Ήχος & Hi-Fi, τεύχος 107, 02/1982

Heaven and Hell, Flash Band, Γιώργος Βανάκος καί Profile, Λήτης καί Ίζόλδη, Παύλος Σιδηρόπουλος, Μουσικές Ταξιαρχίες, Ντόκτορ Τζόν, TVC, Σύνδρομο

(Συγκεντρωτική καί κοινωνικά ωφέλιμη εκδήλωση τού ΠΑΚΟΕ πού πολέμησε σώμα μέ σώμα μέ τό νέφος καί άνοιξε καινούριους ορίζοντες στήν κατακτητική προέλαση τής ήχορύπανσης).
Σπόρτιγκ, 26.12

...Με μερικές εξαιρέσεις, φυσικά...

Με τη φιλότιμη προσπάθεια του Βανάκου, που θά είχε αποτελέσματα αν κάποιος του ψιθύριζε ότι ύπάρχει ζωή και πέρα από τους Public Image Ltd... (καί πιο μακριά απ’ τό μικρόφωνο, γιά όνομα τού Θεού!)...

Μέ μιάν έμπρακτη άπόδειξη — πού, μέ καλύτερες συνθέσεις, θά μπορούσε νά είναι καί άποστομωτική— άπ’ τή μεριά τών TVC, ότι, γιά μιά σωστή ήχο- ρυθμική άποψη πάνω στό σύγχρονο ρόκ, έχουν προτεραιότητα άλλοι παράγοντες πέρα άπό τήν τεχνική καί τόν έπαγ- γελματισμό, καθώς καί ότι, καμιά φορά, ή κακή ήχητική τού Σπόρτιγκ δέν είναι παρά μιά φτηνή πρόφαση. (Σ’ αύτό τό τελευταίο, συνέβαλαν, καί ό Παύλος Σιδηρόπουλος, καί έν μέρει, οί Σύνδρομο... Σκεφτείτε: Τρεις έξίσου καλοί καί έντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους ήχοι. Ποιος εξακολουθεί νά έπιμένει γιά τά χάλια τής αίθουσας —πού, σίγουρα, άποτελούν γεγονός, άλλά καί κοινό χάντικαπ;). Μέ τήν έστω καί κονσερβαρισμέ- νη τόλμη τών Μουσικών Ταξιαρχιών, πού, όμως, αύτοαχρη- στεύει τό έκφραστικό της δυναμικό, έπιλέγοντας τό καλαμπούρι καί τό έκλαϊκευμένο σόκιν έφέ στή θέση μιάςκάποιαςουσίας... Μέ τούς έντεχνα καί περισπούδαστα δουλεμένους δαιδάλους τών Σύνδρομο, πού, δυστυχώς, βγάζουν κατ’ εύθείαν στόν Μινώταυρο...

Καί, τέλος, μέ τό άπόλυτο, σχεδόν άπεγνωσμένο δόσιμο τού Παύλου Σιδηρόπουλου, ένός άπό τούς άπελπιστικά έλάχι- στους άληθινούς ρόκ περφόρμερς πού έχουμε, τού μόνου — τουλάχιστον έκείνο τό βράδυ— πού έδειχνε νά έχει συναίσθηση τού τί άντιπροσωπεύει ή σκηνή τού ρόκ (έστω κι άν είναι στημένη στό Σπόρτιγκ). Καθώς καί τού ότι, ή γνήσια δύναμη σέ έναν άγώνα έπικοινωνίας μέτό κοινό, έρχεται άπό κατατόπια πολύ πιό βαθιά άπ’ τά ήλεκτρικά έν- τόσθια μιάς Ρ.Α. καί ένός σωρού άπό κονσόλες κι ένισχυτές, καί περνά άπό δρόμους πού, συνήθως, ούτε κάν διασταυρώνονται μέ τις πλατιές κατηφόρες τής σόου μπίζνες καί τών διορατικών μάνατζερς... Άν καί θά έπρεπε νά χωνέψει ότι, ή πραγματική έξοδος κινδύνου δέν άφο- ρά μόνο τόν ίδιο καί δέν δείχνει τόν Χέρμαν Μπρόοντ.

Καί κάτι γι’ αύτούς πού κατάφεραν, τελικά, νά ξεχωρίσουν άπ’ τόν «σωρό» τού ύπόλοιπου κοινού. Χωρίς διδασκαλικές διαθέσεις καί μέτήν έπίγνωση ότι κάπου έδώ μπορεί νά ύπάρχει μιά πολύ σοβαρή παρεξήγηση: Παιδιά, είναι άπαραίτητα τά χάπια;

Αργύρης Ζήλος