ΠΟΠ ΚΑΙ ΡΟΚ, ΤΕΥΧΟΣ 37 - ΜΑΡΤΙΟΣ 1981

Vavoura Band - Λήτης, Ιζόλδη & Δαμιανός - Μουσικές Ταξιαρχίες - Video

Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου στο Θέατρο Ριάλτο

Είχε πολύ καιρό να γίνει βραδινή συναυλία ροκ μουσικής. Στη νέα σεζόν, που ουσιαστικά άρχισε απ' τον περασμένο Οκτώβριο, όλες οι συναυλίες που έγιναν τα πρωινά της Κυριακής δεν συγκέντρωσαν κόσμο και αλλού λίγο αλλού πολύ, γνώρισαν οικονομική αποτυχία. Ο κόσμος δεν έδειχνε προθυμία για την παρακολούθηση των συναυλιών και απογοητευμένοι από την προχειρότητα τον διοργανωτών και απ' τα μόνιμα τεχνικά προβλήματα, άρχισαν να αδιαφορούν γι' αυτές τις συναυλίες.

Στη συναυλία της Δευτέρας 9 Φεβρουαρίου, οι διοργανωτές της (ο Μηνάς και ο Μάρινος) προσπάθησαν για την τελειότητά. Το θέατρο Ριάλτο έχει καταπληκτική ακουστική και είναι μάλλον το καλύτερο των Αθηνών. Οι 40 προβολείς που νοικιάστηκαν απ' τον ηλεκτρολόγο του θεάτρου θα δημιουργούσαν το πρώτο light show σε συναυλία ελληνικών συγκροτημάτων. Οι τεχνικοί και τα μηχανήματα του Studio 11 θα προσπαθούσαν να βγάλουν τον καλύτερο ήχο. Όλα αυτά τελικά έγιναν, αλλά όχι με τον ιδανικό τρόπο. Οι ηλεκτρολόγοι και οι φωτιστές του θεάτρου δεν έκαναν light show, αλλά απλώς ένα αναβόσβηναν σε άκαιρα σημεία, τους 40 προβολείς. Οι ηχολήπτες και οι τεχνικοί κατάφεραν να μην συμβεί ούτε ένας μικροφωνισμός (πράγμα πρωτοφανές σε συναυλία Ελληνικών συγκροτημάτων) αλλά τα ηχεία δεν ήταν τα κατάλληλα για μια συναυλία ροκ μουσικής.

Με ελάχιστη καθυστέρηση οι Μουσικές Ταξιαρχίες άνοιξαν τη συναυλία. Ο Τζιμάκος παρουσίασε τα μέλη με ψεύτικα ονόματα και με ειρωνικό τρόπο αφιέρωνε τα τραούδια στον «σπουδαίο άνθρωπο και ποιητή Γιάννη Ρίτσο», στην «πρόσφατα πεθαμένη βασίλισσα - μητέρα Φρειδερίκη», στους «αδικοχαμένους φιλάθλους του Ολυμπιακού» κ.α. Τα έξη μέλη του συγκροτήματος δεν κατάφεραν να δεθούν απόλυτα μεταξύ τους επειδή είχαν προβλήματα απ' τα Monitors, ενώ η φωνή του Τζιμάκου ήταν σε σωστή ένταση αλλά όχι και σε ανάλογη καθαρότητα. Επειδή όμως τα κομμάτια τους, ειδικά στον στιχουργικό τομέα, προκαλούσαν αντιφατικές αντιδράσεις, έκλεψαν την προσοχή του κοινού. Οι περισσότεροι από τους μισούς τους χειροκρότησαν με ενθουσιασμό αλλά υπήρχαν και μερικοί, οι συντηρητικοί και μερικοί αντιδραστικοί, που τους αποδοκίμασαν. Πιστεύω ότι αρκετοί δεν κατάλαβαν τις συγκεκριμένες λεπτομέρειες (όπως τα Ελληνικά δημοτικά θέματα, το όνομα Θανάσης, και η σοβαροφάνεια του χλευασμού) της μουσικής που παίζουν οι Μουσικές Ταξιαρχίες.

Οι Video, που εμφανίστηκαν χωρίς να έχουν προαναγγελθεί στην διαφημιστική εκστρατεία της συναυλίας, παρουσιάστηκαν για τρίτη φορά μπροστά σε μεγάλο κοινό. Επειδή είναι νέο συγκρότημα και επειδή παρέμεινε το πρόβλημα των Monitors, κάνανε μερικά λάθη και δύο φορές «βγήκαν έξω». Όλα τα κομμάτια που παίξανε, ήταν προσωπικές συνθέσεις με ελληνικό στίχο σε εκφραστικούς τομείς του νέου ροκ. Ο Αντρέας Κουμπαρέλης είναι η ψυχή του γκρουπ και έχει καταφέρει να συνοδεύσει πολύ τον ελληνικό στίχο εις βάρος, αναγκαστικά, της αρθρωτικότητας των λέξεων. Παρότι υπήρχε το πρόβλημα των Monitors, τα λάθη των Video είναι αδικαιολόγητα και δείχνουν την απειρία των μελών στις συναυλίες.

Μετά από ένα μικρό διάλειμμα, στην σκηνή εμφανίστηκαν ο Λήτης και η Ιζόλδη που φόρμαραν νέο σχήμα με την προσθήκη του Δαμιανού. Οι μοναδικοί εκπρόσωποι της μπαλάντας έπαιξαν περίπου μισή ώρα αποκλειστικά δικές τους συνθέσεις που χειροκροτήθηκαν θερμά από το κοινό. Ηχητικά βγήκαν καλύτερα από κάθε άλλη φορά παρά ότι η φυσαρμόνικα του Δαμιανού δεν ακουγόταν καλά. Για άλλη μια φορά όμως τα Monitors δημιουργούσαν προβλήματα με αποτέλεσμα οι μουσικοί να μην ακούνε τι ακριβώς παίζουν και φυσικά να μην καταφέρουν να δεθούν. Ακριβώς για τον λόγο αυτό ο Λήτης, η Ιζόλδη και ο Δαμιανός προσπαθούσαν να φανταστούν τι έπαιζαν και μερικές φορές να ψάχνονται. Αν και οι ίδιοι δεν έμειναν ικανοποιημένοι, επειδή έκαναν αρκετά λάθη, πιστεύω ότι βγήκαν θαυμάσια και τα λάθη τους δεν έγιναν αντιληπτά από το σύνολο του ακροατηρίου. Χειροκροτήθηκαν περισσότερο από κάθε άλλο, μέχρι τότε, πράγμα που σημαίνει ότι ικανοποίησαν το κοινό.

Η τελευταία μία ώρα ήταν αφιερωμένη στους Vavoura Band που μετά από αρκετό καιρό ξαναεμφανίστηκαν σε συναυλία. Ο Γιάννης Δρόλαπας, ο Βαγγέλης Βέκιος και ο Johnny Alex ήταν σε μεγάλη φόρμα, να παρ’ ότι ο Δρόλαπας και ο Βέκιος είχαν παίξει και με τις Μουσικές Ταξιαρχίες, είχαν πολλές δυνάμεις για έναν άριστο μαραθώνιο heavy metal. Μοναδικό μουσικό διάλειμμα τα κομμάτια «Αφροδίτη» και «Κατμαντού», βασισμένα πάνω σε ελληνικά «βλάχικα» μουσικά θέματα και με την Stratocaster σε ήχο και φράσεις καθόλου διαφορετικές από αυτές του κλαρίνου. Αυτός ο μουσικός προσανατολισμός των Vavoura Band πιστεύω ότι είναι ένα ξεχωριστό και καθαρά προσωπικό, μουσικό είδος με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και σημαντική αξία. Παρ’ όλα αυτά οι Vavoura Band είναι heavy metal group...

Εκτός από την «Αφροδίτη και το «Καταμαντού», έπαιξαν κι άλλες δικές τους συνθέσεις, όπως το «Junkie», «All Alone» και το «Vana G. Vanna» που υπάρχουν και στο σίνγκλ που κυκλοφόρησαν, καθώς και ένα καινούριο τους κομμάτι. Από ξένες συνθέσεις, έπαιξαν ένα ταχύτατο και βαρύ «All Over Now» (που μόνο μ’ αυτό των Molly Hatchet μπορεί να συγκριθεί), ένα θαυμάσιο «Purple Haze» (με τον Γιάννη Δρόλαπα να «τα ρίχνει» στην Strato) και ένα μεγάλης διάρκειας «See See Rider» με αυτοσχεδιασμούς και ξεχωριστό σόλο από το κάθε μέλος. Τα φωτιστικά, για πρώτη φορά, κατάφεραν να παρακολουθούν και να προσαρμόζονται με τη μουσική, με αποτέλεσμα να υπάρχει και ένα, κάποιο, light show που βοήθησε την θαυμάσια εμφάνιση του συγκροτήματος. Ο ήχος ήταν σπουδαίος ίσως επειδή η κιθάρα και το μπάσο δεν περνούσαν από κονσόλα και οι ηχολήπτες είχαν να φροντίζουν μόνο για τα τύμπανα και τη φωνή

Αυτή η εμφάνιση των Vavoura Band, πιστεύω ότι ήταν μία από τις 2-3 καλύτερες της πεντάχρονης καριέρας τους (για μένα ήταν η καλύτερη που έχω παρακολουθήσει). Σε ολόκληρο το ωραίο σετ δεν βρήκα ψεγάδια σε κανένα τομέα. Ο Βέκιος, αν και φανερά εξουθενωμένος, μπόρεσε μέχρι τέλους να διατηρήσει το πλούσιο και καθόλου απλό παίξιμό του, κλέβοντας την παράσταση από τους 15, συνολικά, μουσικούς που εμφανίστηκαν στη συναυλία.

Δυστυχώς η προσέλευση του κόσμου δεν ήταν η αναμενόμενη και παρ’ όλα τα εγγυημένα, σαν για μία σπουδαία συναυλία (τα συγκροτήματα που εμφανίζονταν, η βραδινή ώρα της συναυλίας, ο θαυμάσιος χώρος του θεάτρου, το τρίωρο πρόγραμμα, τα φωτιστικά, η φιλότιμη προσπάθεια των ηχητικών, κ.ά.). Ίσως επειδή η τιμή του εισιτηρίου (200 δρχ.) φάνηκε ακριβή. Πάνω σ’ αυτό όμως έχουν δίκιο γιατί δεν είναι δυνατόν, πλέον, να υπάρχει επιτυχημένη, οικονομικά, συναυλία με χαμηλότερη τιμή εισιτηρίου. Στο Ριάλτο υπήρχαν, σχεδόν, 300 άτομα και όμως τα έξοδα δεν καλύφθηκαν...

Μάκης Μηλάτος