφορούν ότι ο δίσκος «έχει ημερομηνία λήξεως 1η Μαΐου 1982. Μετά μετατρέπεται σε απλό εμπόρευμα και δεν εκφράζει τους δημιουργούς του». Πάει καλά... Το ζήτημα στο κάτω-κάτω είναι για να εκφράζει εμάς. Ή όχι;

Παίρνεις λοιπόν το «εμπόρευμα» στα χέρια σου και, αφού ρίξεις μια ματιά στο εξώφυλλο, αναφωνείς «Μπράβο, τούτοι εδώ έχουν χιούμορ. Λάθος εκτίμηση όμως γιατί το εξώφυλλο — ευρηματικότατο πράγματι — οφείλεται στο Μήτσο Αρβανίτη. Αυτό δε σημαίνει ότι το γκρουπ — και ειδικά ο Τζίμης Πανούσης που είναι ο συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής του συγκροτήματος — δεν έχει χιούμορ (αν και, σε τελευταία ανάλυση, η αίσθηση του χιούμορ είναι εντελώς υποκειμενική υπόθεση).

Η πρώτη πλευρά ανοίγει με το «Disco Tsoutsouni» που μουσικά παραπέμπει στην καλή εποχή της επιθεώρησης ενώ στιχουργικά είναι ένα... σατιρικό αλαλούμ. Κι επειδή ο Τζίμης Πανούσης ξέρει πολύ καλά το κοινό του, κάπου κατορθώνει να χώσει και το «μαγικό» δίστιχο «Στη στεριά δε ζει το ψάρι, ούτε ο Κνίτης με φρικιά» (Σουσάμι άνοιξε)... Ακολουθεί ο «Τεκές», ένα παλιό ρεμπέτικο διασκευασμένο σε ροκ. Τα «One song for the Calavrita place» και το «Ερωτικό» που ακολουθούν δεν είναι παρά δυο, εντελώς αδιάφορες μουσικά, μπαλάντες. Στην πρώτη θα συναντήσουμε τον εκπληκτικής έμπνευσης δίστιχο «Πηνελόπη την απλίκα δεν την έβαλες σωστά — την απλίκα που σου πήρα απ’ το Ίλιον — Κρυστάλ»! Στο δεύτερο ο Τζίμης αντιμετωπίζει το τραγικό δίλημμα να συμβιβαστεί για χάρη της «καλής» του ή να εξακολουθήσει να ζει ελεύθερος, άνεργος και... μακρυμάλλης. Απ’ ό,τι ξέρουμε διέφυγε τελικά το σκόπελο, γιατί σήμερα είναι και παντρεμένος και μακρυμάλλης. Ευτυχώς το παιδί... Εδώ τελειώνει η πρώτη πλευρά κι εγώ κρατάω, το «Τεκές» για την πετυχημένη ενορχήστρωση και τα τύμπανα του Βέκιου.

Η δεύτερη πλευρά — καλύτερη από κάθε άποψη — ανοίγει με το «Παιδί του σωλήνα» που (μαζί με τις «Εκλογές» και το «Πάρε το χαπάκι σου») είναι ευρηματικό και δυνατό κομμάτι μουσικά και στιχουργικά. Αυτά τα τρία είναι και τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου. Υπάρχει επίσης και το «Για τη γιορτή της μητέρας» όπου όλο το συγκρότημα προσπαθεί να «το παίξει» πολύ οργισμένα και ο Τζίμης να γίνει πολύ απειλητικός. Τελικά μας συγκινεί, πρώτα για το ενδιαφέρον που δείχνει για την εργατική τάξη και δεύτερο, για το ψυχολογικό πρόβλημα που έχει απέναντι στη μαμά του:

«Θα βραχυκυκλώσω το σεσουάρ του κομμωτηρίου να πάθει εγκεφαλικό επεισόδιο η μανούλα μου. Μαμααα!!
»Θα ρίξω L.S.D. στη λίμνη του Μαραθώνα μπας και τη βρούμε επιτέλους οι ξενέρωτοι προλετάριοι»...

Και ο δίσκος τελειώνει με το τραγούδι «Μουσικές Ταξιαρχίες κι άλλες αηδίες, κ.λ.π...» όπου τα παιδιά, επειδή φρικάρουν με τους πάντες και τα πάντα, αναφωνούν στο τέλος έντρομα: «Μάνατζερ πάρε με και κάνε με ό,τι θες» (Είναι κι αυτή μια στάση. Νιώθεται.)

Αγοράστε το δίσκο. Προσπαθείστε όμως να μην τον πάρετε στα σοβαρά. Κι αν στο φινάλε, δε σας αρέσει, χαρίστε τον στα αδελφάκια σας. Θα την κάνουν ψώνιο!

Οι «Μουσικές Ταξιαρχίες» — για όσους αδαείς δεν τις γνωρίζουν — είναι οι Σπύρος Πάζιος (ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα, συνθεσάιζερ, στρινγκς), Γιάννης Δρόλαπας (ηλεκτρική κιθάρα), Βαγγέλης Βέκιος (τύμπανα), Δημήτρης Δασκαλοθανάσης (ηλεκτρικό μπάσο, πιάνο, φλάουτο), Τζίμης Πανούσης (τραγούδι, κρουστά). Στο δίσκο συμμετείχε και ο Βαν Σβάρνας (σαξόφωνο).