Ελευθεροτυπία, 08/05/1981

Πάλι σε διωγμό οι Μουσικές Ταξιαρχίες

Η ευαισθησία των αστυνομικών αρχών για την «ησυχία και τάξη» των πολιτών εκδηλώθηκε λαύρα και πάλι προχθές το βράδυ όταν έσπευσαν οι φορείς της να εκδιώξουν, απειλώντας με σύλληψη, το συγκρότημα «Μουσικές Ταξιαρχίες» από το καφωδείον «Αχ Μαρία» όπου εμφανίζονταν το τελευταίο τριήμερο.

Και βέβαια δεν πέρασε από το μυαλό των αστυνομικών οργάνων ότι μπορούσαν να συστήσουν χαμήλωμα των ηχείων! Ούτε γνώριζαν ότι πριν 4 μήνες οι «Μουσικές Ταξιαρχίες» μαζί με άλλα γκρουπ είχαν εμφανιστεί στον ίδιο χώρο και χρησιμοποίησαν για την απόδοσή τους τα ίδια ή και μεγαλύτερης έντασης μηχανήματα.

Η προϊστορία των παιδιών του γκρουπ (των Τζίμη Πανούση, Βαγγέλη Βέκιου, Γιάννη Δρόλαπα, Βαγγέλη Σβάρνα, Δημήτρη Δασκαλοθανάση και Μήτσου Καστραβέλη) όμως δεν εγγυάται... ανέφελη παρουσία τους στα μουσικά πράγματα του τόπου. Ήδη τα γεγονότα που προκάλεσαν στην Καρδίτσα στις 19 του Απρίλη με την εκεί παρουσία τους, δημιούργησαν μια σειρά καινοφανών αντιλήψεων περί τού τρόπου πού πρέπει ν’ ακολουθούν οι καλλιτέχνες προκειμένου να γίνονται αρεστοί — όχι από τους ακροατές τους — αλλά από την εξουσία.

Τα επεισόδια της Καρδίτσας, η σύλληψη των μελών του γκρουπ, η δίκη και η καταδίκη τους, απόδειξαν ότι:

• Υπάρχει διαφορετική αντίληψη περί ηθικής μεταξύ πρωτεύουσας και επαρχίας.
• Αν δεν είσαι γραμμένος σε κάποιο σωματείο, έστω κι αν είσαι επαγγελματίας, οι άλλοι συνδικαλισμένοι συνάδελφοί σου σ’ αγνοούν ακόμα κι' αν διώκεσαι για σαφώς επαγγελματικές σου δραστηριότητες.
• Οι μουσικοί, πριν εκτελέσουν ένα κομμάτι θα πρέπει να αυτολογοκρίνονται, ελέγχοντας το περιεχόμενο των στίχων. Και,
• Αυτό πού λέγεται ελευθερία καλλιτεχνικής έκφρασης, έστω κι αν κατοχυρώνεται από το Σύνταγμα τής Ελληνικής Δημοκρατίας, είναι κενός τόπος.

Τα μέλη τού συγκροτήματος, πού πρωτόδικα καταδικάστηκαν σε ποινές μέχρι και 14 μηνών, έκαναν έφεση, αφέθηκαν ελεύθεροι και ζουν περιμένοντας τη δευτεροβάθμια κρίση τους που ακόμα δεν έχει ορισθεί. Αλλά η καταδίκη τους εκείνη πού στοιχειοθετήθηκε με τα αδικήματα της «δημόσιας και κακόβουλης καθύβρισης των θείων καθώς και της εξύβρισης της δημόσιας αρχής και του κράτους», ίσχυσε σαν λόγος μόνο στην Καρδίτσα. Γιατί τα ίδια τραγούδια οι ίδιοι άνθρωποι τα έχουν παρουσιάσει δεκάδες φορές στην Αθήνα, ενώπιον και αστυνομικών, χωρίς να θιγεί ποτέ κανείς. Άλλωστε, η κασσέτα τους, σαν ανεξάρτητη παραγωγή, κυκλοφορεί κι αυτή ελεύθερη.

Το ότι τα μέτρα και τα σταθμά της ηθικής ποικίλλουν από τόπο σε τόπο, επαληθεύεται κι από το γεγονός της ίδιας μεταχείρισης πέρσι και του Χάρρυ Κλυνν στο γήπεδο του Βόλου. Κι ο γνωστός καλλιτέχνης δεν είπε τίποτα περισσότερο στους Βολιώτες από ό,τι έλεγε κάθε βράδυ στους Αθηναίους ακροατές του.

Το γεγονός ότι τις μηνυτήριες αναφορές κάνουν θρησκευτικά σωματεία (βλέπε και επεισόδια τού Θεσσαλικού Θεάτρου), οργανώσεις κάποιων γονέων, χωροφυλακές και υπερήλικες, είναι εντελώς συμπτωματικό.

Και για να ξαναγυρίσουμε στις «Μουσικές Ταξιαρχίες»: Το συγκρότημα προφανώς διαθέτει καλλιτεχνικά διαπιστευτήρια. Το αποδεικνύει η καταγγελία πού υπέγραψαν γνωστά συγκροτήματα και μουσικοί, μόλις πληροφορήθηκαν τα τής σύλληψης τους. «Μελανό» τους σημείο το ότι χρησιμοποιούν στίχους που σίγουρα απέχουν από τον «καθωσπρεπισμό». Αλλά αυτό, όπως υποστηρίζουν οι ίδιοι, δεν σημαίνει τίποτε. Γιατί το ίδιο πράγμα γίνεται σ' όλες τις άλλες μορφές τέχνης. Γιατί όχι και στο τραγούδι;

Τα μέλη του γκρουπ επισημαίνουν ακόμα ότι η καταδίκη τους δημιουργεί προηγούμενα και για άλλα ομοειδή συγκροτήματα στις εμφανίσεις τους στην επαρχία, μια και «η προγενέστερη καλλιτεχνική τους δραστηριότητα στην Αθήνα δεν αποτελεί εγγύηση ώστε να αποφύγουν τη σύλληψη».

Κι ακόμα με την καταδίκη και των μουσικών τους συνεργών, δημιουργεί άλλο ένα πρόβλημα. Το δικαστήριο δεν δέχθηκε ότι οι μουσικοί είναι επαγγελματίες οργαναπαίχτες και τους καταδίκασε επειδή δέχθηκαν να συνοδέψουν τέτοιους στίχους, αντί να αρνηθούν».

Το θέμα βέβαια δεν είναι των «Μουσικών Ταξιαρχιών» μόνο. Είναι η προσπάθεια εισαγωγής νέων ηθών, ή μάλλον η με κάθε μέσον διατήρηση των παλιών. Κι' όσο για την ανανέωση της ποιότητας, την έστω επαναστατική, αυτή ας πραγματοποιείται στα διάφορα «άδυτα» του καρτιέ Κολωνακίου - Εξαρχίων. Κι εκεί, όμως, όχι έντονα.

ΤΟΛΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ